Ook ik zou graag mijn verhaal willen vertellen op deze weblog. Mijn verhaal is begonnen nog niet heel lang geleden, maar voor mij lijkt het al wel een eeuwigheid. Maart 2010 zijn we gestopt met de pil en binnen 2 maanden was ik zwanger, zo ontzettend gelukkig dat ik was, mijn ultieme wens ging in vervulling en zo ontzettend snel, ik was helemaal happy. 17 jaar lang had ik twee baantjes, één fulltime baan en een part-time baan in de weekenden in de horeca, waarom? Ik was blijven plakken na mijn stage, ik was zeg maar bij het interieur van het restaurant gaan horen, en nu was dan het moment gekomen dat ik kon stoppen in het restaurant, één fulltime baan vond ik meer dan genoeg en kon daarnaast van mij zwangerschap genieten. Met 6 weken zwangerschap heb ik het restaurant opgezegd en ik zou nog een paar weekjes werken en dan kon ik die deur sluiten. De laatste week heb ik nog in het restaurant geholpen, omdat iemand met vakantie ging en ik zijn taken overnam. Tijdens een werkdag kreeg ik last van bloedverlies en ik weet nog dat halvers in paniek raakte het was op een vrijdag en ik zou maandag mijn allereerste bezoek bij een verloskundige krijgen, dan was ik 9 volle weken zwanger. Ik heb toen die verloskundigen-praktijk gebeld, en het eerste wat ik kreeg te horen was ik ging het kindje verliezen, die verloskundige stelde mij totaal niet even op mijn gerust, dit voelde als zo’n enorme klap in mijn gezicht, ik raakte in paniek, verdriet, tranen. Ik ben overstuur naar huis gereden en heb toen een vriendin gesproken die aangaf dat het wel eens voorkwam, een beetje bloedverlies, ik moest vooral rustig blijven. Ik werd weer wat rustiger en de volgende dag ben ik weer gaan werken. Echter ging het die avond volledig mis en heb ik toen mijn kindje verloren. Vraag mij niet hoe of wat, maar ik heb mijn laatste week in het restaurant volbracht en heb na 17 jaar zonder afscheid, zonder een dikke kus de deur achter mij dicht moeten trekken. Mijn werkgever en sommige collega’s wisten niet hoe zij hiermee om moesten gaan. Al gauw zag ik weer het licht schijnen en waren we binnen twee maanden weer zwanger, ook deze zwangerschap ging na 8 weken mis. De dokter gad aan dat we een ziekenhuistraject in konden gaan, maar dit vond ikzelf nog te vroeg, ik dacht drie keer is scheeprecht, en weer waren na een maand zwanger, ook deze zwangerschap ging mis. Toen vonden mijn vriend en ik het tijd om naar een gyneacoloog te gaan. Deze man gaf aan dat 1 op de 6 zwangerschappen misgaat, 20% van de zwangerschappen maar goed volbracht worden. Ik dobbelde elke keer 6, we hadden gewoon steeds pech, veel pech. Hij gaf aan dat er uit een chromosomenonderzoek niet altijd wat uitkomt. Hij gaf aan gewoon weer proberen. Februari dit jaar belde een vriendlin mij op, ze was zwanger, diezelfde dag mocht ik ook een test doen, en wat denk je wij waren ook zwanger. Weer zo enorm gelukkig, maar ook zo enorm bang. Elke week controle bij de gyneacoloog, de eerste echo met 5 en halve week gaf aan dat we zwanger waren van een tweeling. WAUW een tweeling, mijn geluk kon niet op. Één is welkom, maar twee ook. De Gyneacoloog gaf aan dat de twee nog een konden worden. Wij hadden het gevoel twee keer meer kans. De volgende week moesten wij ons weer melden. Weer een echo, het was er één geworden, maar hallo we waren nogsteeds zwanger en enorm gelukkig . Een week later weer een echo, de dokter zei niet zo veel, had aangegeven dat we misschien hartactie zouden kunnen zien, maar was nog niet aanwezig. Dat kon, het was nog erg vroeg. We moesten ons een week later weer melden. Ik had die week al zo’n voor gevoel dat het niet goed zat, en tijdens het bezoek aan de gyneacoloog werd dat bevestigd. De baby was niet meer gegroeid, dit zat fout, het moest weggehaald worden, en wel zo snel mogelijk. De dokter gaf aan dat dat voor mij het beste was en wij weer snel verder zouden kunnen. Een eerste curetage volgde. Wat een drama, en paniek ik moest naar het ziekenhuis, daar was ik nog nooit geweest voor een opname. En tegen een narcose zag ik enorm tegenop. Achteraf is dat allemaal goed verlopen, en na twee uur stonden mijn vriend en ik al weer buiten. Een chromosomenonderzoek werd gestart en 2 augustus de uitslag van gekregen, we zijn een match, miskramen komen niet omdat onze chromosomen niet matchen, gelukkig! Maar wat doe je met je verdriet. Eind mei vertelde een andere vriendin mij dat ook zij zwanger was geworden, de maandag na mijn verjaardag in mei kon ik het even niet meer aan, wat was ik verdrietig. Ik heb toen de dokter maar gebeld, ik moest wat doen dit kon gewoon niet, ik met mijn verdriet en mijn gedachten. Ik gaf aan dat ik wel met een psychologe zou willen praten, waarom niet. Begin juni een eerste afspraak gehad, wat viel dit tegen, ik had verwacht dat ze mij wel hands and tools zou geven, hoe hiermee om te gaan, met mijn verdriet, vriendinnen die zwanger zijn. Ik ging daar de deur uit met het gevoel wat moet ik hiermee. De psychologe gaf aan dat ik mijn verhaal binnen de muren van de psychologe kon doen en verder hield het wel op. Tja voor mijn gevoel had ik daar niet zoveel aan, ik verteld mijn verhaal aan iedereen. Het maakt mij niet uit, het lucht op, ik moet verder. Via een andere vriendin heb ik het gezocht in een alternatieve geneeswijze. Acupunctuur. De praktijk waar ik naar toe ging, is gespecialiseerd op zwangerschap gebied. De allereerste keer dat ik daar kwam ging er een wereld voor mij open, ik geloof ook daadwerkelijk dat lichaam en geest met elkaar verbonden zijn. Zij gaf aan dat vier miskramen binnen een jaar tijd, roofbouw op mijn lichaam was, ik was notabene in totaal 8 maanden zwanger geweest ,maar geen baby. Zij gaf aan dat in China, vrouwen na een miskraam hun lichaam een half jaar rust moeten geven. Zij gaf aan dat ik vermoeid uit zag, was ik ook, ik sliep slecht, ik zag enorm wit, en had volgens haar enorm veel slijm in mijn mond en een witte tong. En ik hield vocht vast. De energie was uit mijn lichaam. En dit moest weer terug komen. Zij gaf aan dat ik mijn lichaam ook twee maanden rust moest geven en niet zwanger mocht raken. Ik ging daar de deur uit alsof er een wereld voor mij openging. Ik ben in totaal een kleine twee maanden in behandeling geweest en heb daarnaast veel chinese thee gedronken. Echter na diverse behandelingen kreeg ik het gevoel dat het pijn ging doen in mijn portemonnee, behandelingen waren niet goedkoop en de thee die ik dronk was zo enorm vies en duur. Dat ik er mee gestopt ben, de zorgverzekering vergoedt namelijk niet alles en de kosten liepen uit de hand. Voor mijn gevoel was het Acupunctuur-traject goed zo. We zijn weer bezig met oefenen, over een kleine twee weken weten we of het weer raak is, spannend! Ik weet ook dat het goedkomt, ik zie ook licht aan het einde van die lang tunnel. Links of rechtsom er komt een kleine scheet, die wij heel veel liefde zullen gaan geven. Maar nu na afgelopen weekend een bezoek te hebben gebracht aan mijn vriendin die zwanger is en met een enorme toeter rondloopt, ben ik weer even zo ontzettend verdrietig geworden, niemand in mijn vriendenkring ken ik die dit ook heeft meegemaakt, ik ben zo opzoek naar mensen om mee te praten of te emailen, waar ik mijn verhaal even mee kan delen.
Erg fijn om zo mijn verhaal op papier te zetten, voor wie mij wil mailen: maeikeschouten@hotmail.com
Liefs, Maeike
Deze weblog gaat over herhaalde miskramen. Er is genoeg informatie beschikbaar op internet over miskramen, maar dit gaat meestal over 1, 2 of 3 miskramen. Over hoe het voelt als je meer dan 3 miskramen te verwerken krijgt is maar weinig te vinden. Niet in boeken, niet op internet. Terwijl het juist zo ingrijpend is om keer op keer mee te maken.