Het streepje wordt duidelijker. Ik kan er niet meer onder uit. Mijn buik opgezet. Als ik me omdraai in bed, heb ik van die bandenpijn. Ik ben echt zwanger, maar nog niet overtijd. Morgen wel. En aangezien er nog geen druppel bloedverlies is geweest, ga ik er vanuit dat ik morgen wel ga halen. Het blijft raar. Ik mis dat euforische gevoel bij het zien van de positieve test. Tuurlijk, dat was al nooit meer zo als het was bij de eerste test die ik deed, maar ik had het toch altijd nog wel een klein beetje. Een klein beetje hoop, dat er echt nieuw leven in me groeide. En nu is het er niet, zelfs niet dat kleine beetje. Maar waarom is het er niet? Is het zelfbescherming, of is het een voorgevoel? Er is zoveel angst voor wat er komen gaat, dat ik niet zeker weet of het een voorgevoel is of niet. Ik zat vannacht zelfs al te berekenen wanneer ik dan ongeveer weer een curettage zou hebben. En dat is toch eigenlijk heel slecht. Het betekent dat ik uit ga van het negatieve, terwijl ik vind dat ik positief zou moeten zijn. Tegelijkertijd ben ik bang dat ik uitga van het negatieve, omdat mijn gevoel me zegt dat het niet goed zit. En mijn gevoel heeft het al vaak bij het rechte eind gehad. Alleen nu weet ik dus niet of het mijn oprechte gevoel is dat spreekt, of mijn angst. Zucht. I’m loosing my mind… Kan ik in winterslaap?

Het besef wil maar niet komen. Ik zie de positieve test (na indrogen werd het streepje nòg duidelijker), maar het is net of het over iemand anders gaat. Er is geen angst, er is geen hoop. Er is gewoon niks. Ik wil niet voelen, want de kans dat dit op een teleurstelling uitdraait is groot. Ik sta er dus gewoon heel neutraal in. Nu kan dat nog. Als ik over 2 weken misselijk wordt, zal dat lastiger zijn. Misschien komt het wel helemaal niet zover. Dat scenario is ook nog mogelijk. We zullen zien waar dit op uitdraait…

Eindelijk heb ik mijn voorstelverhaal geschreven (rechts). het is een lang verhaal geworden.
Ik heb me aangemeld, maar met twijfels. Ik voel me verbonden met iedereen die met heel veel miskramen te kampen heeft en met de wens voor een kindje.
Toch is het een hoofdstuk in een boek dat afgelopen is. Er zijn nieuwe hoofdstukken Geschreven. Maar het hoofdstuk van de miskramen is een deel van mijn verhaal.

Ik voel me verbonden met jullie maar besef ook dat het zo anders is voor mij, moeder van twee kinderen die niet maandelijks spanning heeft, geen zwangerschapstesten in huis heeft en al eens twee weken zwetend wakker geworden te zijn want HELP IK ZAL TOCH NIET ZWANGER ZIJN.

Een andere fase dus.
Het verhaal wat ik voor deze site geschreven heb heeft veel opgeroepen bij me.
Ik ben bezig met het thema ‘verwerken? of is het klaar?’ en ‘durf ik een zwangerschap en babytijd aan van een derde kindje’. In het schrijven van mijn verhaal voelde ik precies waar de pijn (nog) zit. wat onverwerkt gebleven is.
als je de tijd hebt om het te lezen wordt het je duidelijk.

Rouwen om de miskramen, daar heb ik veel tijd voor gehad. en toen kwam de heling omdat onze eerste geboren was. Een betere balsem voor de miskramen wond was er gewoonweg niet (dat is de reden dat ik hoop voor jullie allemaal!)

Maar hoe rouw je om het kindje wat je dacht te krijgen maar wat niet kwam terwijl ik wel een dochter kreeg?
Ik dacht een meisje te krijgen en ik kreeg een meisje met downsyndroom. het duurt niet lang, verdriet om dat chromosoompje, daarvoor is de liefde te groot (en het kindje te mooi). Maar het meisje waarvan je een hele zwangerschap droomt is er niet.
Er is zo’n mooi gedicht dat dit beschrijft, zal het hier eens plaatsen.
Verwerken van angst, van een zwangerschap in angst… voor een miskraam en later voor het sterven voor de geboorte. Dan de angst voor het sterven op de operatie tafel, of ervoor, of erna.
En nog altijd is er angst, ver weg, voor leukemie.

dus dat zijn mijn thema’s. Maar bovenal is er geluk om de kinderen die bij mij zijn.
en ik voel dat er nog een zieltje is dat bij ons moet komen. een jongetje vermoed ik. ik zie er naar uit, maar ik zie zó op tegen zwanger zijn en de babytijd. Ik zie op tegen borstvoeding. en dan gelijk doet me dat zoveel verdriet… omdat deze dingen dus blijkbaar ook diep gingen.

Ik zei het al: een ander hoofdstuk. ik sta hier nu: na negen zwangerschappen twee bevallingen en 22 maanden borstvoeding. Mijn weg is verder gegaan.

Ik kan me voorstellen dat niet iedereen me begrijpt hier. ik kan ook niet altijd meer helemaal goed afstemmen, kan de verkeerde dingen zeggen. Net als iedereen. Misschien ben ik hier niet meer helemaal thuis. Maar ik ga open en eerlijk zijn en voel me betrokken, dus zien we wel waar het uitkomt.

Ik weet niet of het zichtbaar is, maar ik had dus vanmorgen weer een licht streepje op de test. Dit keer wel iets duidelijker dan de vorige keren, maar nog steeds erg licht. Ik was helemaal niet van plan om te testen en voelde, tot vandaag, ook echt helemaal niets. Maar vanmorgen werd ik wakker met een speciaal soort krampjes in mijn rug. En ik dacht: het zal toch niet waar zijn….? Bovendien heb ik nog geen bruine prut gespot, en dat heb ik altijd op zo’n 11 a 12 dagen na mijn eisprong. Dus toch maar getest. En al snel zag ik het streepje verschijnen. Het eerste wat ik weer dacht was: het kan niet goed zijn, want ik voel te weinig. Mijn borsten doen niet eens zeer, ik hoef niet veel te plassen, niks. Tja. Het kan ook nog dat ik gewoon ongesteld ga worden, zoals de afgelopen 2 maanden. Maar iets in me zegt dat dat dit keer niet gaat gebeuren. Waarschijnlijk omdat dit streepje toch duidelijker is. Zucht. Daar gaan we weer….

Ik werd vanmorgen wakker met het bekende maandelijkse zeurderige gevoel in mijn buik. Toch is er nog geen bloed te zien. Meestal begint dat vandaag. Misschien deze keer pas morgen, dat kan. Ik verwacht in elk geval niet zwanger te zijn, ik voel eigenlijk gewoon dat ik dat niet ben. En dan heb ik ook zoiets van, laat die menstruatie nu maar komen, dan kunnen we weer verder. Zo’n maand duurt dan toch telkens lang… Gisteren had een bekende van me de eerste echo. Met 7 weken. Hartactie was zichtbaar en dat is natuurlijk heel fijn. Maar wat ze dan vervolgens tegen iedereen zei, daar had ik moeite mee. Er was hartactie DUS nog 33 weken te gaan. Ik kon alleen maar denken aan de laatste keer, toen ik ook hartactie had met 7 weken, zelfs nog met 8 weken, maar dat het hartje met 8w5d ineens niet meer klopte… Ik heb dus heel veel moeite met mensen die er blind vanuit gaan dat als je met 7 weken hartactie hebt, dat het dan oke is. Er kan nog zoveel gebeuren! Aan de andere kant: juist bij die mensen gaat natuurlijk nooit iets mis. Gelukkig maar, want ze zouden in een heel groot zwart gat vallen denk ik…

Mijn naam is treetje en ik heb het één en ander al bij mijn info geschreven. Het is fijn om hier met lotgenoten te kunnen praten. Vrouwen die de wanhoop en het verdriet begrijpen waar je doorheen gaat. Soms voel ik me zo eenzaam en lijkt het wel alsof ik de enige op de wereld ben die een lijf heeft wat geen kinderen kan voortbrengen. Andere momenten zit ik vol hoop en ben ik ervan overtuigd dat als we maar lang genoeg doorgaan dat de aanhouder wint. Steeds vaker begin ik me te afvragen waar onze grens ligt en wanneer we moeten zeggen tot hier en niet verder.

Iedereen hier wil ik ontzettend veel sterkte wensen. Ik las net het onzettende verdrietige nieuws dat Miran weer een miskraam heeft gehad. Wat ontzettend vreselijk voor je en ik wilde dat ik wat van je verdriet kon wegnemen.

Ik heb een ketting gekregen voor mijn verjaardag. Een hele bijzondere ketting, want hij is gemaakt door Quintine van Hulpbronnen. Wij kennen elkaar een poosje. Al vanaf mijn eerste miskraam, haar teller stond toen ook nog een stuk lager. Wat heeft ze met me meegeleefd tijdens de zwangerschap die mij een kindje opleverde, maar superspannend was door het vele bloedverlies. Wat heb ik met haar meegeleefd in de tijd dat zij doorploeterde met zwangerschap na zwangerschap, zonder dat er een goede afloop kwam. En wat was haar steun prettig toen wij voor een 2e kindje gingen, toen al gauw bleek dat de miskramen bij mij ook geen incidenten waren. Juist daarom vind ik het zo mooi dat zij deze ketting voor mij heeft gemaakt. Het voelt gewoon heel bijzonder. Voor een ander is het een soortgeijke ketting als alle anderen die ik draag. En zijn de 5 sterretjes eraan versiering. Voor mij is het zoveel meer. Die 5 sterretjes kan ik nu altijd bij me dragen. Ze staan symbool voor mijn miskramen. Ik ben er heel blij mee. Zelfs uit deze ellende vloeien soms mooie dingen. De ketting en de virtuele vriendschap met Quintine is daar een voorbeeld van.

Ik geloof dat ik even van me af moet schrijven. Ik voel me een beetje onrustig. Dat gebeurt vaak als allerlei zwangerschaps-gerelateerde berichtjes mij bereiken. Zo zag ik vandaag de eerste foto’s van kennissen die niet lang geleden hun 2e kindje hebben gekregen. Ik hoorde van een vriendin dat ze zwanger is van een meisje. Een andere kennis laat geen gelegenheid onbenut om mij te verwittigen van het feit dat ze o zo misselijk is (net zwanger) en een aantal andere zwangeren stuurden mij vandaag toevallig een mailtje. Nou ja, dan heb ik dat dus. Dat onrustige gevoel. Komt nog bij dat ik het idee heb dat deze poging mislukt is. Ik weet, het is nog vroeg, maar ik merk het altijd snel. De afgelopen 2 maanden waren er signalen en had ik dus die mislukte innestelingen, nu zijn de signalen er niet. En dat vind ik dan toch weer jammer. Terwijl het net zo goed fijn is, want daarmee is de spanning ook nog even uitgesteld. En kan ik nog lekker een roseetje drinken met het mooie weer. Maar toch, jammer blijft het. Ik gok op de volgende cyclus. Dat was ook de cyclus waarin ik vorig jaar zwanger werd. Ik ben vaak in dezelfde maanden zwanger. Zo, dit was even fijn, van me af schrijven… Dat helpt. Ben ik het onrustige gevoel weer kwijt.

Iedereen is een beetje stilletjes na het slechte nieuws dat Miran ons bracht. We weten gewoon niet meer wat te zeggen. Het is zò oneerlijk! Wat het met mij deed, was dat ik meteen dacht: stel dat ik deze maand zwanger ben geworden, is dit dan wat mij weer te wachten staat? Het verdriet, de onmacht, de angst? Ik zit nu lekker in mijn vel, ik weet dat ik dat niet meer zit als ik datgene moet doormaken waar Miran middenin zit. Ik zou niet graag ruilen met dat rotgevoel. Dat afwachten tot je buik leeg is, het omgaan met al die stomme reacties van mensen die denken te weten wat dè oplossing zou zijn, het verdriet om dit kindje wat weer niet mag komen en de angst, die intense angst om dit nog eens aan te durven. Ik word er ook stil van…

Vanmorgen zat ik met een vriendin op het terras. Ze had ook altijd een kinderwens. Helaas liepen haar relaties nooit zoals gehoopt. Ze is nu alleen en op een leeftijd dat de natuur over niet al te lange tijd voor haar gaat beslissen dat kindjes krijgen niet meer voor haar weggelegd is. We hebben lang gepraat. Ontspannen, in het zonnetje. Hoewel onze situaties verschillen, was er ook veel herkenning. Hoe ga je er mee om? Welke pijn voel je, welk verdriet heb je? Wat doet het met je als je mensen met kinderen tegenkomt? Ze gaf aan moeite te hebben om volgende week op mijn verjaardag te komen. Waar het wemelt van de zwangeren en mensen met kids. Ik snap dat zo goed. Het is waarschijnlijk hetzelfde gevoel als ik heb, wanneer ik over 2 weken met een hoogzwangere vriendin uit eten ga. Of als ik op de weblog van een kennisje lees dat ze zwanger uit Frankrijk is terug gekomen. Ongepland. Van de derde. Weer die confrontatie met dat wat je zelf zo graag wilt, maar wat mijlenverweg lijkt te zijn…