Maandoverzicht voor september 2009

 
 

Een oorzaak?

30 september 2009 • Auteur: Reacties: 26

Ik werd zojuist gebeld door dr. Exalto uit het Erasmus MC. Hij zei dat hij goed nieuws had. De kans dat ik nog een keer een doorgaande zwangerschap zal krijgen durfde hij groot te noemen. Doordat ik 4 curettages heb gehad, is er van 4 zwangerschappen onderzoek op de cellen en de placenta gedaan. Dat is dus geen chromosomenonderzoek, maar een onderzoek naar de aanleg van de zwangerschap. Uit dit onderzoek is gebleken, dat er 4 keer een aanlegstoornis in het placentaweefsel gevonden is. Volgens de gynaecoloog was dat “goed” nieuws, want dat betekent dat er met mij dus niks mis is, behalve dan dat mijn selectiemechanisme niet goed lijkt te werken. Zwangerschappen die geen kans van slagen hebben, die groeien bij een ander niet door, en bij mij wel. Dat verklaart ook het feit dat ik haast nooit spontane miskramen heb en dat de hormonen zo traag dalen. Anyway, volgens mij is de kans dus net zo groot dat het goed gaat als dat het mis gaat, gezien deze theorie. Fifty/fifty. Er hoeft alleen maar een goeie zwangerschap en goeie bevruchting voorbij te komen. Mijn lijf snapt alleen het verschil dus niet, helaas…

Meer informatie over dit fenomeen in onderzoeksfase (geleid door dr Exalto) vind je hier:

http://www.onderzoekinformatie.nl/nl/oi/nod/onderzoek/OND1296005/

Nog een interessant artikel dat ik tegenkwam:

http://www.ntvg.nl/node/270014/print

Moeilijk

30 september 2009 • Auteur: Reacties: 2

Morgenochtend mogen we voor de volgende echo. De hele week heb ik het een beetje genegeerd, maar de spanning begint nu flink toe te slaan. Ik voel me erg onzeker. Ik werd de afgelopen week elke nacht wakker om te plassen, en natuurlijk vannacht niet. Ook waren mijn borsten heel erg zeer gaan doen, maar vandaag lijkt het minder. Daarbij kon ik gisteravond tot 1 uur opblijven, terwijl ik eerder om 9 uur zowat in slaap viel en ben ik nou nog wel zo heel erg misselijk? De zenuwen gieren door mijn lijf, morgenochtend weten we of het afgelopen is, of dat we nog even mogen doorhopen. Mijn beste vriendin kan elk moment bevallen, het is mijn worst nightmare dat ze morgen bevalt en ik te horen krijg dat het bij mij mis is. Dan liggen verdriet en geluk wel heel dicht bij elkaar. Zij hoopt daarentegen op de goede afloop, dat ik haar mooi kan aflossen met zwanger zijn. Bovendien kreeg een andere vriendin van haar gisteren een miskraam op 8 weken (de 2e). Volgens haar “goed voor de statistieken”, heb ik meer kans dat het goed komt. Maar ja, die statistieken, daar geloof ik niet meer zo in. Ik ben gewoon hartstikke bang. De komende 2 weken zullen het meest spannend zijn, dat zijn de weken waarin het hier meestal mis gaat. Als het niet al mis is, natuurlijk…

Hoe gaat het MM?

29 september 2009 • Auteur: Reacties: 0

Hoe gaat het met je MM?
Liefs Miekie

Hulpbronnen armbanden

28 september 2009 • Auteur: Reacties: 1

Een persoonlijke armband/sieraad om je kindje te eren bij Hulpbronnen.nl

Levensloop/memoriesieraden®A.

Je hoopt dat het je nooit overkomt, een te vroeg geboren kindje wat komt te overlijden, een baby die je verliest. Als ouder is er geen groter verdriet dan je kindje niet meer levend bij je te dragen.

Ik heb al vaker voor ouders een armband mogen maken die hen steunt in het verlies van hun dierbare kindje. Zowel kindjes die overleden na de geboorte, maar ook voor moeders die hun kindje in de buik al verloren. Zowel vroeg als laat in de zwangerschap.

Ik, Quintine Cleton, ben edelsmid, en heb me met mijn atelier Hulpbronnen gespecialiseerd in sieraden welke mensen persoonlijk versterken.

Sieraden die mooi en draagbaar zijn, maar waar ook meer achter zit. Omdat ik zelf meerdere miskramen heb gehad, merk ik dat de weg gemakkelijker is voor vrouwen met een groot gemis om contact met me op te nemen. De draagsters van mijn sieraden zijn stuk voor stuk blij met mijn benadering van het verlies en wat het dragen van een levensloop/memorie armband voor hen betekend. Ik kijk naar haar persoonlijke leven, en de wensen van de draagster, maar kom zelf ook met  ideeën en aanvullingen.armband S. ok

Ik kan er veel over vertellen, maar dit is wat een draagster van een armband schreef:

…Het is ongelofelijk knap hoe zij (via mail!) zich kan inleven in een persoon en het proces wat die persoon gaat. Ik heb eerst wat verteld over hoe wij ons ♥♥♥ voorstelde en wat verteld over hoe wij als mens een beetje in elkaar zitten. Daarna kwamen er zoveel mogelijk details over de week dat ♥♥♥ bij ons geweest is voordat ze werd begraven. Het was dus al snel duidelijk welke symbolen ik er in wilde hebben. Stiekum heb ik dat eerst aan Quintine gevraagd… Zij kwam met exact dezelfde symbolen als ik in gedachte had! Fantastisch. Het hele proces wat een paar maanden duurde is heel goed geweest voor mij. Nu heb ik een prachtige armband die niemand anders heeft, omdat ik ook een dochter heb, die niemand anders heeft… Ik draag de armband niet iedere dag maar als ik deze draag, draag ik deze als trotse moeder!

En gek hé, iedereen vindt de armband zo mooi en vraagt waar ie vandaan komt. Toch leuk om dan weer even als trotse moeder over mijn mooie dochter te mogen praten.

Dit is natuurlijk een voorbeeld, niet bij iedereen duurt het maken van het sieraad maanden, maar soms is dat wat nodig is. Evenals het contact via mail of persoonlijk.

Verlies kan een diepe impact hebben op ons leven, de kunst is dan om met dit verlies verder te kunnen gaan, zonder dat wordt vergeten, en zonder dat we zelf maar stil blijven staan bij dit punt in het leven. Soms is een gedenkdieraad dan wat een stukje kan helpen in het grote verwerkingsproces.miskraamarmband

Voor meer informatie over levensloop/memoriesieraden, ook voor sieraden voor andere momenten van het leven:

kijk op www.hulpbronnen.nl of mail naar info@hulpbronnen.nl

De piekermachine

27 september 2009 • Auteur: Reacties: 1

PiekerenVannacht om 4 uur werd ik wakker. Ik moest plassen, ik had honger en ik was misselijk. Toen ging de piekermachine aan. En ik kreeg hem niet meer uit. Alle scenario’s passeerden de revu. Van goed tot beetje goed tot helemaal fout. Wat als het as donderdag niet meer goed is? Hoe voel ik me dan? Hoe trek ik dat? Ik wil gewoon dat het goed blijft gaan. Maar helaas, controlefreak als ik ben, ik heb niks te willen. Er is geen controle. Ik zal het volledig moeten loslaten. En het ergste is, na donderdag zijn we er nog steeds niet. En de week erna nog niet. Die weken heb ik allemaal al eens gehad en daarna ging het toch nog mis. De weken kruipen voorbij, de dagen lijken trager te gaan dan ooit. En die piekermachine blijft maar draaien… Das zo ongeveer de enige zekerheid die ik heb.

Vriendinnenklets

27 september 2009 • Auteur: Reacties: 3

Hallo allemaal,

Ik heb een moeilijk weekend achter de rug. Heel erge ruzie met mijn vriend. Hij vind dat ik hem te weinig aandacht geef. Dat komt omdat ik het nu moeilijk heb en dan zink ik weg in mijn interne afvoerputje. Dan zit ik in een soort dromenland en hoor het zelfs niet als hij wat aan mij vraagt. Ik wil ook alleen maar slapen en hij wil mij dan motiveren eruit te gaan, naar buiten. Maar ik denk alleen maar: laat mij met rust. Pfff.

Het begon vrijdag. Toen belde een vriendin van mij (achtergrond: samen uitgerekend op dezelfde dag, ik mk na 7 weken, zij is bevallen op 19 juli, niet de meest empathisch ontwikkeld persoon/nooit geweest.) of ik wilde lunchen met haar. Ze kwam aan met haar kinderwagen; begon meteen een monoloog over hoe goed hij drinkt, hij al lacht, boert, etc. Vervolgens dat ze heel snel weer een tweede wil, op zoek is naar een huis met tuin voor de kinderen, dat H ook al weer zwanger is van de derde ga zo maar door. Tot slot kreeg ik nog mee dat ze het wel heel jammer had gevonden dat ik zo weinig aandacht voor haar had tijdens de zwangerschap, maar dat ze gelukkig wel heel veel had gehad aan andere mensen om haar heen…Ik had heel verstandig het zo geplant dat ik na 1 uur echt weer weg moest maar was helemaal gesloopt door deze ontmoeting. Toen ik thuis kwam vertelde mijn vriend dat vriendin D ook weer zwanger was van de derde dat ze daar over had gebeld omdat wij die avond de hele vriendengroep zouden ontmoeten op een feestje en ze wilde ons netjes van te voren inlichten. Ik wilde sowieso al niet naar dat feestje gaan…maar sindsdien is het weer even niets met mij. Zeker die opmerking over geen aandacht tijdens de zwangerschap & dan daar bovenop van mijn vriend geen aandacht voor hem. Pfff. Waar moet ik het allemaal vandaan halen? Fijn dat ik het er even kan uitgooien nu.

Dikke omhelzing voor jullie allemaal.

X

Maar toch…

24 september 2009 • Auteur: Reacties: 8

Maar toch -ondanks dat ik heel blij voor je ben- voel ik mij een beetje verdrietig omdat ik nog nooit zon mooi echo-plaatje heb gezien. Weet je dat ik nog nooit een kloppend hartje heb gezien? Het is er wel geweest, dan kon niet anders gezien de zwangersschapsduur van twee van mijn miskramen, maar gehoord of gezien nooit. Dat lijkt mij zo mooi (maar ook weer eng).

Met mijn vriend heb ik afgesproken toch (nu nog) twee maanden niet te proberen zwanger te worden. Het is eiegnlijk meer zijn ding dan het mijne; ik heb zoiets van: proberen proberen proberen! Eergister werd ik weer ongesteld maar het was vandaag al weer over. Het gaat nu al sinds juni zo. Bloed, dan weer 3/4 dagen niets, dan een week bloed, dan weer even niet dan weer wel; geen pijl op te trekken. Ik wou dat alles weer normaal was.

Sorry dat ik even klaag hoor. Het gaat gewoon even niet zo goed. Heb ook heel de tijd honger! Ben een vreetzak geworden.

Nou ja. Jullie begrijpen het allemaal vast wel. Ik ben niet de enige hier met dit soort gevoelens….

xxxx Miekie

Hoop

23 september 2009 • Auteur: Reacties: 8

echo 7w1dEn dan ontstaat er toch een klein beetje hoop. Wat ik eigenlijk niet wilde, maar ik vind dat ik het aan dit kindje verplicht ben. Dit kindje, dat zo hard zijn of haar best doet om te laten zien dat het echt op deze wereld wil komen. Dit kindje, dat het gewoon heeft gepresteerd om in 1 week tijd 6 mm te groeien en daarmee de gehele groeiachterstand heeft ingehaald. Een kindje waarvan het hartje met 7w1d nog steeds klopt. Echte blijdschap durven we nog niet te voelen. Wel enorme opluchting en een klein beetje hoop…

Nog meer nieuws: dr van den Boogaard uit het AMC belde net met uitleg over het progesterononderzoek. De medicijnen komen pas in januari beschikbaar. Niets meer voor nu dus. De resultaten van het bloedverdunnersonderzoek zijn nog niet helemaal bekend, maar het lijkt erop dat het niet zinvol is voor mensen die geen aangetoonde stollingsstoornis hebben. Tot slot heeft ze aangegeven dat mocht deze zwangerschap misgaan en mijn gynaecoloog geen genetisch onderzoek op het kindje wil doen, ik dat via haar mag regelen. Fijn idee! Deze zwangerschap voelt dan sowieso niet zinloos. Of er komt een kindje, of er komt informatie over of er wel of niet iets met dit kindje aan de hand is als het mis gaat.

Bericht van de gyn

22 september 2009 • Auteur: Reacties: 2

Hello daar,
Ik kreeg bericht van de gyn dat ik weer drie maanden niet zwanger mag worden/moet wachten, omdat er opnieuw geprikt moet worden voor die proteine S deficientie.
Grr. En als ze dan zeker kunnen maken dat ik een afwijking heb, helpt het niets ter voorkoming van miskramen. Het is dan een lichte afwijking maar als het zo is moet er in het kraambed fraxiparine antistolling gespoten worden. Een dompertje want ik had zo gehoopt dat er nu iets gevonden was waar die miskramen mee voorkomen kunnen worden. Baal!

Spanning en weer bloedverlies

22 september 2009 • Auteur: Reacties: 7

Gisteravond was ik wederom zo misselijk, maar dit keer was ik goed voorbereid. Ik had Emesafene in huis gehaald. En heb het ook genomen. Het duurde ruim 2 uur voor het begon te werken, maar het scheelde wel. Helaas word je er heel moe van, dus geen idee of ik het vanavond weer ga nemen. Overdag ben ik eigenlijk niet zo misselijk. En vanmiddag had ik helaas weer wat bruin bloedverlies. Het is superweinig, maar dat in combinatie met dat te kleine kindje vorige week maakt me bloednerveus. Als ik realistisch ben, als dit over iemand anders zou gaan, dan zou ik denken: dit gaat ‘m niet worden. Zelf houd je natuurlijk altijd een minibeetje hoop. Maar zelfs als morgen bij de echo blijkt dat er nog hartactie is ben ik verre van gerust. We zijn er nog lang niet en dat bloedverlies is geen goed teken. Het is echt van die spotting. Soms is het even weg, en dan een paar dagen later is het er ineens weer. De angst wordt alleen maar groter daardoor. Vandaag ben ik heel erg moe en lusteloos. Wat mij betreft is het snel morgen, dan weet ik tenminste iets. Het liefste zou ik echt een paar weken in slaap gaan.