Maandoverzicht voor oktober 2009

 
 

weblog

27 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 2

Ik ben een weblog begonnen… uit behoefte om mijn gedachten te ventileren over ouderschap van een kindje met downsyndroom. Of ‘special need’ kindje in het algemeen.

Voor wie mee wil lezen:
www.livingdownsyndrome.wordpress.com

12 weken

27 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 1

Wie had dat gedacht? Ik in elk geval niet, toen ik op 29 augustus een 2e streepje op de test zag verschijnen. Een test die ik deed omdat ik wat gekke krampjes in mijn rug had die mij deden denken aan een zwangerschap. Verder voelde ik me totaal niet zwanger. Dat werd vanaf 5 en een halve week wel anders. En nog. De 12 weken grens werd gevierd met een flinke spuugpartij. Misschien wel expres. Het hartje klopt ook nog duidelijk 160 slagen per minuut. Wat zijn wij blij! Wat zijn wij opgelucht! Na al die tijd hebben we de 3 maanden toch weer een keer mogen halen. Geen garantie, dat weten we. Er kan nog zoveel gebeuren. Maar we willen nu toch proberen om een beetje te gaan genieten van deze zwangerschap. Morgen nog een echo en dan mag iedereen het weten… We kunnen alleen maar hopen dat er deze zwangerschap geen vervelende verrassingen meer komen en ik rond 11 mei 2010 een glibberig lijfje op mijn buik gelegd mag krijgen….

uiteindelijk geen kinderen

25 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 2

scherpenheuvel kaarsenHallo,

ik wil even wat speciaals delen met jullie, ik stond dit weekend op een bijeenkomst met Hulpbronnen. het was in Heiloo op de troostdag. Het was in een prachtige kapel in Heiloo, en naast dat ik natuurlijk een kaarsje heb gebrand voor mijn zus, (en prachtige engelen en harten aan mensen heb kunnen verkopen zodat ze alle liefde en kracht in de huizen van de nieuwe eigenaren kunnen uitstralen!! heerlijk om te zien met hoeveel liefde er mooie harten voor dierbaren worden aangeschaft… ) heb ik natuurlijk ook voor mijn lieve vlindertjes zelf iets gedaan. Daarnaast was er nog iets erg moois aan dit weekend, ik ben iemand tegen gekomen die na (2) miskramen ervoor heeft gekozen om niet meer zwanger te worden en nooit mama te worden, ook hoorde ik van een andere vrouw die na 7 miskramen uiteindelijk koos voor kinderloosheid….

ik vond het heel bijzonder om deze ene dame te spreken, en over die andere dame te horen. Nogmaals, ik heb nog niks besloten he, maar dat er meerdere vrouwen na miskramen ermee stoppen was heel troostend. gek hoe gesterkt je je kan voelen door een kleine ontmoeting…

groetjes Quintine

Dubbel

25 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 1

Dit weekend zijn we, begrijpelijk, naar mijn ouders geweest. Emotioneel was dat, ik ben doodop. Heel vreemd om slecht nieuws te ontvangen en zelf tot nu toe goed nieuws te brengen. We hebben het nieuws over onze zwangerschap gedeeld met de familie. Haast iedereen zei dat ze het al meteen dachten toen ze me zagen, mijn buik groeit toch echt. Mijn ouders wisten het al. Iedereen was heel blij, maar het is toch vreemd om zoiets te vertellen in deze omstandigheden. Mijn moeder heeft het hartje nog wel geluisterd, ik had de Angelsound meegenomen. Op de een of andere manier heeft het slechte nieuws van mijn vader tot gevolg dat ik nu toch minder zorgen heb over de zwangerschap. Raar is dat. Ik heb het gevoel dat het nu wel goed zit in dat huisje daar van binnen, en dat ik mijn aandacht op heel andere dingen moet gaan richten. De kans om nog te leren genieten van deze zwangerschap zal vrees ik erg klein zijn. Het zij zo. Het is ons blijkbaar niet gegund om onbezorgd door het leven te kunnen gaan. Ik zal de komende tijd bepaalde keuzes moeten gaan maken, keuzes die te maken hebben met mijzelf, mijn gezin, mijn zwangerschap, mijn ouders en mijn werk. Er komt een zware tijd aan.

Over leven

22 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 0

Ook ik heb gisteren heel naar nieuws gekregen over mijn vaders gezondheid. Er worden deze week met spoed allerlei onderzoeken uitgevoerd, de uiteindelijke uitkomst is nog onbekend. Dat er iets mis is, is in elk geval heel erg duidelijk. Ik wil hier niet in details treden, wie er meer over wil weten kan mij mailen. Maar het voelt heel raar om nieuw leven in je buik te hebben groeien en dan zulk nieuws te krijgen… Ik ben er behoorlijk van van slag. Zit er een keer iets mee, krijg je ook direct weer een tegenslag te verwerken.

Update: er is intussen een diagnose…volgende week horen we meer over een prognose. Het is dus ernstig…

Vertellen

19 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 9

Ik heb herfstvakantie. Dat is maar goed ook. Puf om te werken heb ik nog steeds niet. De misselijkheid is, na 3 redelijke dagen tussendoor, weer in alle hevigheid terug. Zaterdag was het zelfs extreem erg, ik dacht eigenlijk dat ik gewoon ziek was. Het hartje luister ik iedere ochtend en avond. Meestal vind ik het meteen, maar het is nu ook al een paar keer voorgekomen dat ik het niet kon vinden. Dat is wel eng. Hoewel ik niet direct in paniek raak, heb ik ook geen rust voor ik het dan toch gevonden heb. Gelukkig is het tot nu toe tenslotte steeds gelukt om het dan weer te vinden. Gisteren werd ik aangesproken door een buurvrouw, ze vertelde dat ze 12 weken zwanger is. Daar stond ik dan. Zou ik het vertellen of niet? Het voelt nog steeds erg gek om het hardop te zeggen. Uiteindelijk vertelde ik het toch. Nadat ik me aan 20 kanten had ingedekt en had uitgelegd dat ik echt nog nergens van uit ging. Grappig genoeg voelde zij dat hetzelfde. Ze heeft zelf geen nare ervaringen met zwangerschappen, maar in haar vrienden- en kennissenkring zoveel dat ze ook niet kan geloven dat het bij haar wel goed zal blijven gaan. Veel mensen die het weten zeggen ook tegen mij: geef je het aan wanneer we je mogen feliciteren? Maar dan denk ik: gewoon, als het kindje er is pas. Zwanger worden is echt geen prestratie, dat is me nu al zo vaak gelukt. Daar hoef je me echt niet mee te feliciteren. Voor anderen is dat echter zo moeilijk te begrijpen. Mensen hebben bij de mededeling dat je zwanger bent zo erg de behoefte om te feliciteren. Misschien is dat ook wel wat mij tegenhoudt om het met de wereld te delen straks. Omdat ik dan felicitaties in ontvangst moet nemen en ik dat lastig vind. Maar al te lang zal ik het niet meer kunnen verbergen. Ik zie mensen nu af en toe al naar mijn buik kijken. Waarschijnlijk denken ze: jeetje is ze nou zo dik geworden? Maar dat blijft natuurlijk niet zo. Nee, volgende week kan ik er denk ik niet meer onderuit. En in plaats van dat ik daar naar uit kijk, vind ik dat vertellen alleen maar heel erg eng. Maar wie weet kan er dan ook een knop om. Daar hoop ik op. Want ik herinner me de woorden die mijn beste vriendin gisteren tegen me uitsprak. Een week na haar bevalling. Dat ze zich nu pas realiseerde hoe bijzonder en fijn het was om zwanger te zijn, omdat ze weet dat het goed is afgelopen. En dat ze het zo zonde vindt dat ze daar tijdens de zwangerschap helemaal niet bij heeft durven stil staan (ook zij weet wat het is om zwanger te zijn maar geen kindje te krijgen). Ze heeft gelijk. Ergens deze zwangerschap hoop ik dat gevoel te vinden. Zodat ik er ook nog een beetje van kan genieten.

10w3d

16 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 2

Ik houd het kort, want ik weet dat dit niet altijd fijn is om te lezen. Maar ik weet ook dat iedereen hier vast nieuwsgierig is naar de echo, dus ik wil het graag vertellen. De echo was goed. Het kindje is nu bijna 4 cm groot en daarmee dus eigenlijk groter dan verwacht. Niets geen groeiachterstanden meer, maar juist een groei-voorloop. De meting kwam uit op 11 weken. Er is nu ook een uitgerekende datum gecommuniceerd en in de computer gezet. Dat vind ik nog wel moeilijk om hardop te zeggen, voelt als de goden verzoeken. Maar wie weet… We mogen nog 1 keer terug voor een echo, als we precies 12 weken zijn. En daarna mogen we naar de verloskundige en moeten we het tot de 20 weken doen met de doptone.

Weer ongesteld

16 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 3

Hello allemaal,
Weer ongesteld geworden vandaag. Eigenlijk weer paar dagen te vroeg. Normaal had ik altijd cyclus van 31 dagen en na 14 dagen ovu. Ik had de 6e mijn positieve test gedaan. Maarja, ik laat het maar over mij heenkomen.
Heftige krampen en pijnen. Pffieuww. Ik moet veel nadenken over wat jullie schreven over dat er vaak wat mis blijkt te zijn met kindjes van moeders die meerdere miskramen hebben gehad. Is dat wetenschappelijk bewezen> Hebben jullie daar wel eens iets over gehoord/gelezen? Ben ik erg benieuwd naar. Ik maak mij er aan de ene kant zorgen over, want stiekem denk ik dat ook altijd: ik heb meerdere miskramen gehad dus zal er echt wel iets mis zijn geweest met die vruchtjes, en ik heb vast een hogere kans op een kindje met een afwijking…maar ook die zou welkom zijn bij mij. Al zou ik het heel erg vinden voor het kindje als hij/zij veel ellende ervan zou moeten ondervinden.
Maarja, zo ver is het nu in ieder geval niet. Weer ongesteld. Ik baal er toch wel van. Al is het ook weer even rustig.
Dikke X voor jullie allemaal.
Miekie

Klinisch geneticus

13 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 14

chromosomenWij moesten vandaag naar de klinisch geneticus. Uitslagen bespreken, onze dochter groeit veel te langzaam en een oorzaak is nog niet gevonden. Wel is er een genmutatie gevonden, maar dit maakt haar slechts drager van een ziekte en geeft dus geen verklaring. Maar goed, wij hadden haar vandaag meegenomen en de klinisch geneticus gaf aan dat haar ogen wat ver uit elkaar staan. Dit hoeft niks te betekenen. Maar het kan zo zijn, dat ze een minimale chromosomenafwijking heeft, die alleen voor slechte groei zorgt. Als dit zo is, dan zou het zo kunnen zijn dat mijn man en ik allebei een translocatie hebben. Dit is onderzocht, en volgens het onderzoek is dit niet zo. Maar, zo vertelde de klinisch geneticus, dat onderzoek is niet helemaal waterdicht. Er is namelijk een veel preciezer onderzoek mogelijk, maar dit wordt alleen op speciale aanvraag gedaan. Kostenkwestie, natuurlijk. Bij dit hele precieze onderzoek worden ook minimale afwijkingen in kaart gebracht. En in ons geval wordt dit nu onderzocht. Ivm de combi groeiachterstand bij dochter en herhaalde miskramen bij ons. De verwachting is dat er niets uit komt. Bij miskramen dmv chromosomenfoutjes, gaat het namelijk meestal om grote fouten, niet om kleintjes. Maar je weet nooit… Weer een stukje verder uitrafelen… Deze arts zei: 5 miskramen uit 6 zwangerschappen is geen toeval meer. Maar ook hij zei weer: de statistieken wijzen uit dat bij mensen met herhaalde miskramen geldt: de aanhouder wint!

artikel van nu.nl

12 oktober 2009 • Auteur: Reacties: 2

natuurlijk is niet alles uit het nieuws waar, of helemaal uitgediept. Meestal zit er nog een heel verhaal achter.

Maar dit bericht prikkelt toch al een paar dagen mijn gedachten.Mijn man en ik hebben na de achtste miskraam opnieuw echt voor elkaar gekozen. dwz, dat wanneer we toch verder wilden met iemand anders om te kijken of die wel voor een gezin kon zorgen, we daar allebei vrij in waren.  Zowel hij als ik kozen voor elkaar.

ik las dit artikel afgelopen weekend…

http://www.nu.nl/wetenschap/2097910/pil-beinvloedt-mogelijk-voortplantingssucces-totale-bevolking.html

nog steeds zouden we opnieuw voor elkaar blijven kiezen maar dit soort artikelen zijn killing voor de gemoedsrust… als je nou toch eens antwoord zou hebben he..

en dan nog, de meesten krijgen toch uiteindelijk kinderen, weer een kwestie van de aanhouder wint? met de percentages van de mogelijkheid van 8 of meer opeenvolgende miskramen zou dit ook geen oorzaak kunnen zijn… maar goed… dus…