Ik was best heel nerveus toen ik vanmiddag in de wachtkamer zat. Op de een of andere manier blijft een echo beladen voor mij. Mijn man had er minder last van. Eenmaal binnen begon de gyn te mopperen toen ik vertelde dat ik niet alleen “even wilde kijken of het bewoog” (dat zei hij zelf namelijk), maar ook wat metingen wilde. Hij zei: daar is de 20 weken echo voor. Maar ik besloot me niet met een rotgevoel naar huis te laten gaan en zei dat het heel belangrijk voor me was. We werden terug de wachtkamer ingestuurd, want als het allemaal zo lang ging duren wilde hij eerst 2 andere mensen helpen. Prima, wij hadden geen haast, en ik wilde echt gerustgesteld worden mbt de groei. Al na een kwartier mochten we komen en deed hij zijn best. Hij zei ook dat het wel heel stom van hem was dat ie weer zo’n brompot was geweest en ik lachte dat hij niet alleen mij intussen wel kende, maar ik hem ook. En zo werd het toch nog een leuke echo. Alles zag er goed uit. Groei liep tussen de 2 en 4 dagen voor en voor zover hij het kon zien zag alles er prima uit. Nu wilden we eigenlijk het geslacht niet weten, maar we kregen een fotootje mee zo van onder genomen dat je de beentjes ziet en wel of niet iets ertussen en ik ben bang dat we nu dus toch weten wat het gaat worden. Niet 100% zeker, maar ik heb een vermoeden. Niet dat het iets uitmaakt hoor, ik ben met alles blij! De placenta blijkt van voren te liggen, wat meteen verklaart dat ik nog niet zo duidelijk schopjes voel. Wel veel van dat gedraai en gevlinder, maar anders dan bij de eerste zwangerschap die goed ging. Fijn om daar nu een verklaring voor te hebben, ik was nu toch stiekem een beetje bang dat dit kindje gewoon te klein was en er nog geen kracht voor had. De volgende echo is over 4 weekjes, dat is de 20 weken echo. Nog even spannend, maar ik denk dat als die in orde is ik eindelijk wel een beetje kan genieten van deze zwangerschap…

Morgen ben ik 16 weken zwanger. Wie had dat ooit gedacht? Ik niet in elk geval. Het is bijzonder, en iedereen roept dat ik moet genieten, maar het blijft moeilijk. Het lijkt wel alsof de miskramen hiervoor nu pas binnen komen. Nooit nam ik tijd om echt te verwerken, ik ging gewoon door, zo snel mogelijk weer proberen zwanger te worden. Ik ben de afgelopen anderhalf jaar misschien bij elkaar 6 maanden hcg-loos geweest, alle andere tijd voelde ik me moe en misselijk. En dat merk ik nu. Het is net alsof ik er al een hele zwangerschap op heb zitten. Terwijl het nu eigenlijk pas begint. Ik wil niet klagen, want o wat ben ik dankbaar dat dat hartje in mijn buik maar blijft kloppen! Alleen de energie die het me kost speelt me zo nu en dan parten. Die misselijkheid die maar niet wil weggaan, de vermoeidheid die blijft, vier keer per nacht er uit om te plassen, en ook de bekkenpijn en de pijn in mijn stuitje zijn gearriveerd. Ik weet zeker, jullie denken zeur niet zo, je bent effectief zwanger! Zo zou ik zelf ook denken. Maar toch valt het me zwaar, het me “anders” voelen. Ik sla me er best doorheen en er zijn zeker momentjes dat ik geniet. Maar ik zou het heel fijn vinden als de 20 weken echo geweest is. Dat alles goed is, de misselijkheid dan weg is, ik meer energie heb en het kindje goed van zich laat horen. Ik voel nu wel regelmatig van dat gevlinder in mijn buik, of kleine plopjes, maar de echte duidelijke schopjes voel ik nog bijna niet. Slecht 1 keertje tot nu toe. En ik geloof dat ik dat wel een beetje nodig heb. Ik moet weer even ervaren dat aan zwanger zijn ook leuke dingen zitten. Deze week heb ik een echo en ik merk dat ik best nerveus ben. Angstig, dat er iets gezien wordt dat dit kindje niet levensvatbaar is. Of dat het niet goed gegroeid is bijvoorbeeld. Die angst die blijft, zo lastig is dat. Alsof ik me niet kan voorstellen dat het goed zal blijven gaan… Mijn man praat over het kijken naar bakfietsen en verbouwen van de zolder, en ik denk alleen maar: rustig aan, nog niet, eerst even afwachten. En dan dat stomme inenten nog. Doe je dat wel, of doe je dat niet? Ik twijfel nog steeds en kan maar niet beslissen. Waarschijnlijk ga ik het toch doen als de echo donderdag goed is. Nog even een laatste keer de gynaecoloog naar zijn mening vragen en dan de gok maar nemen. Want zo voelt het, als een gok. Niet enten is een gok, en wel enten net zo goed. Kiezen uit 2 kwaden…

Hallo allemaal,

Vandaag heel de dag verdrietig. Ik moet steeds huilen. Mijn vriend wilde met mij praten, hij vind het heel erg dat ik steeds zo verdrietig ben en dat ik steeds zo van slag ben, als ik weer ongesteld wordt, of dat niet eens, maar dat ik steeds overal van slag van raak. Hij heeft mij voorgesteld om het babygebeuren een tijdje in de koelkast te zetten.

Hij bedoeld dat we de komende tijd een leven gaan leiden zonder constant in de wachtstand te zitten en bezig te zijn met kinderen krijgen, wel of geen miskraam, medische circuits…. even rust -voor mij- weer een beetje van het leven proberen te genieten. Hij heeft een ski-vakantie geregeld, dat we daar met oud en nieuw zijn. Met zn twee.

Ik weet dat dat het beste is voor nu. Ik ben zo ongelukkig heel de tijd. Het idee dat we even aan elkaar en aan onszelf kunnen denken, ik hoop dat het weer wat vrolijker wordt het leven.

Snik. Wat voel ik mij leeg.

Ik ga een tijdje hier niet of minder komen denk ik.  Waarschijnlijk is dat beter. Mij proberen op iets anders te richten.

Veel liefs en geluk voor jullie allemaal. Jullie zijn allemaal zo lief en bijzonder. Warme omhelzing en wie weet tot binnenkort. X Miekie

Gestaag gaat de tijd voorbij. Ik ben nu 14 weken zwanger. Het eerste verloskundige bezoekje zit er op. Bij het invullen van de computergegevens zei ze: dit is dus je 4e zwangerschap? Uhh nee, de 7e. Ow, hoeveel miskramen heb je dan gehad in totaal? Nou, 5 dus. Daar schrok ze wel van. Daarna ging ze het hartje luisteren. Ondanks dat ik het voor vertrek thuis nog had gehoord, vond ik het toch spannend. Eerst kon ze het niet vinden, maar al vrij snel zei ze dat ze het op de achtergrond wel hoorde. Het gevoel dat zo’n hartje toch ineens kan stoppen met kloppen blijft. Helemaal gezien het feit dat ik van de week een verhaal hoorde van een vriendin dat bij een vriendin van haar het kindje in de buik bij 17 weken was overleden. Ze kwamen er met de 20 weken echo pas achter. Oorzaak onbekend. Dan word ik weer meteen met mijn beide beentjes op de grond gezet: zie je wel, zulke dingen gebeuren gewoon. En het kan ook mij overkomen… Die angst, die zal altijd blijven.

Hallo lieve lotgenoten,

Ik was blij met jullie reacties laatst. Het heeft mij heel erg geholpen. Nogmaals bedankt.

Nu zit ik weer in een andere trip…ik denk dat ik weer zwanger ben (al een paar dagen)..maar vandaag deed ik een test van Clearblue en hij was hartstikke negatief. Zoals jullie misschien wel weten, ben ik al sinds 19 juni zo onregelmatig o.g. als de pest. De laatste maand probeer ik al de hele tijd mijn ovulatie op te sporen, maar dat lukt ook niet. Tis nie makkelijk. Ik maak mijzelf gek. Nou ja, morgen gewoon weer naar mijn werk, en savonds weer lekker stukje hardlopen. Dikke X Miekie

Toeval bestaat in mijn ogen niet,

dit gedichtje las ik van de week,

en past ook prima hier

Iedere dag heb je een nieuwe kans 
om iets met je leven te doen 
of iets in je leven te veranderen.

Iedere dag kun je veranderen 
door de bereidheid anders te kijken naar 
en anders te denken over jouw leven.

Iedere dag heb je de mogelijkheid 
om een eenmaal ingenomen standpunt 
te kunnen herzien.

Iedere dag is een geschenk voor het leven
dat jij mag gebruiken en dat jij zin en
betekenis mag geven.

Iedere dag kun je, gebruikmakend van je
keuzevrijheid, kiezen voor de dingen die jij
wilt, wenst, leuk of belangrijk vindt.

Neem of maak tijd en ruimte voor de dingen
die jij wilt, wenst, leuk of belangrijk vindt.
Geniet hiervan, iedere dag opnieuw.

Edwin op ‘t Land

heb een fijne week allemaal

Dankjewel (jullie allemaal persoonlijk) voor de wijze woorden en lieve berichtjes.

Wat is het toch heerlijk om in jullie herkenning en begrip  te vinden dat is zo’n troost.

De berichtjes hebben ervoor gezorgd dat ik mij vandaag een stuk blijer voelde.

Nog beter dan een prijs winnen in de loterij.

Als ik de ‘favour kan returnen’ elke willekeurig moment dan zeggen jullie het maar.

XXX Miekie

Hello MM, Lieza en anderen,

Het was inderdaad rustig hier, ik kijk wel elke dag hoor en dan is het toch een beetje jammer als ik niets van jullie kan lezen. Met mij gaat het nog steeds zozo. Ik durf wel te zeggen dat ik na de laatste M in een (ok , lichte) depressie beland ben. Afgelopen week ben ik midden in de nacht uit bed gekropen en ben ik in de badkamer op de grond gaan zitten (vloerverwarming). Toen heb ik gebeden (terwijl ik niet echt gelovig ben) en heb ik uitgelegd dat ik zo moe ben van het knokken. Het knokken om niet heel erg depressief te worden; ik knok om drie keer in de week te gaan hardlopen, om gezond te eten, om mijn werk (goed) te doen (heb een pittige baan geef leiding en moet altijd rug recht, beslissingen nemen en 4 sterke types aansturen en coachen), om met vrienden en familie af te spreken, sociaal te zijn, boodschappen te doen en te koken, het huis netjes te houden, lieve vriendinnen met zwangere buiken en baby’s ‘normaal’ tegemoet te kunnen komen en ga zo maar door. Alles kost mij zoveel moeite, ik ben zoooo moe!

Ik heb gebeden en gevraagd of er niet 1 klein piezerig leuk dingetje vanzelf mag komen. Iets waar ik geen moeite voor hoef te doen. Een leuke nieuwe baan voorbij mag waaien, of een lief bijzonder iemand die in de straat tegen mij zegt; joh wat zie jij er leuk uit, een kraslot met een tientje winst. Tja….iets fladderigs, iets luchtigs iets ongecompliceerds LEUKS! Toen ik dat had gedaan werd ik ineens heel rustig en voelde me heel even fijn.

Sorry hoor maar het leven is net een grote grauwe deken de afgelopen tijd. Ik hoop zo dat het verandert dat ik weer snel een lichtpuntje zie. Herkennen jullie je in mijn verhaal?

En MM, Ik ben heel blij dat alles zo voorpoedig bij je gaat. Ik begrijp dat je wel angsten hebt, maar dat je ook kunt genieten. Zeker doen hoor! Met de volle 2000%.

Liefs, Miekie

Dikke XXXXXXXXXXXX voor iedereen.

Ja MM, je hebt gelijk, de weg die we lopen hoeft niet alleen. ik loop momenteel alleen. vanavond weeer een aanvaring erover gehad met schoonmoeders…

loop ik op een weg? ja. maar in mijn eigen tempo. ik wil idd een second opinion van een andere arts. en kijken of hij andere dingen eruit haalt dan mijn eigen arts. ik heb alleen eerst met de verzekering gebeld of het wel wordt vergoed ed. mijn schoonmoeder had een contact persoon bij de verzekering (bij dezelfde groep) en vandaaruit legde ik haar uit wat ik van plan was. tja, we hebben niet altijd iets om over te babbelen, dus sprak ik erover, werd ik vandaag gebeld of ik al wat wist… dat is dus iets waar ik niet tegen kan, tuurlijk is een telefoontje zo gepleegd, en met de verzekering heb ik ook gebeld, maar ik moet een nieuwe verwijzing krijgen om een afspraak te kunnen maken. en dat vind ik niet makkelijk, om of huisarts, of gyn erover te bellen.. en dat doe ik in mijn eigen tempo… voor haar is het ‘enkel een telefoontje’ voor mij zit er veel meer achter, en voel ik wanneer het tijd is om te bellen. ik weet dat ik een voel mens ben, en steeds meer wordt door die nieuwe opleiding, maar laat me dit ook zo doen. ik vind het naar me te moeten verantwoorden over een gepasseerd station bij mijn huisarts, en mijn gyn krijg ik niet zo 123 te pakken.. nou ja.  kortom, had ik maar mijn mond gehouden, en mijn stapjes alleen moeten nemen… (en ze gewoon hier moeten delen

hoe staat het met jullie stapjes?

Het is hier stil. En dat vind ik jammer. Ik lees graag hoe het met iedereen gaat. Welke gedachtenspinsels er zijn. Welke moeilijke momenten je tegenkomt. Ik denk dat iedereen dat wel graag met elkaar wil delen. Zelf heb ik besloten me een beetje terug te trekken van deze blog. Het is bedoelt om te schrijven over miskramen en de altijd blijvende  hoop op een goede zwangerschap.  De weg daar naartoe. Op dit moment lijkt het goed te gaan met mijn zwangerschap. De spanning en angst blijven, nu de “miskramen-periode” voorbij is krijg ik gedachten als: zou dit kindje niet een afwijking hebben waardoor het niet levensvatbaar is en ik het alsnog kwijt raak? Ik herken het, want ik had het bij de eerste zwangerschap die goed ging ook. En na de 20 weken echo, als blijkt dat alles in orde is voor zover zichtbaar, ga ik me druk maken over een eventuele vroeggeboorte of overlijden bij de bevalling. De angst om dit kindje alsnog af te moeten geven is groot, maar ik probeer toch ook te genieten. En dat gaat me beter af dan ik had verwacht. Vandaag ben ik trouwens net zo zenuwachtig als ik was op de dagen dat ik voor echo’s moest de afgelopen weken. Mijn vader krijgt uitslagen die gaan aangeven of er nog een genezende behandeling kan worden ingezet of niet. Ook een zaak van leven of dood, maar op een andere manier. Het gevoel van: het is er op of er onder, dat is hetzelfde. We hopen er maar het beste van. Maar ergens denk ik: het zal wel niet goed zijn. Zòveel mazzel kan ik niet hebben: en een kindje, en een goed bericht….