Ik zal niet vertellen hoe zenuwachtig ik was, maar het was in elk geval behoorlijk. Ik zag werkelijk alle doemscenario’s voor me en dat was niet fijn. Ondanks dat had ik wel goed geslapen, maar vanmorgen kon ik echt nergens anders meer aan denken. Al die lieve mensen die je dan succes wensen via sms of mail, en ik wilde het helemaal niet weten, bang dat ik straks iedereen moest informeren over de meest vreselijke afwijking die ze gevonden hadden. Voor de zekerheid had ik mijn geluksketting aangedaan. Op de een of andere manier geloof ik echt dat die mij helpt, ook al ben ik te nuchter om er ècht in te geloven dat het een geluksketting is. In het ziekenhuis moesten we natuurlijk een half uur wachten, en toen werden we naar binnen geroepen. De echo was emotioneel. Het zien van zo’n heel compleet kindje, dat in mijn buik groeit, riep flink wat emoties op. Er was 1 wat angstig moment, toen de echoscopiste vrij lang bij het hartje bleef hangen. Ik besloot de stilte die hing te verbreken en te vragen wat er was. Ze stelde me direct gerust: het kindje was zo beweeglijk dat ze niet goed kon zien wat ze moest zien, maar het was niet omdat er iets niet in orde was. Na een klein half uurtje werd verteld dat dit kindje helemaal goedgekeurd was. Pfff wat een opluchting. En we kregen 2 mooie plaatjes mee, waarvan ik er eentje heel graag met jullie wil delen. O ja, we weten niet wat het is, hebben we niet gevraagd. We gaan voor de verrassing dit keer…

Vandaag is er weer een mijlpaal bereikt. Als het goed is ben ik op de helft van deze zwangerschap. De 20 weken zijn gehaald. Langzaamaan voel ik steeds meer beweging in mijn buik en het maakt me keer op keer emotioneel. Bij haast ieder schopje sta ik erbij stil hoe bijzonder het is dat ik het nog eens mag meemaken. Wat ben ik toch een geluksvogel! Nog wel heel spannend is de 20 weken echo deze week. Ik weet dat onze droom dan alsnog in duigen kan vallen. Het allermeest hopen we natuurlijk dat alles in orde is, maar als we dan de pech moeten hebben, laat het dan alsjeblieft iets zijn waarmee dit kindje wel gewoon kan leven en zelf ook iets aan dat leven zal hebben. Mijn man en ik zijn er van overtuigd dat wat er ook voor probleem kan zijn, als het kindje levensvatbaar is en blij kan zijn dat hij/zij er is, dan kunnen wij samen alles aan. En dan zullen we er ook alles aan doen om te zorgen dat dit kindje gelukkig zal zijn. Desondanks hopen we natuurlijk op een kerst zonder zorgen, op het bericht dat alles gewoon in orde zal lijken te zijn. Gisteren trouwens ook weer een momentje survivors guilt gehad. Ik sprak een vriendin die erg graag een 2e kindje wil, maar dit lukt al bijna 3 jaar niet. Ze hebben al veel hulp uit het ziekenhuis gekregen, ze is daarmee zelfs zwanger geraakt maar helaas liep dit uit op een miskraam. We konden elkaar altijd goed steunen en met elkaar meeleven, maar de laatste tijd merkte ik al een verandering in ons contact. Ik ben namelijk zwanger….en zij ploetert nog steeds door. Gisteren had ze een ziekenhuisafspraak hier in de buurt. Eerst zou ze langs komen, maar na de afspraak liet ze me weten daar vanaf te zien. Ik doorzag de smoes direct en ik bleek gelijk te krijgen. Ze hadden slecht nieuws gekregen in het ziekenhuis en ze kon het niet aan om mij met dikke buik te zien. Dat kon ik best begrijpen, maar ze had het me gewoon kunnen zeggen. Het allerergste vond ik echter, dat nadat ik liet weten dat ik het heel goed begreep, omdat me nog vers in het geheugen staat hoe pijnlijk het kan zijn om na een slecht bericht een zwangere te zien (ik ging ooit met dode baby in mijn buik naar een housewarming waar 3 zwangeren waren en het ook alleen maar over baby’s ging…), ze niet zo leuk reageerde. Ze smste: jij kan nog wel 5 baby’s krijgen, das toch anders… En dat deed mij dan weer pijn. Zeker, waar er 1 baby is gekomen en wellicht ook een 2e komt, kan misschien zelfs ooit nog wel een 3e komen. Maar daar moeten dan waarschijnlijk ook weer hoop offers voor geleverd worden. Zware offers, en zij heeft dus blijkbaar geen idee hoe zwaar die offers zijn. Ondanks dat ze het zelf ook 1 keer heeft meegemaakt…. En dat benadrukt dan ook meteen weer eens het verschil voor mij tussen het meemaken van 1 of 2 miskramen en het meemaken van 5 miskramen of meer… Het is duidelijk dat niet iedereen zich daar een voorstelling van kan maken.

Op 18 augustus stuurde ik een mailtje naar de redactie van Freya. Ik wilde kenbaar maken dat deze website bestond, er is immers bakken vol info op het net te vinden over miskramen, maar heel weinig over herhaalde miskramen. Aan de bezoekersaantallen op deze site is te zien dat het wel leeft en er veel op herhaalde miskramen gegoogled wordt. Een aantal van de mensen hier schreef al mee op fora, maar na mijn 4e miskraam voelde ik me daar minder thuis. Veel lotgenoten daar krijgen 1 of 2 miskramen en daar blijft het bij. Overigens val ik hier nu ook een beetje tussen wal en schip, met mijn zwangerschap en 1e kindje, maar het verdriet en de onmacht staan me nog levendig voor de geest. Bovendien zijn we er nog niet. Van de week zag ik op tv het verhaal van een vrouw die 9 miskramen kreeg, daarna een voldragen zwangerschap had maar het kindje overleed vlak voor de geboorte. Oorzaak onbekend. Later kreeg ze nog 1 kindje zonder miskraam tussendoor. Intussen was ze al 40. Hoe bizar. Maar goed, ik dwaal af. Ik stuurde een mailtje naar Freya voor een linkplaatsing en kreeg pas vorige week antwoord dat deze geplaatst was. Ik scrolde naar mijn eigen mail, wat er onder stond en ontdekte dat ik deze verstuurd had op 18 augustus in de ochtend. Een uur eerder had ik een eisprong voorbij zien komen op de Persona, deze eisprong is nu een 18 weken oud kindje in mijn buik. Toeval of niet? In augustus ontving ik ook een mooie ketting van hulpbronnen. Symbolisch met 5 sterretjes eraan. Een ketting zonder begin en zonder einde. Hoewel ik bij het maken van de ketting aangaf dat er nog sterretjes tussen zouden moeten kunnen, lijkt dat eigenlijk niet mogelijk. De ketting is goed zoals hij is, er past niets meer tussen. Waarom ik juist nu die ketting bestelde en niet na mijn 3e of 4e miskraam weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik 5 dagen na ontvangst van de ketting in de badkamer met mijn neus boven een positieve test stond. Het kindje dat dmv deze test het eerste teken van leven gaf, groeit nog steeds in mijn buik. Het lijkt erop dat het zo moest zijn. Alsof de ketting aangeeft dat het mooi was geweest met de miskramen, bij 5 blijft het. Toeval of niet? Hoewel ik helemaal geen zweverig type ben, viel het me van de week ineens op. En ik dacht er over na. Niets meer, niets minder. Als het zo is, is het goed zo. Mijn leven, mijn verhaal. Mijn verdriet en mijn blijdschap. En dat is mooi…