Hai meiden, lange tijd heb ik niks van me laten horen. Keek af en toe wel met jullie mee, maar durfde nog niet echt een bericht achter te laten.
Maar nu is het daar wel tijd voor. Gisteren zijn we naar het AMC geweest voor een (tweede) echo van ons wondertje in wording. Na 8 (vroege) miskramen is het ons eindelijk gelukt om wat langer zwanger te blijven en zoals het er nu uit ziet, gaat het goed. Het ergste gevaar is geweken, ne met 9 weken en een vruchtje precies op groei en zelfs al aan het bewegen, en ik ga nu proberen te genieten.
Liefs, Vlinder

Bijna 25 weken zwanger. Bijna de mijlpaal levensvatbaar gehaald. Volgende week is het zover. Niet dat het iets zegt, maar voor ons miskramenmama’s blijven dat soort ijkpunten belangrijk. De laatste tijd ben ik niet erg fit geweest. Naast het flauwvallen, was ik ook opeens weer flink misselijk. En toen kwam er zelfs nog een buikgriep overheen. Fijn is anders, maar nogmaals, ik heb er alles voor over. Deze week hebben we een 3d/4d echo gehad in het VU. Er was een cursus voor studenten die met het echo-apparaat moesten leren omgaan. Ik had me opgegegeven. Het kwam vooral neer op enorm lang wachten en weinig zien. Heel uitgebreid werd het hartje en de hersentjes bekeken en door 4 studenten steeds geoefend. Op het allerlaatst mochten we dan ook eindelijk het gezichtje nog bekijken. Dat was heel bijzonder, in 3d/4d. Dan zie je opeens een echt koppie verschijnen en weet je: er groeit een heus kindje in mijn buik! Het blijft zo’n wonder…. Langzaam begin ik ook uit te kijken naar mijn zwangerschapsverlof. Hoewel dit nog 2 maanden duurt, merk ik dat de dikke buik en bijbehorende ongemaktjes ervoor zorgen dat ik behoefte krijg dingen meer in mijn eigen tempo te kunnen doen. Bovendien krijg ik heel voorzichtig zin om de komst van dit kleintje te gaan voorbereiden in huis. Kamertjes verven en inrichten, leuke spulletjes kopen… Nog een weekje of 5 en dan willen we daar toch echt mee gaan beginnen. Hoe is het met de rest hier? Lezen jullie nog mee? Hoe voelt iedereen zich?

Het is hier zo stil, dat ik maar weer eens een berichtje plaats. Hoe is het met iedereen? Met mij gaat alles goed. Ik ben van de week wel flink geschrokken. ‘s Avonds toen ik in bed zat, nog wat tv te kijken, viel ik opeens flauw. Het was echt heel eng en ik had geen idee hoe het kwam. Googlen leverde me gelukkig informatie op, kennelijk had het kindje tegen mijn aorta aangelegen, waardoor deze werd dichtgedrukt en er even geen bloed meer naar mijn hart en hersenen stroomde. Intussen is het nog 2 keer gebeurd, maar nu ik weet wat het is kan ik er op anticiperen. Ik draai gauw op mijn linkerzij en dan trekt het snel weg. De vorige zwangerschap heb ik het nooit gehad, wist niet eens dat het bestond. Het schijnt vena cava syndroom te heten. Weer wat geleerd… Gelukkig niks ernstigs dus, want op het moment dat ik nog niet wist wat het was haalde ik me direct de meest heftige dingen in mijn hoofd, pver placentaloslating enzo… De angst om dit kindje alsnog kwijt te raken blijft duidelijk hoog zitten en als ik me niet goed voel is dat dus ook het eerste waar ik aan denk!

Treetje, geen actieve schrijfster op deze blog, maar wel iemand met wie ik de afgelopen paar jaar regelmatig contact had, is na 7 miskramen nu ook een voorbeeld van de aanhouder wint. Zij is op dit moment 13 weken zwanger. Hiervoor moest zij vechten, vooral tegen de medische wetenschap die zich maar blijft vasthouden aan de protocollen. Ik geloof er niet in, en er zijn meer mensen hier die schoon genoeg hebben van de protocollen. Over het algemeen helpen deze protocollen ons niet verder. De ideeën die wij zelf aandragen, daar wordt vaak niet aan meegewerkt. Terwijl ik geloof dat we meer van ons eigen lichaam snappen dan men denkt. Artsen hebben theorieën, maar geen bewijzen. Ze weten het eigenlijk gewoon ook niet. Treetje bewandelde haar eigen weg, haar verhaal heb ik van een andere plek gekopieerd en onder haar naam gezet op deze site, omdat ik hoop dat anderen er moed uit putten en hun voordeel mee zouden kunnen doen. Zoals ze zelf als schrijft: heus niet iedereen zal hiermee geholpen zijn, maar al kan ze maar 1 stel helpen, dan is het al de moeite waard!

Treetje, ik ben superblij voor je dat je de 13 weken gehaald hebt! Houd ons op de hoogte!