Lieve Miran,

Een omhelzing voor jou. Wat verdrietig. Ik had zo gehoopt voor je dat het goed zou gaan.

Met mij gaat het zozo. Ik ren een beetje (erg) voor mijzelf weg. Ik slaap slecht, werk teveel, eet teveel, rook weer stiekum, ruim het huis niet goed op, ren niet meer, sport niet meer.

Volgende week ga ik weer beginnen met hardlopen. Dan hopelijk stapje voor stapje het dal weer uit.

Liefs aan jullie allemaal. Met een extra liefs voor Miran.

Miekie

Dag meiden,

Het is alweer even geleden dat ik heb geschreven, maar door het berichtje van MM werd ik er weer aan herinnerd dat ik niet (meer) zo actief ben. Dat heeft een reden, sinds een paar weken proberen mijn man en ik het zwanger willen worden even los te laten. Ik schrijf/schreef ook mee op een ander forum (zwangerschapspagina) maar heb dat ook op een lager pitje gezet. Hierdoor is er wel wat meer rust gekomen en hebben we deze ronde bijvoorbeeld volledig langs ons heen laten gaan. Daar komt ook nog bij dat ik nu wat verder ben in de informatieverzameling t.a.v. mijn schildklier-waardes. Het blijkt toch dat mijn TSH (>4) te hoog is om gezond zwanger te kunnen worden. De kans is ook aanzienlijk dat onze miskramen hierdoor veroorzaakt zijn. Ik wil niet het risico lopen om nu zwanger te raken en weer voortijdig afscheid te moeten nemen. Maandag belt de gyn ons terug, ook over de nieuwe schildklierwaardes, en eigenlijk wil ik aan de medicatie. Zijn er hier ook meiden die ervaring hebben met zwanger worden en schildklierproblemen?

Ik kom maandag wel even updaten met de uitslag van het gesprek met de gynaecoloog.

Heb nog niet alles teruggelezen, maar zie in ieder geval dat ook Christa zwanger is? Van harte meid, wat zal het nu ontzettend spannend voor je zijn! En MM begint gewoon al hartstikke op te schieten, spannend joh! En Miekie en Miran, nee toch weer mis! Wat een verdriet weer. Hoe is het nu met jullie? Miekie, aan jouw laatste berichten te zien, wisselend, maar dat kan ik me ook heel goed voorstellen. Heel veel sterkte meiden!

Sorry dat ik even afwezig was, ik kom weer vaker hoor. Ik had echt niet door dat er na mijn laatste bericht zo veel leven op de site was. Ik kom weer vaker!

Ik ben de volgende die hier nu officieel komt melden dat ik weer zwanger ben.
Ik ben 6 weken en 1 dag en alweer volop in de race om het goed te laten gaan.

We hebben een jaar lang getwijfeld, tot de week van eisprong wisten we gewoonweg niet wat we moesten beslissen…
Want zeg nou eerlijk, nadat we in 2002 de eerste positieve test hadden hebben we zoveel meegemaakt dat een derde kindje niet echt perse logisch is!
Eerst al die miskramen en de zoektocht, moeite, doktersbezoeken, dieten, buisjes bloed, zweet en tranen… adoptiewachtlijst. Toen een zwangerschap die pittig was maar nog wel te doen, in de heetste zomer van de eeuw in 2006. heparine spuiten, insuline spuiten, 5x per dag vingerprikjes voor glucosemetingen en de angst dat we echt nooit een kindje in onze handen zouden houden….
een ingeleide bevalling.
En toen dat grote wonder!

Negen maanden later ligt mijn suiker weer overhoop… een week later blijkt het door zwangerschapshormonen te komen.
Tranen en gedachten: niets blijft hetzelfde, vanaf nu wordt het allemaal anders en veel moeilijker.
weer spuiten en bloedprikken en heel veel hypo’s.
een mogelijk waterhoofdje… ingeleid met de angst dat de placenta zou opgeven. en toen haar diagnose, een chromosoomafwijking, een zware hartafwijking en nog heel veel extra zorgen.

8 jaar na de eerste zwangerschapstest tóch voor een derde willen gaan.
Niet met mijn hoofd….
maar wel met mijn hart…

dus ben ik weer zwanger.
Ik zie er tegenop, vind het moeilijk om weer zwanger te zijn maar heb wel vertrouwen in dit kindje en ook in ons als ouders om een gezin met drie kinderen te zijn.

Als de echo maandag niet goed is dan denk ik dat dit de laatste keer geweest is.

of misschien,
heel misschien
nog één allerlaatste keer…

Christa

Goedemorgen,
Wat weten jullie van afwijkend mozaiek van de eierstokken? Ik ben op internet aan het zoeken maar wie weet is er ook al eens met jullie over gesproken. xxx Miekie

Hallo allemaal,
Vandaag moest ik naar het Erasmus voor controle of alles leeg was. We moesten 1 uur wachten omdat alles uitliep. We zijn naar de kantine gegaan ipv wachten op de afdeling, dat vond ik prettiger. Het was een fijn consult. Goed doorgepraat en vanalles gevraagd. Hij had het erover dat mijn eileiders nog niet zijn onderzocht, dat het ook zeldzaam is maar voorkomt dat er een afwijkend mozaiek is, en dat dan veel van de eitjes (kan ook bij zaadjes zo zijn) niet bruikbaar zijn (kapot) De meningen of dit onderzocht moet worden zijn verdeeld. Als ik het goed heb begrepen, willen ze het liever niet omdat je dan eitjes wegneemt en je er dan minder overhebt. Rn dat het zo zou kunnen zijn dat je dan toevallig een goed eitje weghaalt (misschien wel de enige). Daarnaast brengt het veel risico’s met zich mee. ‘Gewoon’ op de natuurlijke manier doorgaan, levert dus meer op en heeft de voorkeur. Ik ga in april naar een nieuwe meer gespecialiseerde gyn. Het kan goed voor mij zijn weer eens met iemand anders te gaan praten. De gyn heeft mij doorgestuurd voor een schildklier onderzoek. Ik heb meteen bloed geprikt bij een hele aardige zuster die ook Iphone verslaafd is, dus we hebben meteen wat apps uitgewisseld. Alles is trouwens uit mijn pz dossier gewist en ik heb op mijn laatste brief een excuus gekregen en ze gaan de protocollen aanpassen. Wel een goed gevoel dat ik wellicht iets heb kunnen betekenen voor andere collegas met Mk’s. Nu een beetje somber.
Hoe is het met jullie verder? X M

Even een berichtje van mij. De pretecho was leuk. Het is al een mooi kindje met heuse spekkies op de wangen. Een kindje dat liet zien te kunnen gapen, slikken, hikken, spelen (met de navelstreng), tong uitsteken, duimen, enz. Ik ben iedere keer na zo’n echo vreselijk emotioneel. Echo’s blijven beladen. Ik ben elke keer zenuwachtig, zelfs nu nog. Hartjes kunnen er ineens mee stoppen… En als ik dan met prachtige plaatjes in mijn hand van zo’n echopraktijk vertrek dan ben ik trots, blij en verdrietig tegelijk. Blij en trots op dit kindje dat echt, echt in mijn buik groeit! Zo’n groot kado! Het is nog steeds onwerkelijk dat dit mij overkomt. Als ik mezelf in de spiegel zie met die dikke buik ben ik verwonderd. Als ik beweging voel ook. Maar tegelijk een beetje verdrietig omdat ik nu naar een kindje kijk wat wel mocht doorgroeien, terwijl die andere kindjes dat niet mochten. Waar zijn zij? Het is nog maar een klompje cellen op 10 weken, maar in je hoofd maak je het al zoveel groter, zelfs als je dat verlies al een paar keer hebt meegemaakt. Hormonen gieren door je lijf, maken je moe, misselijk en zorgen ervoor dat je kleine jongetjes ziet voetballen en kleine meisjes ziet knuffelen met popjes. En dat voor een aantal weken. Toch bizar dat er dan artsen zijn die durven te zeggen dat je pas zwanger bent als je de 13 weken gehaald hebt. Die snappen het echt niet… (en het zijn natuurlijk altijd de mannelijke artsen die zoiets zeggen).

Als jullie denken wat is die hieperdepiep… Dat klopt ik weet het zelf ook wel dat ik een beetje doorsla in alles…want alles gaat recht naar binnen en naar buiten op het moment. Ik ben blij dat ik smiddags thuis ben. Want op het werk ratelt het maar door. Ik wil ook helemaal niet slapen, alleen maar sport kijken en internetten en muziek luisteren en en en boos worden en huilen en ik wil respect! En dan weer hard lachen. Very up en Very down..het gaat maar door.

Manisch….hormonen…bang voor ellende…onder ogen zien…

Ik ga er maar doorheen. Maar niet teveel tegenstribbelen. T komt wel weer goed.

Wou nog even zeggen dat ik echt blij ben dat mm ooit dit forum is gestart. Ik heb er heel veel aan, aan jullie. Ben zo verrast hoe wijs jullie allemaal zijn. Dat er toch ook echt mensen zijn die wel weten wat ze moeten zeggen en dan ook precies altijd het goede zeggen. Waar je oprecht iets aan hebt, waardoor je weer verder kan. Traantje. Bedankt.

Miekie

Hallo daar,

Grr wat ben ik boos en voel ik mij machteloos. Ik had jullie toch verteld dat ik mijn baas & collega’s in vertrouwen heb genomen? En dat ik daar vooral bij mijn baas vervelend over voel? Onveilig?
Nou dit is weer een voorbeeld waarom. Gisteren heb ik mij ziekgemeld vanwege de MK. Vandaag ben ik weer gaan werken en heb ik hem het voorstel gedaan om deze week (vandaag, woe en do) halve dagen te werken om mijzelf een beetje rust te gunnen. Kom ik net thuis krijg ik een email van personeelszaken met de volgende kop: Zwangerschapsverklaring. En de volgende inhoud: ‘In ons systeem zag ik dat jij (gedeeltelijk) ziekgemeld bent met zwangerschapsgerelateerdeklachten.

Als werkgever moeten we dit melden bij het UWV maar dan heb ik wel een zwangerschapsverklaring van je verloskundige/gynaecoloog nodig.
Zou jij er voor kunnen/willen zorgen dat ik deze z.s.m. van je ontvang?’

Wat vinden jullie hier nou van? Is dit normaal?
Ik ben helemaal overstuur. Ik had gedacht dat mijn baas het tact zou kunnen hebben om mij gewoon ziek te melden zonder hier zwangerschap bij te vermelden. Waarom is dat nou nodig? Verdorie.
Hoop jullie mening hierover te horen!
X Miekie

Op deze Valentijnszondag heb ik al de hele dag een soort van voorweeen in mijn rug. Het begon al direct bij het wakker worden en ging de hele dag door. Intussen zit ik maar met een kruikje in mijn rug, maar daar wordt het nog niet echt beter van. Ik weet wel dat dit kan gebeuren, zeker bij een volgende zwangerschap, maar omdat ik het de vorige keer nooit heb gehad verbaast het me wel. En stiekem maakt het me ook een beetje bangig. Het is toch wel echt normaal? Het is toch geen voorbode van iets wat gaat doorzetten? Laat het maar gauw weer over gaan! Wat betreft mijn bekken: ik heb het geaccepteerd. De dag dat ik het voor het eerst heel erg had, zag ik het even helemaal niet zitten. Ik verzette me er tegen, baalde er van. De vorige keer heb ik zo’n pijn gehad en ging het ook na de bevalling nog zo lang door, dat ik er gewoon niet aan wilde. Maar nu denk ik: ach, het is nu eenmaal zo. Ik houd heel erg rekening met wat ik wel en niet kan, ga in plaats van lopen nu maar fietsen en sjouw geen zware tassen meer. Ik blijf gewoon aan het werk, maar in plaats van in de straat parkeer ik nu op het pleintje voor mijn werk (eigenlijk alleen voor de directie bedoeld). En als ik daar rekening mee houd, is het best te doen. Deze week gaan we voor een pretecho, daar heb ik erg veel zin in. Misschien kan ik dan ook eindelijk wat zekerheid over krijgen over wat er in mijn buik groeit, want hoewel ik een vermoeden heb, weten we het nog steeds niet zeker!

Ook ik ben erg benieuwd hoe het met jou gaat, Miran!

Hallo, Vandaag ben ik heel trots op mijzelf. Ik ben naar mijn werk gegaan omdat ik niet huis wilde gaan zitten met het zwarte depri gat gapend voor mijn neus. Ik wil graag bezig blijven met mijn (leuke) werk, zonder dat ik mijzelf voorbij loop of tekort doe. Daarom heb ik mijn naaste collega’s ingelicht (wat een stap voor mij) en dit aan ze uitgelegd. Daarbij heb ik hen om een ‘escape’ gevraagd. Dat ik ten aller tijden mag zeggen; ik trek het niet, en dat ik ook altijd naar huis mag gaan, later mag beginnen als ik dat nodig heb. Gelukkig is iedereen vol begrip en zijn ze blij dat ik er gewoon ben ondanks mijn ellende. Mijn baas is een ander verhaal, dat is een botte man, waarbij ik mij erg onveilig voel. Dat is moeilijk te duiden waarom precies, maar ik wilde het liever niet aan hem vertellen maar ik moest wel. Ook hij heeft mij gelukkig mijn escape gegeven. Uiteindelijk was ik blij met deze dag en hoe ik het gedaan heb. Daarnet zijn mijn vriend en ik uit eten gegaan om te vieren dat wij niet kapot te krijgen zijn. Ik heb rood vlees & blauwe kaas gegeten en wijn gedronken. We hebben gelachen om galgenhumorgrapjes. Het was fijn. Ik ga nu zeker niet meer opgeven verdorie. Ik blijf proberen want dit is wat wij zo ontzettend graag willen. Dikke kus aan jullie en veel succes voor de zwangeren onder jullie; zeker ook de prillen. Ik wens dat jullie het dit keer gaan flikken! xxx Miekie

p.s. En ook natuurlijk succes voor de niet zwangeren onder jullie! Het komt goed, op welke manier dan ook, uiteindelijk.