Bijna 33 weken zwanger. Dat had ik echt niet bedacht, toen ik 29 augustus ‘s morgens 2 streepjes zag verschijnen. “Daar gaan we weer” dacht ik toen. En ik rekende uit dat ik in oktober dan vast wel een curettage zou hebben. Nu nog slechts 7 weken van de eindstreep verwijderd. Nou ja, ongeveer dan, precies weten we het natuurlijk niet. Eindelijk beginnen we langzaam ons huis baby-klaar te maken. We hebben namen, we hebben 1 setje kleertjes durven kopen en we zijn bezig de kamers in orde te maken. Dingen die nog steeds een beetje eng voelen, want tja, je weet immers maar nooit. Maar af en toe geniet ik er ook van. Merk ik. En als ik dat merk voelt dat meteen weer raar, stop ik dat gevoel diep weg uit zelfbescherming. Ik moet deze week nog werken en dan heb ik verlof. Ik heb me voorgenomen goed uit te rusten, veel van het zonnetje te genieten en af en toe ook even stil te staan bij deze dikke buik, de bewegingen van dit kindje en het zwanger zijn. Het is vast de allerlaatste keer dat ik dit zal meemaken. En daarom wil ik die laatste weken bewust proberen te ervaren. Ik hoop half mei een heel verdrietige tijd een poosje achter me te kunnen laten. En me na 2 jaar EINDELIJK weer eens mezelf te voelen, in plaats van voortdurend volgepropt te zitten met zwangerschapshormoon! Dat vind ik nog het meest heftige eigenlijk. Dan hoor ik mensen zeuren en zeveren die zwanger zijn over hun lijf en toegegeven, ook ik zeur af en toe, want zwanger zijn is pittig. Maar ik ben het al wel veel langer dan 8 maanden intussen. De meesten hier zijn het afgelopen jaar af en aan zwanger geweest, liepen aldoor met hcg in hun lijf maar kregen er niets voor terug. Soms zou ik willen schreeuwen: dàt is pas zwaar!

Mijn gyne denkt dat er verband kan zijn tussen miskramen en chromosomale afwijkingen. Hij vertelde dat er veel en veel dieper gezocht kan worden op chromosomaal / DNA niveau naar afwijkingen. Alleen is het zo giga duur en complex onderzoek dat het vrijwel ondoenlijk is.
Kijk maar naar de afwijking van de dochter van MM… dat was bij haarzelf al een speld in de hooiberg. dat zoeken in bloed van de ouders is vrijwel ondoenlijk.

Daarnaast zei hij nog iets anders, ivm mijn opmerking dat het opmerkelijk is dat er zeven zwangerschappen mis gaan (ws meer) en dan 3 achter elkaar goed.
Hij denkt dat er vaker immunologische factoren een rol spelen, waarbij de vrouw heel lang doet om te ‘wennen’ aan het vreemde deel van de vrucht/placenta. Het helpt niet om condooms te gebruiken of heel direct aan eht begin van de relatie zwanger te raken. Soms duurt het jaren voordat het lichaam genoeg met het zaad vertrouwd raakt om de vrucht te beschermen.

interessant dus…. dat laatste past wel in het straatje van ‘de aanhouder wint’.

Ik ben vandaag 9 weken zwanger. 10e zwangerschap, derde kindje.
We hebben drie echo’s gehad inmiddels en de termijn wisselt een beetje, ene keer wat kleiner andere keer goed op termijn.

Punt is dat het zo ontzettend lastig blijft bij de gynaecoloog. Tenslotte is hij er om afwijkingen op te sporen. en hij heeft een heel belangrijke afwijking aan mijn dochters hart gemist toen.
toch hebben we vertrouwen in hem. mede omdat wij het opsporen van afwijkingen niet tot het meest belangrijke in de zwangerschap rekenen.
Maar het maakt het wel heel pittig. want de angst voor een miskraam begint wel iets weg te zakken (hoewel je bij afwijkingen tot 11 weken een mk kan verwachten), dan is er de angst dat er dingen gevonden worden bij de 16 weken screening en de 20 weken screening.
angst voor ‘hoe we het kindje aantreffen’ na 38 weken zwangerschap….
de kans op een chromosoomafwijking is 2 a 3 %, de kans op downsyndroom 1%, de kans op sterfte in de laatste weken ook 2 a 3% (vanwege mijn diabetes).
Niet over nadenken en gewoon genieten…
Maar dat is niet zo simpel. Niet over de procenten nadenken lukt wel een beetje (soms), hoewel ik als-de-dood ben voor ingrijpende afwijkingen… genieten lukt me niet echt geweldig. Vanwege de angst voor wat komt en ook wel een beetje vanwege de twijfel of ik het wel aankan. Ik heb natuurlijk twee hele jonge kinderen die beiden veeleisend zijn.

Ondanks alles geven we dit kindje al het vertrouwen wat we kunnen geven. We hebben niet gekozen voor combinatietest of vruchtwaterpunctie en dat voelt goed.

Het voelt bijna bevrijdend dat ik dit allemaal (zwanger, angst en echo’s) achter me kan laten zodra dit kindje er is. 8 jaar lang heeft mijn leven in het teken gestaan hiervan en het voelt heel goed om dat af te sluiten met dit kindje!

Meiden,

Even een korte update aangezien ik echt door elkaar gemangeld ben: vanmorgen weer positief getest! Uiteraard weer voorzichtig blij… Om negen uur de telefoon: uitslag van het chromosomenonderzoek bekend: ik heb een gebalanceerde translocatie van 2 chromosomen. Dit verklaart dus de miskramen. Het kan nog wel goed gaan, maar de kans bestaat ook dat het nog een behoorlijk aantal keren misgaat. Sowieso bij 12 weken een vruchtwaterpunctie om zeker te zijn dat het kindje niet zwaar gehandicapt ter wereld komt.

Aan de ene kant geeft het rust dat ik de oorzaak weet… aan de andere kant: komt het ooit nog wel goed? Hoe vaak kan ik het nog aan? Vruchtbaarheid is niet het probleem, ben nu voor de vijfde keer zwanger in een jaar..

We gaan er maar voor, dit keer moet het goed gaan!

Knuffel

Op mijn 27e (1997) was ik voor het eerst zwanger. Iedereen mocht het weten! Helaas, na 10 weken kreeg ik krampen en bloedverlies, ik had nooit stilgestaan bij het feit dt zwangerschappen ook wel eens mis gaan. Het was een enorme klap, ik kreeg geen steun van mijn toenmalige partner en de omgeving gaf reacties als: ach, je bent nog jong en: 1 op de 3 zwangerschappen gaat mis. Daar had ik wat aan! Ik ben totaal van mijn stuk geweest, had zo´n verdriet. De relatie is stukgelopen.

In 2002 ontmoette ik mijn man. Al binnen 4 maanden was ik zwanger, absoluut gewild. Ik dacht dat een tweede miskraam mij niet zou overkomen. Na 6 of 7 weken ging het wederom fout. Wat een ongeloof…. Direct erna opnieuw zwanger: twee dagen na de test weer foute boel. Toen begreep ik dat er iets mis was…dit is niet goed. Pas na lange tijd was ik opnieuw zwanger, met weinig hoop. En ook dat ging fout voor de 8e week. Ik had tot dan toe geen enkele keer een echo gehad. De onderzoeken in het ziekenhuis begonnen. Er werd niets gevonden, kreeg opmerkingen dat we gewoon geduld moesten hebben, speling van de natuur, het lukt vanzelf een keer, etc. Mijn man heeft een gebalanceerde translocatie van twee chromosomen, wat wel een verhoogde kans geeft op een miskraam. Maar hij had al twee kinderen uit een vorig huwelijk, dus het moest kunnen. In mijn achterhoofd speelde dat ik met een andere partner ook een miskraam had gehad… Pas na 9 maanden was ik eindelijk weer zwanger. Ik was `al` 7 weken toen ik een echo kreeg. Helaas: de gynaecoloog zei dat het vruchtzakje leeg was, ik kon me opmaken voor miskraam nummer 5. Lamgeslagen voelde ik me op die bank. Terwijl wij hoopten het goede neiuws te kunnen brengen aan het thuisfront, liepen we verslagen door de ziekenhuisgang. Daar stond een stel te bellen met thuis: we zagen het hartje al kloppen!!!!! Wat deed dat zeer, wat een jaloezie voelde ik daar! Dat wou ik ook! Die miskraam was verschrikkelijk. Zo´n pijn, dagenlang heb ik gecrepeerd. Ik dacht er serieus over om de moed op te geven, dit kon ik niet nog een keer meemaken…. Ik heb echt in de knoop gezeten, zag het allemaal niet meer zitten, was er van overtuigd dat het moederschap mij niet gegund was.

Na 10 maanden was ik opnieuw zwanger. Nu woonden we in Frankrijk, we gingen direct naar de huisarts en vertelden de geschiedenis. We werden dezelfde week naar de gyn gestuurd en kregen een echo, ik was nog maar 5 weken en 4 dagen zwanger. Hoe groot was de verbazing om een kloppend hartje te zien en te horen!? De arts zei dat het allemaal prima ging, niks te vrezen. Natuurlijk vreesde ik gewoon verder, ik was er nog lang niet. Vroeg me af of al die andere keren er ook hartjes hadden geklopt? Ik mocht al snel terug komen en ja hoor: alles ging goed! Het vertrouwen kwam een beetje terug. Deze zwangerschap ging helemaal van een leien dakje, ik had Utrogestan gekregen en ik dacht werkelijk dat dat een wondermiddel was….In 2005 mochten wij onze dochter in onze armen nemen! Wat een bijzonder gevoel, ik riep steeds: eindelijk! Mijn eigen kindje!!! Na haar geboorte durfde ik niet snel op nieuw zwanger te worden, ik wou alleen maar genieten, geen ellende van miskramen doormaken.

In 2006 werd ik, toch na weer 10 maanden proberen, zwanger. doodsbang voor een herhaling van de miskramengeschiedenis gingen we naar de verloskundige. We woonden weer in NL. Weer een kloppend hartje!!! Ik kreeg geen Utrogestan, maar had nog over dus gebruikte dat. Wat een vreugde toen bleek dat het ook deze keer van een leien dakje ging! In juli 2007 werd onze tweede dochter geboren. Nu wilde ik wel snel voor een derde gaan, stel je voor dat het weer zo lang zou duren? Ik gaf beide dames een jaar borstvoeding, dat houdt de boel ook tegen…  In januari 2009 was ik pas weer zwanger. Twee echo´s gehad, we wonen nu in Portugal, en alles zag er prima uit. Ik geloofde heilig dat ik mijn deel van miskramen achter de rug had, eindelijk! Een dag na de tweede echo had ik bloedverlies. Drie dagen later een echo: niets meer, geen hartactiviteit…. AU, wat kwam dat hard aan! Nog maar drie dagen ervoor klopte het als een tierelier! Ik kreeg een miskraam en was opnieuw enorm verdrietig. Ik was 8 weken zwanger…

Pas afgelopen februari was ik weer zwanger. Weinig hoop, zomaar een oergevoel. Ik wou geen echo, niet opnieuw eerst dat hartje zien en het alsnog kwijtraken. Me er niet aan hechten…denk ik. Ik heb het mijn moeder niet vertled, ze staat op het punt te trouwen. Stel je voor dat ik dan weer slecht nieuws moest gaan brengen? En ja hoor, ik was 6 weken en 2 dagen en ik zag bloed. Twee dagen later was het min of meer achter de rug. Miskraam nummer 7. Deze keer voelt het wéér anders…ik had er geen vertrouwen in.

Nu ben ik net gisteren 40 geworden. Het is zo´n grens, wat betreft kinderen krijgen, zo voelt het tenminste. Ik wil nog zo graag een keer zwanger zijn en een derde kindje krijgen! Het zwanger worden duurt enorm lang en dan gaat het keer op keer fout. Waarom ben ik niet klaar? Ik heb twee prachtige gezonde kinderen waar ik enorm dankbaar voor ben. Maar de wens voor nog een is er nog steeds…

Dit is mijn verhaal, om te laten zien dat het ook goed kan gaan! We zijn er blijkbaar nog niet, maar ondanks de translocatie hebben we toch twee kinderen.  Ik hoop dat iedereen dat op den duur kan zeggen, die hier op het forum terecht komt!

Hallo allemaal,

Ik ben blij. Ik heb namelijk weer een eerste stap gemaakt het dal uit.

Ik doe al een paar jaar aan hardlopen, ik ben daar mee begonnen toen ik overspannen was. En dat heeft toen heel erg goed geholpen beter te worden. SInds die doe ik dat zon twee tot drie keer in de week.

5 km maximaal en in een heel rustig tempo. Ik zeg altijd dat hardlopen mijn redding is.

Het hardlopen zorgt er bij mij voor dat ik mij gedachten kan ordenen en dat ik dingen relativeer, ik voel mij gelukkiger als ik hardloop.

Met het zwanger zijn en mk’s krijgen is het hardlopen voor mij altijd moeilijk. De eerste 2 zwangerschappen durfde ik niet hard te lopen, de 3e halfomhalf en de 4e wel, de 5e was ik te moe.

Hardlopen  heeft geen invloed op het krijgen van Mk’s (volgens mijn gyn en de second opinion) en uit ervaring blijkt dat ook bij mij.

Na een Mk is het voor mij altijd extreem moeilijk om weer te beginnen. Ik ben dan depri, moe en mijn conditie is weer gedaald naar een minpunt. Je moet dat helemaal weer bij 0 beginnen. Ik ben dan ook altijd heel erg bang voor opmerkingen onderweg (ik ben niet de slankste) omdat ik mij onzeker voel.

Maar vanaf het moment dat ik weer start met hardlopen, begint alles weer beter te gaan.

Toen ik net thuiskwam heb ik de radio heel hard gezet en een dansje door de kamer gedaan, zo blij was ik (in tijden niet meer geweest.)

Dat wilde ik graag even met jullie delen!

X Miekie

Gisteren bij de internist geweest en het was echt heel erg fijn. De dr. bleek een jonge, humoristische vent te zijn die ons serieus nam en heel eerlijk en open was over diagnose en behandeling. Wat een verademing!

We hadden 3 vragen: is de schildklier de oorzaak van de miskramen, naar welke waardes wordt gestreefd ivm onze kinderwens en is mijn vermoeidheid een klacht die weggenomen kan worden door medicatie.

Mijn TSH is verhoogd maar niet in die mate dat alle miskramen hierdoor veroorzaakt kunnen worden, dan heb je het echt over een TSH hoger dan 15 (en ik zit iets boven de 4). Maar er is absoluut wel een relatie tussen schildklier en zwanger worden/blijven. Er wordt gestreefd naar een TSH tussen 1 en 2. Maar medicatie is niet zaligmakend, met mijn waardes zal medicatie niet voor het wegnemen van de vermoeidheid zorgen. De kans is toch groot dat de vermoeidheid ergens anders vandaan komt (en met de overbelasting is dat niet raar natuurlijk). Medicatie is geen garantie voor de toekomst, dus geen garantie dat een volgende zwangerschap wel goed zal gaan. Maar goed, niemand heeft die garantie toch?

Als wij geen kinderwens zouden hebben, zou ik geen medicatie krijgen. Maar nu dus wel, over twee maanden weer bloedprikken en telefonisch consult. Qua rustpauze houden we het even ongedwongen. Ik ga niet aan de anti-conceptie, maar we gaan ook niet gericht vrijen. We zien wel hoe het loopt. En ik hoop echt dat ik deze instelling vast kan houden!

Af en toe heb ik echt van die dagen dat ik mezelf dreig te verliezen. Gisteren was weer zo’n dag: in de vruchtbare periode dus volledig gefocussed. Wat, logischerwijs, niet tot ultieme opwinding leidt bij mijn vriend. Ik weet niet meer hoe ik het los kan laten op dat moment en bijt me dus als een kenau vast in de discussie met als onvermijdelijk vraag: jij wil het toch ook graag? Met als antwoord: ja maar we moeten het wel leuk houden, je bent er echt de hele dag mee bezig.. etc kortom verwijten over en weer… Als ik dan van een afstandje naar mezelf kijk dan denk ik: waar is het meisje in mij? Dat onbezorgd was altijd vrolijk en volkomen nuchter? Wat is er met me gebeurd? Ik kan zelfs met moeite naar de vakantiefoto’s kijken toen ik voor het eerst zwanger was, wat was ik gelukkig! Maar aan de andere kant schreeuwt mijn hele lijf: ik wil een baby. Ik wil het ook meemaken, voelen ervaren en nog gewoon het volbrengen. Het voelt ( ook al weet mijn ratio van niet) toch als falen.

De rollercoaster van emoties begint me wel zo langzamerhand een beetje op te breken, om in te gaan op mijn vorige stuk: bij mij weten alleen mijn ouders het, mijn schoonmoeder( die overigens geen enkel begrip had en zei: je moet je niet zo er mee bezig houden, daardoor gaat het mis… GRRR)en een paar vrienden het. In 1 jaar vier keer zwanger, vier keer een positieve test en vier keer het verdriet. Geen enkele dag ziek thuis geweest van mijn werk en daarnaast regelmatig een rol spelen. 

Maar moeten we dan nu even een pauze houden? Dat wil en kan ik ook niet. Zo is de twijfel iedere dag als een soort duiveltje in mijn gedachten aanwezig..

Vanmorgen zat er in mijn mailbox een bericht van een vriendin. Ze heeft een kindje, maar de 2e lukte niet. Ze bleek vervroegd in de overgang. Van een ICSI poging raakte ze nog zwanger, maar helaas kreeg ze een miskraam. En nu is er geen ziekenhuis die nog een poging wil wagen, omdat de kansen gewoon te klein zijn. Ze heeft het moeilijk. Moeilijk met verwerken van het feit dat er misschien nooit een 2e kindje komt. Ze gaf aan het contact even op een laag pitje te willen zetten. Het is lastig om mij zwanger te zien. Ik begrijp het. Maar hoe anders was de situatie een jaar geleden. Zij zwanger en ik de zoveelste miskraam achter de rug. Zo zie je maar hoe het tij kan keren. Ik wens haar veel sterkte met het rouwproces en hoop dat ze straks weer zonder pijn en verdriet kan omgaan met zwangeren.

Hai meiden,

Hierbij dus mijn eerste berichtje. ben nog niet heel handig dus het is meer een soort van test Alles wat jullie over mij willen weten staat op mijn profiel, alles wat er niet opstaat mag je vragen! Ik heb een aantal pagina’s met blogs teruggelezen en het komt wel vol binnen moet ik zeggen. Ik ga vanaf nu proberen jullie te volgen.  Op dit moment in het midden van mijn cyclus, we wachten nog op chromosomenonderzoek maar daar heb ik weinig verwachtingen van.

In hoeverre is jullie omgeving op de hoogte van jullie miskramen?