Hier een berichtje van mijzelf. Jullie waren al op de hoogte dankzij Lieza dat ik op 27 april bevallen ben van een zoon. De bevalling verliep zeer snel en voorspoedig. Het enige jammere was dat ik al de hele week niet lekker was: keelpijn, hoesten, snothoofd, koortsig. Zo ook tijdens de bevalling. Gek genoeg had ik er op het moment zelf weinig last van, maar de dag erna vond ik het wel heftig. Hoesten met hechtingen is niet zo fijn en voeden trouwens ook niet Maar verder gaat het prima. Ik ben zo dolgelukkig met dit mooie jongetje. Hij is zo zoet, zo prachtig! Tijdens de bevalling draaide ik voortdurend “Miracle” van Ilse de Lange, zodat ik mezelf tussen de pijn door kon herinneren aan het wondertje dat op het punt stond uit mijn buik te komen.

Een schril contrast met de verhalen hier onder, en dat spijt me dan ook telkens weer. Ik ben zo’n lucky survivor, eentje met een happy end. Ik hoop dat mijn verhaal inspireert om zijn eigen weg te kiezen, wat deze ook moge zijn…. We hebben allemaal ons eigen verdriet, teleurstellingen en fysieke ongemakken, maar bedenk ook dat we allemaal onze eigen kansen moeten blijven zien en hoop kunnen blijven houden. We zijn krachtige meiden hoor!

Liz….wat een topnieuws! Zou dit dan jouw aanhoudertje zijn?

Lieve Meiden,

na het lezen van Elmo’s verhaal net moet ik wel even slikken, maar ik plaats het toch. want hebben we niet allemaal wat aan de goede verhalen?

vanmorgen is onze Miskramenmama namelijk bevallen van een gezonde zoon!!!

ik heb al een foto mogen zien en wat een pracht ventje is het. ze komt hier vast snel zelf vertellen..!

heel veel geluk en liefde toegewenst lieve MM, je weg was lang en zwaar, en ik geniet ervan, naast zelf ook een brok in mijn keel te voelen, enorm van je doorzettingsvermogen en het feit dat het dus ook kan!! dank voor dit mooie voorbeeld!

liefs Lieza

Wat een herkenbaar verhaal van Suus. Ook ik heb het gevoel dat ik een beetje van het kastje naar de muur gestuurd wordt al zit er nu wel wat beweging in.

Vorige week vrijdag curretage, eerste keer, onder narcose, zijn ruim 1,5 u bezig geweest want de baarmoeder was zo gesloten en gekanteld ( dit wisten ze toch??) dat ze uiteindelijk besloten hebben om de operatie te staken, anders zou de baarmoeder geperforeerd worden. Daarna kwam de gyn vertellen nadat ik 2 u toch echt in de veronderstelling was dat het weg was: Het is niet gelukt.. Ik dacht echt dat ze een grapje maakte en dacht nog bij mezelf: nou doc ik vind het niet helemaal de tijd om grapjes te maken.. Maar toch mislukt vervolgens tabletten meegekregen, misoprostol om het op te wekken maar je raad het al, geen effect. Het ziekenhuis wilde me laten wachten tot donderdag maar gisteren ben ik naar de huisarts geweest en die heeft bedongen dat ik vandaag terecht moest. Dat is dus ook gebeurd. Ruim drie kwartier bij een bijzonder hulpvaardige arts assistent gezeten ( ze kunnen wel menselijk zijn) en nu staat de volgende curretage gepland voor morgen. Nog een keer na de OK en jippie de pippie er is geen plek op de dagverpleging dus mijn bed staat op de kraamafdeling, hoe confronterend is dat? Daarnaast was de chromosomentest onvindbaar, wil de gyn pas over PGD praten na het gesprek met de klinisch geneticus en heb ik het gevoel vast te zitten..

Ik ( we) hebben besloten om het  “natuurlijk”even op een laag pitje te zetten, we zijn inmiddels in contact met Brussel omdat daar de screening van embryo’s bij IVF een veel minder lange wachttijd heeft. De afspraak daarvoor is in juli. Ik moet zeggen dat ik echt bewondering hebben voor de meiden die keer op keer weer curretage doorstaan, voor mij is dit emotioneel zwaarder dan de natuurlijke weg.

Meiden ik meld me snel weer hier, sterkte!

Kennen jullie verhalen van vrouwen die herhaalde miskramen hebben gehad en die uiteindelijk besloten hebben ermee te stoppen. Dus die gestopt zijn door keuze, niet omdat het lichamelijk niet meer ging (overgang etc.)? Ik heb de laatste tijd veel gesprekken met vriendinnen die bewust geen kinderen hebben. Dat is natuurlijk andere koek dan dat wat ik doormaak. Maar het is eigenlijk wel heel fijn met ze te praten. Omdat ik dan een kijkje krijg in een leven zonder kinderen maar ook zonder verdriet hierover. Dat er een leven is, zonder kinderen. Omdat ikzelf dagelijks geconfronteerd wordt met het verdriet, geen kinderen te (kunnen) hebben, ben ik soms jaloers op hen. Zijn er vrouwen die gestopt zijn, en daar nu prima me kunnen leven? Ik kan het mij (nu) niet voorstellen maar ben zo benieuwd.

X Miekie

Al de hele week ben ik zeer beroerd. Het begon met keelpijn en koorts, later kreeg ik ook een ontstoken oog, een snothoofd, holteonsteking en ben ik flink gaan hoesten. Al nachten slaap ik niet of nauwelijks en vanmorgen brak het me op. In tranen zat ik op bed, ik wist gewoon niet meer hoe ik de dag door moest komen met zo’n hoofdpijn, keelpijn en vermoeidheid. Gelukkig heeft mijn man kunnen regelen dat hij ging thuiswerken. Zo kon ik vanmorgen toch nog wat proberen bij te slapen. Mijn grootste angst is dat de bevalling ineens begint, terwijl ik zo’n snothoofd heb. Lijkt me heel naar. Ik wil echt nog even me fitter voelen, bijslapen voor ik het zware werk moet/mag gaan doen. Het komt nu wel dichtbij. Morgen alweer 38 weken..

Ik werd getipt dat er in de Vriendin van deze week een artikel staat over Herhaalde Miskramen. Wellicht voor de mensen hier interessant om te lezen? Als iemand het artikel al heeft mag het eventueel worden ingescand. Dan kan ik het hier op de site plaatsen, zodat we het allemaal kunnen lezen.

Zoals sommigen van jullie misschien hebben gelezen, heb ik op 5 april voor de vierde keer in een jaar een miskraam meegemaakt. De drie keer ervoor moest ik gecuretteerd worden omdat de miskraam niet op gang kwam, maar deze keer kwam de miskraam spontaan, na ruim zeven weken zwangerschap. Het was een pijnlijke en bloederige ervaring, maar ik was blij dat ik het tenminste eindelijk een keertje zelf had gedaan.

Vorige week woensdag kreeg ik een controle-echo. Daarop was te zien dat er restweefsel was. De volgende dag zou ik gecuretteerd worden, onder plaatselijke verdoving, net zoals de vorige keren. Het was flink pijnlijk, dus ik was blij toen het klaar was. Helaas bleek de echo-apparatuur op de behandelkamer niet te werken. Ik moest me direct aankleden en het halve ziekenhuis doorlopen om een echo te laten maken op de polikliniek. Daar bleek ik niet schoon te zijn, dus weer naar boven, weer uit de kleren en opnieuw een zeer pijnlijke curettage. Na afloop was ik zo verdoofd van de pijn (en ik kan echt wel wat hebben) dat ik niet gevraagd heb om een controle-echo, helaas. Volgens de gynaecoloog was ik helemaal schoon en was het allemaal achter de rug nu. Ik twijfelde, maar was niet meer in staat om me te verweren.

Vanmorgen bleek in een ander ziekenhuis, waar vandaag om een andere reden een echo was gepland, dat het restweefsel er gewoon nog zat! De echo zag er exact hetzelfde uit als die van vorige week, nog vóór de curettage. Ik wist echt niet wat ik zag. Nu zal ik dus voor een tweede keer gecuretteerd moeten worden. En dat wordt dan de vijfde keer in één jaar.

Mogelijk kan de curettage gecombineerd worden met de hysteroscopie die toch al gepland stond, maar dat is allerminst zeker. Ik hoor het aan het eind van de middag pas. Ik hoop echt zo dat het nu snel kan, want ik word helemaal gek van die maar voortdurende onzekerheid.

Ik heb gezien dat het restweefsel helemaal achter in de baarmoeder zit, dus ik maak me grote zorgen. Zit het inmiddels al niet helemaal vast? Zou er geen littekenweefsel ontstaan nu het weefsel al 2,5 week in de baarmoeder zit en straks moet worden losgewrikt? Heeft het zich niet al aan het endometrium gehecht? Zou ik er dit keer opnieuw zonder verklevingen van afkomen? Allemaal vragen waar ik nu geen antwoord op heb. Nog meer vragen en nog meer onzekerheid in een toch al zo stressvolle tijd.

Ik vind het zo vreselijk moeilijk om me staande te houden met al die miskramen steeds maar achter elkaar. Zoals gezegd heb ik nu 5 miskramen en 4 curettages achter de rug, waarbij nu al 3 keer restweefsel is achtergebleven. Dit heeft in 2 eerdere gevallen al tot een baarmoederontsteking geleid. En elke keer ben ik weer weken arbeidsongeschikt en nog veel langer helemaal lamgeslagen. Kost het me de grootste moeite om me weer enigszins ‘normaal’ te voelen, al wordt de steen op m’n hart steeds groter en zwaarder.

Ik vraag me af waarom dit mij moet overkomen. Hoe kan het nou dat ik elke keer weer zoveel pech heb en waarom mag het bij ons nou niet eens goed gaan? Waarom krijgen we zoveel op ons bord waardoor we al zo lang helemaal bol staan van de stress en zoveel verdriet te verwerken krijgen? Ik weet dat er geen antwoorden zijn op deze vragen en dat je geen keus hebt: je moet door met je leven en heel hard proberen om niet ontzettend verbitterd en cynisch te raken. Maar allemachtig, wat is dat een enorm zware klus…

Suus

heb in totaal 6 miskramen gehad en ben bij de Gyn geweest maar zij wil verder geen onderzoeken doen omdat we al een gezonde zoon hebben. enige waar ze naar gekeken heeft is naar mijn stolling en of we mijn man en ik geen chromosoom afwijkingen hebben dit bleek beide niet het geval maar verder wil ze niet kijken terwijl wij dus na ons zoontje ook een kindje hebben dat niet gezond was en we de zwangerschap hebben moeten afbreken met 23 weken , maar daar wordt niet naar gekeken. ook wou ze geen echo doen terwijl het echo apparaat daar in de kamer stond . dit was overigens in het UMCG wie heeft dit ook meegemaakt en wat hebben jullie gedaan?

De angst en de schrik is nog lang niet voorbij, dat wisten we, maar gisteren voelden we het wel héél dichtbij komen:
wat een rotdag!
tussende middag ging ik naar de wc en had ik bloed verloren!! nooit gehad met een zwangerschap, maar wel met de miskramen, zo begon het altijd!
dus gebeld naar de gynafdeling… met mijn hart in mijn keel en de angst tot in mijn vezels… maar nee hoor, geen echo vandaag, morgen op zijn vroegst, om 16.00 uur! ik was echt overstuur! wat nou MORGEN?!!?!?!

Toen de verloskundige gebeld (waar ik helemaal niet loop normaal!), de dienstdoende kende ik van de nacontroles bij de kinderen. Ze was er binnen een half uur. Gezocht naar het hartje, maar niet gevonden …. en dat met 13 weken. Voor mij was het beklonken… het is een uitzondering als je met 13 weken geen harttonen vindt en dan met bloedverlies en de geschiedenis… wat een nachtmerrie.

Ik zag niet meer dat dit nog goed kon gaan. gelukkig kon de vk wel een echo voor vanmiddag regelen, dus ben erheen geweest, eerste beeld zag er echt levenloos uit in onze beleving.
Maar even later beweging én hartactie…

Storm in een glas water dus~!

pfff, het hele trauma wordt weer even open getrokken op ‘zo’n moment… het gevoel dat relativeren van wat je grootste angst is ook weinig zin heeft… enz. enz.

Maar goed, een kloppend hartje dus… Maandag weer een echo.

Dit wordt echt niet minder na twee kinderen. in mijn hoofd wel, maar als je voor zo’n situatie staat komen alle lagen van emotie en gevoelens in alle hevigheid los.

Ik hoop dit nooit mee mee te maken!

het positieve is dat dit de allereerste keer is dat onze grootste angst geen werkelijkheid werd (nou ja, de tweede keer, de eerste keer was dat onze dochter haar operatie heeft overleeft)

Ik ga een rustig weekend vieren!

Oke, dan toch maar een verhaaltje over hoe het met mij gaat. Ik merk dat ik het lastig vind om over mezelf te schrijven. Zeker nu zoveel meiden nu weer een teleurstelling te verwerken kregen de afgelopen tijd. Het voelt niet gepast om dan over mijn eigen zwangerschap te schrijven, ook al weet ik dat iedereen het mij gunt! Maar goed… Ik ben nu meer dan 36 weken zwanger. Hoewel ik nog steeds flink last heb van mijn bekken en ik ook behoorlijk bloedarmoede bleek te hebben, gaat het verder goed. Ik heb verlof en kom tot rust. Ik probeer nu heel bewust te genieten van de bewegingen in mijn buik. Eigenlijk vind ik dit de fijnste weken. Het einde is in zicht, van de dikke buik, die toch best wel zwaar is nu, maar ook van de spanning en stress. Hoewel het niet meer zo op de voorgrond is als de eerste 20 weken, ben ik nog altijd niet helemaal gerust dat alles goed zal gaan. Die angst om dit kindje alsnog kwijt te raken blijft. In huis is nu alles wel klaar voor de baby. Het kamertje is zo goed als af. Nog wel wat kaal, omdat we niet weten of dit kindje een meisje of een jongen is. Accessoires kopen we dus pas als het kindje geboren is. Het kaartje is nog niet helemaal af. We hebben wel een idee, en ook al een mooi symbool voor onze sterretjes bedacht, maar er is nog geen conceptversie klaar. Het is dus niet te hopen dat dit kindje eerder komt dan verwacht…. De kleertjes moeten ook nog gewassen trouwens. Ik heb er vertrouwen in dat ik alles nog wel af krijg. Jullie horen het zeker als het zover is!