Inmiddels zijn we al ruim twee weken verder sinds de bevalling, bijna twee weken sinds we deze foto namen en Elisa begroeven.

Het lijkt wel alsof het nu begint door te dringen. Dat het echt voorbij is.
Vandaag had ik een afspraak waar twee zwangeren bij waren. Ik voelde me zo leeg, eenzaam, jaloers zelfs. Dat zijn gevoelens die ik al lang niet meer gehad heb (gelukkig), gevoelens die ik eerder andersom had. Sinds ik twee zware zwangerschappen had gehad dacht ik voornamelijk: jij liever dan ik. en nu weer die pijn.
het is apart en opmerkelijk hoe je, in tijden van je leven, je anders kan voelen.

De pijn van Elisa* ‘kwijt’ zijn, haar nooit te mogen kennen voelt zo rauw. zo scherp.
En soms vergeten we het, dan hebben we het nog over welk merk bakfiets we nou zullen doen, of welke auto het beste is voor een gezin met drie.

We gaan op vakantie. richting Toscane. Een maand. In een luxe appartement. Bijkomen, uitwaaien, genieten van de zon, de zee en de mooie natuur.
Genieten van dat prachtigs wat we wél bij ons hebben, die twee mooie kinderen die ons bloed-zweet-tranen gekost hebben om te krijgen en te houden, maar die bij ons zijn en ons erdoor trekken, meer dan wat ook ooit zou kunnen.

Vandaag, netjes volgens de kalender, een vruchtbaarheidstest gedaan. Voor het eerst en volledig tegen mijn verwachtingen in was hij positief. Dit is voor het eerst dat ik “op schema” loop. Normaal is het allemaal ontzettend onregelmatig. Hopelijk lukt het en gaat het allemaal goed. Maar ik blijf bang. Zal die angst ooit weg gaan?

Misschien is dit heel gemeen. Maar na alle narigheid van de afgelopen tijd, voor mensen die dat absoluut niet verdienen, wil ik toch ook zelf als tegenhanger laten weten dat ik geniet van mijn mannetje. Ten eerste omdat ik weet dat mensen vreselijk geschrokken zijn van het bericht van Christa. Ik weet nog hoe ik zelf tijdens mijn zwangerschap elk naar verhaal op mezelf betrok. Een kindje dat met de 20 weken echo iets mankeerde? Dat ging ongetwijfeld bij mij ook gebeuren. Een kindje dat met 30 weken in de buik overleed? Wedden dat het mij zo zou vergaan? Garanties zijn er nooit, maar bedenk wel dat ieder verhaal anders is en hetzelfde niet per se bij jou hoeft te gebeuren. Dat het ook goed kan gaan, ook al ben je 40 weken doodsbang geweest van niet, daarvan ben ik het levende bewijs. Ten tweede wil ik laten weten hoe het leven na deze spannende zwangerschap is. Ik geniet! Van het mooie weer, het heerlijke ventje, maar ook heel erg van mijn lijf dat eindelijk weer een beetje van mezelf voelt. Net alsof het leven er terug in vloeit, wat dan een rare opmerking is als je 9 maanden leven hebt gedragen. Maar ik besef nu weer hoe vreselijk zwaar het is, al die miskramen. Fysiek gezien bedoel ik. Ik ben niet 9 maanden zwanger geweest, gevoelsmatig was ik het 2 jaar. Twee jaar van hoop, spanning, angst, vermoeidheid, misselijkheid en de laatste 4 maanden ook een dikke buik die ervoor zorgde dat ik een hoop niet meer kon. En echt, terugkijkend is het ‘t allemaal waard geweest. Alle angst, al het verdriet, alle teleurstellingen….er ligt nu een prachtig jongetje in de wieg, en ik hou er zielsveel van. Vergeten ben ik het zeker niet, maar een goede afloop verzacht wel. En ik realiseer me des te meer hoe het moet zijn voor de mensen die de goede afloop nog niet mochten meemaken…

heb een nieuwe afspraak met de Gyn , dit keer in het martinie omdat ze bij het UMCG niks wouden doen.

heb ondertussen alweer mijn 7e miskraam gehad

ik krijg morgen ook een echo gelukkig , aan 1 kant hoop ik dat er wat uit komt zodat ze er iets aan kunnen doen.

maar aan de andere kant ben ik zo ontzettend bang

Mijn man en ik hebben besloten ondanks het risico er voor te gaan. Gezien mijn onregelmatige cycles ben ik begonnen met temperaturen en hebben we testen gekocht om zo goed mogelijk te kijken wanneer de eisprong is. Ik hoop nu dat ik snel zwanger raak en het deze keer meteen goed gaat. Ik ben heel bang, maar te gelijker tijd ook extra gedreven.
Ik hou jullie op de hoogte.

Even een kort berichtje. Ik kreeg gisteren per post een exemplaar van Flair nummer 48. Hier staat een kort interview met mij in over de miskramen en deze website staat genoemd. Misschien vinden jullie het leuk om te lezen…

Hallo!

Ik heb zondag (een dag nadat ik og moest worden) een Clearbluetest gedaan. Totaal niets te zien, ik heb hem zelfs onder tl-licht gehouden. Helemaal niets.

Nu ben ik alweer een paar dagen verder en er is nogsteeds niets te zien. Ik voel verder ook niks. Dus ik zal morgen of overmorgen wel ineens og worden en daarna zwaar balen.

XXX

Met zoveel liefde gedragen
Met zoveel liefde omringt
Mijn allerliefste kleintje
Ik wil graag zoveel meer

Het allermooiste kindje,
mijn allermooiste droom
een heel bijzonder mensje
en nog zoveel meer…

Ik zou je leren lopen
Op blote voetjes in het gras
Ik zou je laten lachen
en nog zoveel meer…

Elisa* 16 mei 2010

*sept2002 – *maart 2003 – *nov. 2003
* jan 2004 – *jan. 2005 – *maart 2005
* juni 2005

Hallo allemaal,

Het bericht van Christa, bovenop het bericht laatst van Miranda heeft mij behoorlijk lam geslagen. Wat een heftigheid allemaal. Wat moeten wij toch veel verduren. Onmenselijk vind ik het.

De mooie verhalen hier geven mij hoop, de heftige verhalen maken mij wanhopig. Omdat mijn vriend een paar dagen in het buitenland is mis ik hem heel erg. Ik ben zo op hem gaan leunen door alles wat wij samen hebben meegemaakt merk ik. Door hem blijf ik op de been, en dat is best eng daar nu zo bewust van te worden. Nu hij er niet is sluit ik mij op in huis, slaap ik veel en ga ik laat naar bed. Ik heb helemaal geen zin om andere mensen te zien.

Morgen moet ik ongesteld worden. Daar zie ik erg tegenop. Voor wat er met mij gaat gebeuren als ik weer zwanger zou zijn of wat er met mij gebeurd als ik het niet ben. Allebei moeilijk en onvoorspelbaar.

Wat zou jij doen als je de tijd terug mocht draaien? Zou je het hetzelfde doen als je gedaan hebt of zou je het anders doen? Misschien was ik wel eerder begonnen met het proberen kinderen te krijgen. Nu ben ik 36 en ik was 34 toen ik begon. Maar aan de andere kant..De afgelopen twee jaar was het niet echt een heel leuk leven. Als ik ik er eerder mee was begonnen, en ik kreeg dezelfde miskramen, dan had ik al veel meer jaren een rottijd.

Veel liefs allemaal. Sterkte.

Miekie

soms
voelt het alsof het wonder

veel te mooi
en veel te groot is

en nooit bestaan heeft.