Ontmoetingen met andere moeders geven mij nooit het gevoel van verbinding zoals sommigen dat ervaren. In mijn gevoel zijn er teveel moeders die ervaren dat ze het leven van hun kinderen cadeau krijgen. Soms lijken ze met een dankbaarheid naar hun kinderen te kijken wanneer ze mij en mijn kinderen zien. Zij en ik zijn anders. ‘zij’ hebben hun kinderen gewenst en gekregen en ze waren gezond. Ik aan de andere kant heb een onzichtbare en een zichtbare ervaring die zo verschilt van de hunne.
De stille verliezen en de afwijking die het anders-zijn van mijn dochtertje uitschreeuwt en de moeders op het strand met dankbaarheid vervult voor hun eigen slimme, gezonde kinderen.
Natuurlijk is het beeld zwart-wit, natuurlijk zijn er vele stille verliezen geleden die een onoplettende voorbijganger nooit zal waarnemen. Onvruchtbaarheid, ziekenhuisopnames, zware zwangerschappen en stoornissen. De verhalen zijn overal.
Verbindingen: Soms voel ik ze niet. Voel ik me afgesneden van de cadeau-moeders met hun gezonde kinderen, gepland en gekregen wanneer zij daarvoor kozen. Soms voel ik me vereenzaamd. Verwijderd van hen die hun moederschap als vanzelfsprekend ervaren. Controversieel genoeg voel ik me soms ook juist sterk door deze moeders, mijn verlangen om te onderscheiden van anderen is altijd al groot geweest. Met mijn onzichtbare verlies en afwijkende dochter voel ik me gerijpt en gewonnen. Ik heb obstakels genomen en overwonnen. Ondanks het verdriet heb ik het geluk omarmt.
En dan ineens is er de verbinding met een moeder die me in mijn ziel raakt. Een diepe band die nooit ontstaan zou zijn als ik de verrijking van het verlies niet gekend had.
Graciela, oma van Julia, moeder van Andrea en van twee zoons die nooit langer hebben mogen leven dan zes maanden in haar buik. Het verdriet dat na al die jaren is gesleten maar niet weg is. De liefde en warmte die zij uit naar mijn dochter. Ik voel me verbonden. Ook deze vrouw kende verlies van gewenst leven. Zij ziet de wereld met andere ogen, met stil verdriet en dankbaarheid, de rauwheid van haar leven leidde haar door depressies en pijn. En weer dat controversiele: het verlies dat haar bracht bij de omarming van mijn dochter als een oma. Zorgzaam en liefdevol.
Even later drinken Roy en ik koffie op het terras met uitzicht op zee. De kinderen zitten bij ons op schoot. Voor ons langs lopen een moeder en haar dochter met downsyndroom.(je kan altijd zien of een gehandicapt persoon met een moeder of een begeleider loopt, de warmte van de moeder zie je zonder dat ze daar iets voor hoeft te doen, de afstand van de begeleider zie je ook in een oogopslag). We groeten haar, ze kijkt en ziet Thirza: bellishimo! schatje. Er wordt gezwaaid en gelachen. Thirza is in staat tot een diep contact in een oogopslag voor degenen die het ontvangen kunnen.
De moeder en ik kijken elkaar aan. We begroeten elkaars dochters. Haar dochter is 40, de mijne is twee. De verbinding tussen haar en mij is op zielsniveau. Vluchtig, niet uit meer bestaande dan twee of drie zinnen. Geraakt, ben ik. Ze vervult me met respect. Ik vraag me af hoe het geweest is, nadat haar dochter geboren was, ze moest nog jong geweest zijn toen ze kwam.
Zij en haar dochter, ik en mijne. Verbonden. Door het moederschap van onze kinderen.
Verbindingen op het strand. Niet met de ouders die mijn leeftijd, leefstijl en leeftijd van de kinderen delen. Maar met de moeders die verlies kende in hun verlangen naar een kind.
Het is juist de kwetsbaarheid die me zo krachtig maakt in deze verbindingen. Het ontdekken van de kwetsbaarheid in het leven schuurt een laag van vanzelfsprekendheid weg uit mijn hart en maakt het in staat om me te laten raken. Ik weet dat deze moeders hetzelfde voelen.
De stille en de zichtbare verliezen brengen een rijpheid die ik bewonder bij iedere vrouw die deze weg bewandeld heeft. De verliezen leiden niet altijd tot een depressie, maar gaan altijd gepaard met diepgaande rijpingsprocessen.
