Maandoverzicht voor juni 2010

 
 

Energie

27 juni 2010 • Auteur: Reacties: 6

Precies een maand nadat mijn kleine knulletjes geboren werd, startte ik mijn eerste hardlooptraining vanmorgen. Muziek mee, loopschoenen aan en gaan. Ik merk dan wel dat mijn lijf nog niet helemaal de oude is. Qua conditie was het nog wel te doen, maar mijn bekken deed flink zeer. Rustig aan opbouwen dus maar. Ik merkte ook nog niets anders. Ergens september schreef ik dat ik zo angstig was, dat ik in winterslaap wilde. Gevoelsmatig ben ik dat volgens mij ook echt geweest. Het is net of ik nu pas wakker word. Uit een hele lange, angstige slaap. Ik rende langs een vijver. De laatste keer dat ik er langs rende was dat kokhalzend van de eendenpoeplucht, vanwege het hcg. Ik was toen 6 weken zwanger ofzo. Daarna ben ik gestopt met hardlopen, het ging niet meer. Ik liep alleen maar te kokhalzen. Nu rende ik er vrolijk langs, oke, met nog wat pijn, maar geen last meer van de luchtjes. Zonnetje op mijn hoofd, wetend wat er thuis op me wacht… Die emoties zijn dus nog steeds niet weg. Ik ontdek nog regelmatig dingen die ik weer “voor het eerst” doe sinds die 9 maanden angst. En ik besef nu pas hoe zwaar het was. Wat een energie het kost om elke dag bang te zijn… Die energie krijg ik nu eindelijk, beetje bij beetje, weer terug….

Nog meer angst

23 juni 2010 • Auteur: Reacties: 5

Het lijkt wel of het onze familie niet gegund is om net als zoveel vrouwen met alle gemak gezonde kinderen op de wereld te zetten. Ik meerdere miskramen, mijn nichtje een kindje met CF (taaislijmziekte). En dat laatste maakt mijn angst weer een stukje groter. Het blijkt dat mijn nichtje het gen heeft gekregen van mijn oom, de broer van mijn moeder. Dit vergroot aanzienlijk de kans dat ik ook drager ben. Vandaag kreeg ik een telefoontje van de dokter dat het risico zo aanzienlijk groot is dat mijn man en ik in aanmerking komen om ons te laten testen. Vooralsnog hebben we besloten ons niet te laten testen. We willen dit tweede kindje zo graag. Zelfs als er een risico bestaat dat ook ons kindje cf kan hebben. Zou ik daarom minder van het kindje houden. Ik denk het niet. Helemaal niet omdat het juist zo gewenst is. Het zal wel moeilijk zijn, maar als ik mijn nichtje met haar zoontje zie denk ik dat we dat ook wel redden.

ontmoetingen in Toscane

23 juni 2010 • Auteur: Reacties: 11

Ontmoetingen met andere moeders geven mij nooit het gevoel van verbinding zoals sommigen dat ervaren. In mijn gevoel zijn er teveel moeders die ervaren dat ze het leven van hun kinderen cadeau krijgen. Soms lijken ze met  een dankbaarheid naar hun kinderen te kijken wanneer ze mij en mijn kinderen zien. Zij en ik zijn anders. ‘zij’ hebben hun kinderen gewenst en gekregen en ze waren gezond. Ik aan de andere kant heb een onzichtbare en een zichtbare ervaring die zo verschilt van de hunne.

De stille verliezen en de afwijking die het anders-zijn van mijn dochtertje uitschreeuwt en de moeders op het strand met dankbaarheid vervult voor hun eigen slimme, gezonde kinderen.

Natuurlijk is het beeld zwart-wit, natuurlijk zijn er vele stille verliezen geleden die een onoplettende voorbijganger nooit zal waarnemen. Onvruchtbaarheid, ziekenhuisopnames, zware zwangerschappen en stoornissen. De verhalen zijn overal.

Verbindingen: Soms voel ik ze niet. Voel ik me afgesneden van de cadeau-moeders met hun gezonde kinderen, gepland en gekregen wanneer zij daarvoor kozen. Soms voel ik  me vereenzaamd. Verwijderd van hen die hun moederschap als vanzelfsprekend ervaren. Controversieel genoeg voel ik me soms ook juist sterk door deze moeders, mijn verlangen om te onderscheiden van anderen is altijd al groot geweest. Met mijn onzichtbare verlies en afwijkende dochter voel ik me gerijpt en gewonnen. Ik heb obstakels genomen en overwonnen. Ondanks het verdriet heb ik het geluk omarmt. 

En dan ineens is er de verbinding met een moeder die me in mijn ziel raakt. Een diepe band die nooit ontstaan zou zijn als ik de verrijking van het verlies niet gekend had.

Graciela, oma van Julia, moeder van Andrea en van twee zoons die nooit langer hebben mogen leven dan zes maanden in haar buik. Het verdriet dat na al die jaren is gesleten maar niet weg is. De liefde en warmte die zij uit naar mijn dochter. Ik voel me verbonden. Ook deze vrouw kende verlies van gewenst leven. Zij ziet de wereld met andere ogen, met stil verdriet en dankbaarheid, de rauwheid van haar leven leidde haar door depressies en pijn. En weer dat controversiele: het verlies dat haar bracht bij de omarming van mijn dochter als een oma. Zorgzaam en liefdevol.

Even later drinken Roy en ik koffie op het terras met uitzicht op zee. De kinderen zitten bij ons op schoot. Voor ons langs lopen een moeder en haar dochter met downsyndroom.(je kan altijd zien of een gehandicapt persoon met een moeder of een begeleider loopt, de warmte van de moeder zie je zonder dat ze daar iets voor hoeft te doen, de afstand van de begeleider zie je ook in een oogopslag). We groeten haar, ze kijkt en ziet Thirza: bellishimo! schatje. Er wordt gezwaaid en gelachen. Thirza is in staat tot een diep contact in een oogopslag voor degenen die het ontvangen kunnen.

De moeder en ik kijken elkaar aan. We begroeten elkaars dochters. Haar dochter is 40, de mijne is twee. De verbinding tussen haar en mij is op zielsniveau. Vluchtig, niet uit meer bestaande dan twee of drie zinnen. Geraakt, ben ik. Ze vervult me met respect. Ik vraag me af hoe het geweest is, nadat haar dochter geboren was, ze moest nog jong geweest zijn toen ze kwam.

Zij en haar dochter, ik en mijne. Verbonden. Door het moederschap van onze kinderen.

Verbindingen op het strand. Niet met de ouders die mijn leeftijd, leefstijl en leeftijd van de kinderen delen. Maar met de moeders die verlies kende in hun verlangen naar een kind.

Het is juist de kwetsbaarheid die me zo krachtig maakt in deze verbindingen. Het ontdekken van de kwetsbaarheid in het leven schuurt een laag van vanzelfsprekendheid weg uit mijn hart en maakt het in staat om me te laten raken. Ik weet dat deze moeders hetzelfde voelen.

De stille en de zichtbare verliezen brengen een rijpheid die ik bewonder bij iedere vrouw die deze weg bewandeld heeft. De verliezen leiden niet altijd tot een depressie, maar gaan altijd gepaard met diepgaande rijpingsprocessen.

Hoe kom ik de tijd door?

22 juni 2010 • Auteur: Reacties: 17

Het is niks met mij. Volgende week echo. Ik kan geen kant op met mijn gevoel. Ik zou blij moeten zijn dat ik weer een kans krijg. Mara ik ben er boos om. Waarom moet ik een ‘kans’ krijgen? Waarom is het zo verrekte moeilijk. Waarom zoveel verdriet, angst en spanning. Ik vind het onmenselijk om zo te moeten zijn. Waarom ben ik niet gewoon normaal.
Waarom kan ik niet als een blije geit door de wereld huppelen en net zoals ‘zij’ bij vier weken roepen; ik krijg een kindje! Wij krijgen een kindje…leuk heh? Zo naief en zeker van je zaak. En zo vaak is dat dan ook gewoon zo. Blehhhh.
Ik ben boos. Dat ik niet normaal kan werken. Dat ik uit mijn slof schiet tegen mijn liefste collega. Dat ik mij niet kan concentreren, alleen maar denk; leeft tie nog of is tie dood.
Hoe gruwelijk! Het leven = oneerlijk. Dit is de laatste keer. Ik doen mijzelf dit niet nog een keer aan. Dan is het over. Ik wil een leuk leven! Niet als een soort zombie, er wel zijn, maar niet echt, en niet echt kunnen genieten omdat er bij mij ingeramd is: durf niet te geloven, durf niet te houden van, durf je niet te geven, durf niet te genieten. Want het kan ieder moment afgelopen zijn. Snik.
Sorry jongens dat ik jullie gebruik om tegen aan te schreeuwen. Maar ik weet niet waar ik anders zou kunnen schreeuwen. Ik dank god op mijn blote knietjes, dat jullie er zijn. Dat we niet alleen zijn, en dat jullie weten waar ik het over heb.
Kus kus. Miekie

Dagje spijbelen

21 juni 2010 • Auteur: Reacties: 1

Hallo allemaal,
Ik heb vannacht heel slecht geslapen, ik werd om 4 uur klaarwakker en kreeg een paniekaanval. Zo bang dat deze ook weer mis gaat of al mis is gegaan maar dat ik het nog niet weet. Vanmorgen heb ik mij daarom ziek gemeld, en ben mijn bed weer ingedoken. Ik heb de hele dag geslapen.
Ik heb een drukke baan, geef leiding en het is een ongelofelijke drukke periode op het werk. Ik wilde zo graag even ontsnappen aan alles. Het nadeel is wel, als je thuis blijft dat je dan veel meer ermee bezig bent, werk geeft toch ook afleiding en de dag gaat veel sneller. Nu zit ik op de bank jullie te schrijven. Jeemienee. Ik wou soms dat ik in de toekomst kon kijken. Kinderen spelen op straat, ik hoor al die piepstemmetjes. Nou ja, ik ga maar stoppen. Liefs aan jullie allemaal.

Eindelijk serieus genomen

20 juni 2010 • Auteur: Reacties: 5

Ik heb toch maar weer de stoute schoenen aangetrokken en ben naar de huisarts gegaan. Ik heb mijn schriftje waarin ik de temperatuur bij hield mee genomen. Toen hij dat zag had hij zoiets van, kan me voorstellen dat het niet lukt. Eindelijk kreeg ik dat papiertje mee waar ik zo lang op zat te wachten. 9 juli moet ik naar de gyn. Ik ben heel benieuwd wat ze zegt. Als ik al die verhalen hier lees zakt me de moed wel in de schoenen. Zullen ze voor mij wel wat kunnen doen? En zo ja wat gaan ze dan doen. Ik wil niet te lang meer wachten. Ik word er niet jonger op. En hoe vaak zal het weer mis gaan voor het eindelijk lukt. Het is afwachten. Net als bij jullie allemaal. Begrijp me niet verkeerd, maar ik ben op dit moment heel blij met jullie. Mensen die echt weten hoe het is en niet alleen maar goed bedoelt zeggen: ik weet hoe je je voelt.
Ik blijf voor iedereen hier duimen. Ik heb gelukkig een dochtertje. Dat is iets wat ik jullie allemaal van harte gun.

Boos!

19 juni 2010 • Auteur: Reacties: 3

Ik ben vandaag zo ontzettend boos! Op iedereen. Vooral op het feit dat ik gewoon niet een derde kind krijg, mijn laatste kans ligt in een glas water in de badkamer…. Ik kan er geen afscheid van nemen….

Gisteren was het allemaal zo snel gegaan, ik voelde echt niks. Dat is nu dus wel anders, niets is meer leuk. Ik voel me depri, vind niemand meer leuk, mijn gezin zelfs niet. Argh! Het hakt er voor de 8e keer weer net zo hard in. Maar omdat ik zo boos ben wil ik het gevecht bijna weer opnieuw aangaan, met Moeder Natuur, met mijn lijf. Maar heb ik het er nog voor over?

Ik voel zo ontzettend mee met de dames hier die nog steeds met lege handen staan…dat gevoel komt weer zo boven bij mij. Die wanhoop…. Gelukkig ben ik dat stadium voorbij maar ik kan het NOG voelen.

Dus daar ben ik ook boos om vandaag, dat er dames zijn onder ons die dit allemaal moeten doorstaan en niet weten of het ooit zal veranderen.

Hopelijk voel ik me morgen beter. Bedankt voor jullie steun in elk geval, dat verdooft de pijn ietsje.

Voetbal

19 juni 2010 • Auteur: Reacties: 6

Iedereen zit voetbal te kijken hier. Ik zit een beetje te panieken. Niet echt een aanleiding voor vandaag, maar toch. Durf nauwelijks naar de wc. Fijn dat jullie er zijn. Kan ik mijn hart even luchten.
XXXX

Weg laatste kans

15 juni 2010 • Auteur: Reacties: 17

Helaas, mijn hcg is een week tijd gestegen van 4370 naar 4953. Te weinig, eigenlijk is het aan het dalen denk ik.

Het leek zo mooi, deze laatste kans. Na 8 jaar en 10 zwangerschappen voelt dit als een streep. Eindstreep, ik geef het op! Het is een wereldwonder dat ik twee gezonde kinderen heb, ik had er nog wel een paar willen hebben maar ik ben dankbaar voor dit geluk.

Ik voel nog niks, lichamelijk, maar dat komt wel. Op dit moment voel ik ook nog niet zo heel veel verdriet, misschien ben ik afgestompt? Gehard? Ergens geloofde ik dat het goed zou gaan deze keer. Maar nee, Moeder Natuur werkt niet meer mee. Bah, ik baal wel ontzettend. Ik ga het eerst eens in laten zakken….

Ik hoop alleen dat jullie allemaal mee mogen maken wat ik twee keer heb mogen meemaken….ik gun het jullie zo!

Ik durf het bijna niet te zeggen: goed nieuws

14 juni 2010 • Auteur: Reacties: 11

Hallo allemaal,
Voor het eerst hebben we het mogen zien.
Een kloppend hartje. Ik durf het bijna niet uit te spreken.
Zo bang dat ik dan wat verstoor en dat het dan mis gaat.
Ik ben 6 weken en 3 dagen zwanger, het vruchtje en de vruchtzak zien er uit zoals bij iedereen en het hartje klopt stevig en gelijkmatig. Ongelofelijk, ik heb zoiets nog nooit meegemaakt. Ik ben wel korter zwanger dan dat ik dacht. Maar volgens de gyn zit ik binnen de marge dus ik mag mij hierover geen zorgen maken. Laten we hopen dat deze kleine eigenwijze donder door blijft gaan!
Ik heb besloten niet mee te doen met de 3D-echo. Daar ben ik veels te bang voor. Over twee weken moet ik weer. Hopen dat het dan nogsteeds goed is. Stapje voor stapje. Wie weet gaat de zon nu eens voor ons schijnen. Dank jullie voor alle lieve bemoedigende woorden. Jullie betekenen zoveel voor mij, dat is niet in woorden uit te drukken.
XXX Miekie