Voor degenen die mijn verhaal niet zo kennen, ik zal het even heel kort vertellen:

Van april 2009 tot april 2010 ben ik 5 keer zwanger geweest. Alle zwangerschappen gingen mis, tussen de 5e en de 9e week. Bij twee zwangerschappen was er hartactie, maar daarna hield de kleine ermee op.

Bij de eerste zwangerschap ben ik gecuretteerd, omdat ik het psychisch niet meer aankon en ik wachtte al bijna 10 weken. De tweede miskraam kwam spontaan en vrij vroeg, de derde keer was er een kloppend hartje, maar onvoldoende groei, en toen weer een curettage, want ik was helemaal doorgedraaid van al die weken spanning en onzekerheid. Ik was meteen weer zwanger. Het ging goed, groeide goed, er was een hartje, maar toen was het ineens dood. Bij die vierde miskraam wilde ik per se geen curettage meer omdat ik bang was voor verklevingen en heb ik misoprostol (cytotec) gebruikt, maar toen de miskraam onvolledig bleek en ik een ontsteking kreeg, ben ik toch weer gecuretteerd. Na 1 maand was ik weer zwanger, en bij zeven weken begon de miskraam spontaan. Die werd ondersteund met cytotec, maar bleek na een gruwelijke nacht van weeën, pijn en weefselverlies toch niet volledig, waardoor ik nog 2 keer gecuretteerd moest worden, maar ook toen was ik nog niet schoon. Bij een hysteroscopie in april bleek er inderdaad een rest te zitten, maar óók een placentagezwel, dat gelukkig goedaardig bleek. Niemand weet hoe lang dat gezwel er gezeten heeft. Misschien wel sinds de eerste zwangerschap.

Na een broodnodige vakantie moest ik vandaag een controle-hysteroscopie ondergaan om te kijken of het gezwel echt weg was. Want ook al was het goedaardig, de theorie was dat het een aantal miskramen kon hebben veroorzaakt. Die hysteroscopie was dus puur voor de zekerheid, om te kijken of het gezwel echt helemaal weg was.

En ja hoor, toen bleek ik Asherman te hebben. Verklevingen dus. Helemaal achterin. Er zat 1 eileider dicht met een dun vliesje dat ze hebben kunnen doorprikken. Het zou een milde vorm zijn, en het zijn ook echt losse rommeltjes om te zien, maar het is wel Asherman dus. Het advies is om nu 1 maand te wachten om te herstellen van de ingreep en dan gewoon weer te proberen om zwanger te worden. Als ik na een paar maanden nog niet zwanger ben, dan moest ik terugkomen. Ja, dahag.

Ik heb gezegd dat ik naar een gespecialiseerde Asherman-arts wil voor advies en een onderzoek. Er is al te veel misgegaan in het  streekziekenhuis. En bovendien hebben ze me Asherman bezorgd, hoe je het ook went of keert. Ik heb geen vertrouwen meer in ze, ik kan er niets aan doen.

Voorlopig zal ik moeten afwachten tot de arts die ik op het oog heb me wil zien. Dus nu zit ik met veel vragen, en met een overweldigend gevoel van wanhoop. Stel dat ze de Asherman kunnen verhelpen, wat best eens een lang traject kan worden, wat dan? En blijft die eileider niet dichtgroeien? Die verklevingen komen vaak terug, en zeker achterin, want daar doe je niet veel aan met een spiraal. Heb ik nu geen verhoogd risico op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap? Lijkt me wel, met loshangend littekenweefsel voor de eileider. En sowieso: moet ik dan maar weer proberen zwanger te worden in de wetenschap dat er al 5 zwangerschappen in een miskraam zijn geëindigd?

Wat een hel. Ik weet niet of ik dit nog wel wil.

Suus

We zijn ruim twee maanden verder sinds het verlies van ons kleine meisje.
het idee, de gedachte, het realistische van het verlies krijgt steeds meer vorm. En maakt het des te verdrietiger.

Op vakantie was ik vooral gelukkig, daarvoor leefde ik in een roes waarin ik druk was met werken en de vakantie voorbereiden. Maar de klap komt nu echt wel binnen.
en dat is zwaar….

zeker toen ik las wat ik schreef na de laatste miskraam voordat Rowan kwam, op het moment dat ik zo ontzettend diep ging:

“Voor ons is het niet weggelegd, ons zevende kindje is van ons weggenomen.
gisteren, op 9 weken en 2 dagen was er geen hartactie en hij was niet gegroeid….

We zijn gebroken, kapot. ” (juni 2005)

dat was toen… in 2005. en de jaren daarna kregen we wel twee kinderen, maar zijn we zo ontzettend diep gegaan in ons gevecht voor onze kinderen. Waar haalden we de kracht vandaan?
en nu ook, waar haal ik de kracht vandaan?
ik vind iedere keer opnieuw mijn kracht, mijn balans en ik weet dat ik dat dank aan mijn God. Maar het is zwaar… het leven is echt, echt heel zwaar.

Maar ik ga door en ik blijf wensen op een nieuw kindje.

Hallo allemaal,
Morgen is t zover…
dan ben ik 12 weken en heb ik mijn 4e echo.
Morgenavond gaan we op vakantie.
En kom ik als getrouwde vrouw :-*) weer terug.
Ik ben zo zenuwachtig dat ik niet weet waar ik het moet zoeken. Ik haal mij natuurlijk de meest afschuwelijke scenario’s in mijn hoofd. Tja dat trauma zit diep.
Laat het goed zijn! Laat het goed zijn!
Laat ik nog een voorbeeld zijn dat het na 5 miskramen ook goed kan gaan. Dat er hoop is!
Liefs…en dikke hug.

Wat een rotdag. Ik voel helemaal niks, moet huilen omdat ik denk dat het mis is. Als ik nu wat zou zien of voelen, mijn klachten worden ook minder, en dat zou niks uit hoeven maken maar ik word er bang van bleh.
Ik zou willen dat het al februari is en dat ik een gezond kind in mijn armen heb, waar ik zoveel van kan houden.
Snik. Verdorie wat zou het mooi zijn als ik kon genieten. Ben zo verschrikkelijk moe van bang zijn. En van dapper zijn.
X

Een vreemd besef. Ik zou willen dat ik al die miskramen niet had gekregen. Het had me een hoop angst, teleurstelling en verdriet bespaard. Tegelijk geloof ik ook dat ik er een mooier mens van ben geworden. Ik begrijp beter wat verdriet en verlies is, ook ander soort verdriet en verlies. Gewoon omdat ik het zelf heb meegemaakt. Ik geloof dat elk verlies dezelfde soort rouwfases kent. Het ongeloof, de boosheid, het intense verdriet en dan langzaam de draad weer oppakken. En dan af en toe de terugslag. Het weer even helemaal niet meer zien zitten. Dat de kracht je ontbreekt om te vechten. En dat je die dan toch terug vindt, op een later moment. Als het zonnetje schijnt bijvoorbeeld en je maakt iets moois mee. Zo gaat dat met verdriet, verlies en rouw. Maar vanavond had ik plots ook een ander besef. Ik zat met mijn jochie op schoot, hij lachte naar me. Mijn hart stroomde over van liefde en geluk, en ik realiseerde me: zonder al die miskramen, was jij er niet geweest. En dus is het toch goed geweest. Dit was blijkbaar het kindje wat moest komen. De weg er naar toe was geen feestje, verre van. Maar het was blijkbaar nodig om dit jongetje in mijn buik groot te laten worden. Om dit kereltje een plek in deze wereld te geven. Dat besef vind ik mooi. Maar het geldt wel alleen voor de mensen die zo’n kindje in hun armen mochten sluiten. Dat besef ik ook…

Hallo allemaal,
Ik kijk elke dag wel twee keer, maar het is superstil hier. Hoe gaat het met jullie? Met mij op zich goed, afgezien van dat ik in een soort van weirde trip zit. Ik ben na de echo 1 dag ontspannen en gelukkig geweest, nu tel ik gespannen de dagen tot 22 juli…de laatste echo voordat ik een maand naar Frankrijk ga, om te trouwen.
Wat een enge dromen heb ik!! Elke nacht droom ik over mk’s de mannen die mij achterna komen met messen, je kunt het zo gek niet bedenken. Echt heftig.
Was ik maar een normaal vrouwtje. Maar ja, dat ben ik niet.
Heeft geen zin om daar van te balen. DIkke kus voor jullie en ik hoop snel weer iets van je te lezen.

Nou. Gisteren kom ik op het ziekenhuis, blijkt dat ze vergeten zijn mij te bellen dat de afspraak verzet is. Kan nu pas 11 augustus terecht. Ik heb meteen de menzis gebeld en die zijn nu aan het uitzoeken of ik elders eerder terecht kan. Ik hoop het echt.

De zenuwen gieren me echt door mijn keel. Morgen moet ik naar de gyn. Ik weet niet precies wat er gaat gebeuren, maar zal denk ik niet meteen zo heel veel zijn. Toch ben ik bang. Blijkbaar zit er toch ergens iets niet goed. Eerst telkens miskramen, nu helemaal niet zwanger kunnen worden. Ik hoop dat ze iets vinden ook al betekend het dat het bij een kindje zal blijven. Die onzekerheid is ook niet uit te houden. Daar word je ook helemaal gek van.

Hallo lieve allemaal,

Hoe lang ben ik al op dit forum? Ik heb het net even opgezocht sinds 29/8/2008. Dat is al zo lang. Het heeft zolang geduurd. Al die ellende. En nu gaat het goed. Ik moet het zo uitspreken, want ik heb steeds de neiging om te zeggen ‘vooralsnog gaat het goed’ het gaat nog steeds goed’ en ; ‘het lijkt goed te gaan..’ maar dat mag ik niet meer zeggen van de gyn en de psych. Ik hoop niet dat ik sommige van jullie met dit bericht kwets. Ik weet zelf zo goed hoe het voelt. Maar ik wil jullie zo graag zeggen, dat ook ik het moet (echt moet!) geloven dat net zoals het misgaat ook goed kan gaan. Dat ik na 5 miskramen nu eindelijk een goede doorgaande zwangerschap heb. Dat er een kans is. Voor jullie allemaal dus ook. Ik durf het bijna niet te vertellen, zo bang dat het ongeluk brengt, maar ik zal het toch doen:
Eergisteren een echo gehad en het is nu van 9 w en 6 dagen.
Dit keer deed hij een soort actie met zn armpjes in de lucht. Het was adembenemend. En ik huilde mijn ogen uit mijn kop.
De genetische deskundige die de echo deed, was een Surinaamse vrouw.
Na de echo sloeg ze haar armen om mij heen en drukte mij dicht tegen zich aan.
Ze zei misschien dat ik dit niet hoor te doen maar ik doe het toch.
Dit kindje gaat er komen, dat gaat niemand meer tegenhouden.
Jij moet nu gaan geloven dat het er gaat komen. Ga tegen je kindje praten, het zit in je buik.
Laat geen slechte energie meer tot je komen. Laat alles langs je heengaan, geloof in het goede!

Bizar heh. Ik moest zo verschrikkelijk huilen toen ze dat zei en deed. Toen zei ze nogmaals, kijk mij goed aan in mijn ogen. Heb ik contact met je?
Ik zei ja. Ga je met je kind praten? Ga je contact met hem maken? Ik zei, ja.

Nu ben ik heel rustig. Die vrouw heeft echt iets diep binnen in mij aangeraakt. Mij soort van verlost van die zwarte schaduw die mij nu al zolang achtervolgt.
Een soort bevrijding van het idee dat je controle kunt hebben over het leven. Dat er meer is dan je kunt zien.
Zo ontzettend knap, dat die vrouw dat durft te doen. Echt onvergetelijk en ultiem belangrijk voor mij wat ze deed.

We hebben het met haar ook over prenatale diagnostiek gehad.
We hebben besloten niets te doen. Geen nekplooi, niets.
We doen de 20 weken echo en dat is het.

99% kans, dat het goed blijft gaan. En dat moet ik nu gaan geloven. Maar het is doodeng.

Lieve meiden. Bedankt dat ik dit hier aan jullie mocht schrijven. Veel liefs en geluk voor iedereen. xxx Miekie