Ik was op een verjaardag. Er was een familielid van de jarige en ik had via via gehoord dat ze een miskraam had gehad. Recent. Ik twijfelde of ik iets moest zeggen. Ik kende haar niet goed. Maar we hadden wel iets gemeen. Ik weet hoe fijn het is om met lotgenoten te spreken. Om even niet de (goedbedoelde) opmerkingen te horen als: het was nog maar zo klein, het was vast een gehandicapt kindje, volgende keer beter. Ik besloot toch op haar af te stappen. Vroeg hoe het met haar ging. Dat ik het gehoord had. Ze schoot direct vol. Logisch. Ik vroeg of ze wist dat ik het ook had meegemaakt. Vaker dan eens… Ze wist het. Ze vond het fijn om even te praten. Ik heb er na het gesprek nog een poos over nagedacht. Hoe ik de pijn en het verdriet zag die voor mij zo dichtbij is….en tegelijk op dit moment ook zo ver weg…. Ik dacht: elke maand kan het leven er anders uit komen te zien. Waar jij stond, daar was ik vorig jaar in de zomer ook. Op 29 augustus brak voor mij het moment aan dat het leven er anders uit kwam te zien. Positiever. Na de positieve test die het leven aankondigde van dat prachtige jongetje dat nu in zijn ledikantje ligt te slapen…

Hallo lieve allemaal, Ik ben weer terug van mijn huwelijksreis!
En wilde jullie graag allemaal gedag zeggen. Ik heb een hele bijzondere tijd achter de rug. Heel veel liefde, heel mooi.
Met het buikje gaat het zover ik weet goed, ik heb volgende week weer een echo, dan zal ik 17 weken zijn. Ik wil nogsteeds overal achter zeggen (als het goed is) maar dat probeer ik te laten. Afgezien van een paniekaanval om de twee dagen gaat het goed met mij. Lieve meisjes! Ik heb jullie gemist. Ik schrik wel van de gebeurtenissen rondom Miran. Ik heb het in de tijd dat ik hier ben (sinds 2008?) nog niet meegemaakt dat iemand zo naar deed. Dat vind ik altijd zo mooi van dit forum, dat alles zo open, liefdevol, begripvol en vooral respectvol is. Verdorie! Laat niemand dat verpesten! Ik ben het eens met MM dat een forum afsluiten niet de oplossing is voor dit ‘probleem’ ik heb juist op een afgesloten forum, ook een nare ervaring gehad. Laten we koesteren wat we hier hebben (opgebouwd) en vooral zo blijven reageren als we doen. Ik hoop dat Miran terugkomt. Maar dat zal misschien niet. Als je dit leest Miran: ik wil dat je weet dat je samen bent. Dat ik voel dat iedereen hier jou het beste gunt, ik zo met je meeleef en lees en zo graag, en dat wij allemaal -maar jij vooral- pech hebben gehad met de ‘L’ ervaring.
Ik hoop dat je weer terugkomt! Je bent mij dierbaar!
Iedereen hier trouwens.

Dan nog het liedje wat ik steeds draai van Ramses Shaffy.
Het gaat wat mij betreft over de kracht van het samen zijn, dat je niet alleen bent, wie je ook bent en wat je ook meemaakt.

Voor degene in een schuilhoek achter glas
Voor degene met de dichtbeslagen ramen
Voor degene die dacht dat-ie alleen was
Moet nu weten, we zijn allemaal samen

Voor degene met `t dichtgeslagen boek
Voor degene met de snelvergeten namen
Voor degene die `t vruchteloze zoeken
Moet nu weten, we zijn allemaal samen

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Niet zonder ons

Voor degene met de slapeloze nacht
Voor degene die `t geluk niet kan beamen
Voor degene die niets doet, die alleen maar wacht
Moet nu weten, we zijn allemaal samen

Voor degene met z`n mateloze trots
In z`n risicoloze hoge toren
Op z`n risicoloze hoge rots
Moet nu weten, zo zijn we niet geboren

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Niet zonder ons

Voor degene met `t open gezicht
Voor degene met `t naakte lichaam
Voor degene in `t witte licht
Voor degene die weet, we komen samen

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
Niet zonder ons

Kus!
Miekie

Hallo allemaal,
 
Ik weet niet goed hoe te beginnen, maar ook ik maak jammergenoeg deel uit van jullie clubje.
Mijn teller staat op 5 miskramen. Na mijn eerste miskraam is gelukkig ons wonderkindje geboren (2005).
Dus toen was er nog geen paniek. Och ja, iedereen maakt wel eens een miskraam mee. En 2 maanden na mijn eerste miskraam was ik opnieuw zwanger. Alles toen nog perfect!!
Het begon opnieuw te kriebelen om voor een broertje of zus te zorgen! Het lukte… En het mislukte… We zijn september 2007. Och ja, voor onze zoon geboren werd, had ik ook 1 miskraam. Geen paniek, maar wel twijfel. Zou er toch iets mis zijn met mij? In 2008 werd ik opnieuw zwanger. Ruim een jaar na mijn laatste miskraam. Na 6-7 weken krijg ik een lichte bloeding. Echo bij gyno bevestigt mijn vrees. Vruchtje geeft geen teken van leven… Na 2 curretages hoop ik dat dit keer het spontaan afkomt. Zo ben ik lichamelijk niet opnieuw zo’n wrak… De gyno geeft me hoop, ze denkt dat het zal afkomen. Ik heb geluk, nu ja, wat je geluk kan noemen in zo’n situatie. De bloedingen komen op gang en ik loop leeg…
Ik voel me slecht, ben depressief en denk dat dit nooit meer goed komt…
Intussen wordt onze zoon ouder en ouder. De twijfel en paniek slaat toe. Kan ik het nog aan, en hoe moet het dan met ons zoontje. Hij is 4 jaar, tegen dat de baby er is, dan is hij al 5 jaar. Maar kom, we proberen nog 1 keer. Is nu echt de laatste keer, want ik kan het niet meer aan om opnieuw zo diep te zitten. En ja hoor, opnieuw zwanger na enige tijd. We zijn maart 2009 wanneer ik opnieuw een positieve test doe. Na 7 weken krijg ik een lichte bloeding. Ik word niet goed, ik sleep me tot bij de gyno, want dit is niet goed. Ik voel het! En ja, weeral mis. Bloedingen worden erger en mijn regels komen volledig door.
En nu???
Gyno zegt dat ik gewoon geen geluk heb. Je hoeft niet te panikeren, want je hebt een gezonde zoon! Telkens opnieuw moet ik dat aanhoren. Dus ja, dat geloof je dan maar. Wie weet durven we toch nog een keer? Ik ben verschrikkelijk bang…
Een positieve zwangerschapstest in januari 2010 doet mij schrikken. Het was zo’n complete verrassing! Dit jaar misschien een ommekeer met een broer/zus… Tegen de huisdokter zeg ik dat ik totaal geen emoties heb tov. deze zwangerschap. Ik voel me zo slecht dat ik er zo over denk… Ze zegt dat dit normaal is, dat ik mijn gevoelens niet durf open stellen en ik niet durf hopen. Alles gaat goed, ik mag op 8 weken op controle. En ja, hoor, ik haal de 8 weken, met veel stress, maar kom. De afspraak bij gyno was met gemengde gevoelens. Aan de ene kant goed, want het hartje klopte, maar was nog heel pril. Volgens echo was ik slechts 6w en 3d… Er is iets in mij die zegt dat dit niet kan. Ik ben ruim 8 weken. Ik ben heel regelmatig, weet redelijk goed mijn eisprong… Ik moet geloven dat het goed is, maar dat ik nog niet zo ver ben, maar ik kan het niet. Een week later, ben dan al 9 weken, krijg ik bloedingen… De gyno lacht mijn ongerustheid nog even weg, omdat ik door mijn geschiedenis wel vlugger in paniek ben… Ze wordt stil als ze de echo ziet. Vruchtje is weg… Bloedingen wachten nog een weekje en dan is het verschrikkelijk. Ik dacht dat ik uitbloedde. En al die tijd moet ik me sterk houden. Voor mijn gezinnetje, mijn werk, mijn vrienden. Soms kan ik al eens een flard van mijn verhaal vertellen. Het lucht op, maar niemand kan echt begrijpen hoe het voelt, als je het zelf niet hebt meegemaakt.
Spijtig genoeg kunnen jullie dat wel.
Wat nu? Ik zoek hulp. Ik verander van gyno. Met alle respect voor mijn eerste gyno want ze bracht mij een fantastische zoon, maar dit kan niet meer. Ik wil een antwoord op mijn vraag: waarom?
Ik bel naar een gyno gespecialiseerd in fertiliteitsproblemen. Afspraak half juni. En zo geschiedde, maar een grote verrassing was toen ik die week overtijd ging. Ik had een positieve zwangerschapstest. En zo ben ik nu al bijna 8 weken ver…
De nieuwe gyno was zelf ook verrast, maar ze zal alles doen om deze zwangerschap goed te begeleiden. Vanaf week 4 ben ik bezig met utrogestan te nemen. Is iets helemaal nieuws voor mij, en wie weet?
Ik moet zeggen dat er al paniek geweest is, want ik kreeg al licht verlies. Maar de gyno bleef aandringen om utrogestan verder te gebruiken. De eerste 2 weken bloedtesten zo’n 2x per week. Hcg waarden moeten verdubbeld zijn. En dat doen ze gelukkig wel. Vanaf nu elke week echo om mij gerust te stellen. Vorige week op week 7 een perfect vruchtje met hartslag. En stel dat dit goed verloopt, zal ik kunnen genieten…?
Hoopvol…

liefs
emma

dit was mij verhaal dd. 15/07/2010… intussen kan ik jullie laten weten dat ik de kaap van 12 weken sinds vorige week (vrijdag de 13de aug -help) heb bereikt. De gyno stelt me gerust dat ik niet meer hoef te vrezen. Het begint door te dringen…. maar is nog steeds moeilijk om te geloven… utrogestan werd dan ook sinds laatste echo stopgezet… ik vermoed dat ik mag geloven dat die utrogestan mij ‘redding’ is geweest… maar het is o zo frusterend om te weten dat mijn vorige gyno daar nooit over sprak… dan was ik misschien enkele miskramen gespaard gebleven, want het raakt een mens tot het diepste… en weet niet of dit ook helemaal zal genezen! Toch ben ik blij dat ik mijn verhaal kan doen tegen jullie, die beter weten dan wie ook hoe dit allemaal voelt…

Na veel moeite ben ik uiteindelijk dan toch gewoon hier in Hengelo naar de gyn geweest. Het is een heel aardige vrouw en neemt mij ook heel serieus. Ze vond het ook overbodig om eerst weer te gaan temperaturen enzo, want daar schoot ik toch niets mee op. Meteen bloedprikken en volgende week gaan ze een echo maken om te kijken of mijn baarmoeder en eierstokken er goed uitzien. Mocht ze daar niets of niet goed op kunnen zien gaan ze een foto maken met contrastvloeistof.
Ook begon ze al meteen met over de mogelijkheden. KI sloeg ze al meteen over. Ik ben heel benieuwd wat er op de echo te zien is volgende week.

Hallo lieve allemaal, Ik ben getrouwd en op huwelijksreis! De trouwerij van een sroom en onze reis is geweldig. Alles gaat goed hier en wilde jullie even gedag zeggen. Veel
Liefs en tot snel. Xxx

dit bericht is verwijderd, in de reacties kan nog wel gereageerd worden op een pittige discussie over adoptie en vruchtbaarheisbehandelingen

groetjes,

sylvia