Mijn dochter vroeg vandaag aan mij: mama, waarom heb jij sterretjes op je ketting? Ik heb een poosje geleden een mooie hanger gekregen. Hierop staan de namen gegraveerd van mijn kindjes, het woordje “miracle” en 5 sterretjes. Tja, wat zeg je dan, tegen een kindje van 3,5? Ik besloot gewoon eerlijk te zijn. Dat er kleine babytjes in mama’s buik hebben gezeten waarvan het hartje stopte met kloppen. Dat ze niet uitgroeiden tot een baby en dus geen broertje of zusje van haar geworden zijn. Maar dat ze wel belangrijk zijn geweest in papa’s en mama’s leven. Haar nuchtere reactie: o, dus ze waren zo heel klein he mama? En toen zeiden ze boem en toen waren ze dood en gingen ze weer weg. Mmm ja, zoiets. Maar nu hebben we toch nog een broertje gekregen he mama? Een paar uur later wist ze ook te vertellen dat ik toen heel erg misselijk was steeds, toen ik de baby’s in mijn buik had. Dat heeft ze dus wel een beetje meegekregen… Ik hoop met heel mijn hart dat mijn dochter niet hetzelfde hoeft mee te maken als ik. Ze heeft er zo via de zijlijn al genoeg van meegekregen. O ja, die bijzondere hanger? Die koop je hier.

Nadat is van de gyn te horen heb gekregen wat er “mis” was met mij ben ik ontzettend gaan googlen. Misschien niet echt slim want dat heeft alleen nog maar meer vragen op geroepen. Gelukkig heb ik een hele lieve huisarts die ik altijd mag bellen als ik met vragen zit. Dat heb ik dus vanmiddag ook gedaan. Hij heeft mij uitgelegd dat ik, zoals het er nu uitziet, een bepaald eiwit te veel aanmaak. Dit veroorzaakt dus o.a dat de aders in de placenta zich niet goed ontwikkelen en daardoor de vrucht niet goed gevoed wordt en dus niet goed groeit en evt zelfs sterft. Aan de ene kant voelde het goed dit te horen omdat ik nu wel weet wat er aan de hand is, aan de andere kant voelt het heel rot omdat ik me nu dus afvraag of al mij “miskramen” wel “miskramen” zijn geweest. Ik ben twee keer gecurreteerd voor er evt hartactie waarneembaar was omdat de vrucht te klein was voor het aantal weken dat ik zwanger was. De vruchtjes zijn toen onderzocht en er zijn geen afwijkingen gevonden. Ook de zwangerschap die wel goed is gegaan bleek de vrucht klein te zijn (de gyn zei dat ik misschien niet zo lang zwanger was als ik dacht, maar ik weet precies wanneer de bevruchting plaats gevonden had gezien wij door mijn angst geen geslachtsgemeenschap hadden met uitzondering van die ene keer). Het geluk die ik toen had was dat de gyn (ik had ondertussen een nieuwe) niet zo snel klaar stond met curretage als de eerste en mij zei dat hij het eerst aan wou kijken hoe het verder ging. Nu zit ik alleen met mij zelf in de knoop. Wat als ik de curretage geweigerd had en had gezegd ik wil wachten tot de vrucht spontaan komt. Ik weet dat ik daar niet aan moet denken omdat dat nu eenmaal niet is gebeurd, maar ik kan het niet van mij afzetten. Het enige wat ik nu wel weet is dat ik bij een volgende zwangerschap bij “foute boel” een second opinion vraag. Ik ga nu niet per defenitie meteen op het oordeel van een arts af. Dit hele gebeuren heeft mij al te veel gedaan.

Hallo alemaal,

sinds eergisteren weet ik dat ik alweer een miskraam heb – mijn 5e
inmiddels! Het kwam bij mijn eerste Echo eruit – rond 8 weken was ik ver,
hartactie was er waarschijnlijk al, maar wij hebben het net
gemist…Bovenop weer een ‘missed abortion’, dus ik voel mij nog steeds
helemaal zwanger en moet nu bedenken op welke manier ik ‘ervaan’ af wil -
mischien zal mij hierbij iemand een goed advies kunnen geven?! Ik ben best
onzeker wat deze ker het best is voor mij, afwachten? In Duitsland doen ze
altijd een Curettage, dat vind ik soms irritant om te horen. Ik ben duits
maar zit al acht jaren in Nederland/Amsterdam.

3 ker heb ik al een Curettage gehad, bij die eerste Curettage in September
2008 moest het naar een maand heraald worden omdat het niet goed gedaan
was ervoor. Met twee miskramen kwam het er natuurlijk uit. Ik
zal nu even niet mijn hele verhaal opschrijven, omdat ik van die schlechte
nieuws nog best uitgeput ben en sowieso voel ik me nog misselijk, moe, ben
heel geur sensitive…wanneer stopt het eigentlijk met deze symptomen? Ik
vind het zo irritant.

In het kort: Wij hebben gelukkig al een zoon ‘Percy’ – hij word begin
volgend jaar 4 en hij is een heel vrolijk kind. Toen is het best snel
gelukkt om zwanger te raken en die zwangerschap was ook zonder
complicaties. De wens naar een broertje of zusje voor onze zon is heel erg
groot en vruchtbaar blijken wij te zijn – 5 zwangerschapen in 2 jaar, maar
zwanger blijven lukt niet. Ik vind het zeer zwaar voor onze relatie en
voel mij ook best aleen gelaten met mijn verdriet. Mijn vriend is
onzettend aardig, maar heeft het momenteel ook heel druk met werk
(ongeveer 200% werken op deze moment). Verder denk ik zit het ook weer
heel anders met man en vrouw, mijn licham is al behoorlijk verandered, ik
doe al een maand heel rustig, werk minder…dat het deze ker echt goed
komt – maar nee…

Ik zal het heel erg fijn vinden om met een of enkele van jullie meer
ervaringen te wisselen of zelfs eens aftespreken -als iemand interesse
heeft!? Ik ben trouwens 38 jaar oud. Volgende ker zal ik het uitgebreeder
erover hebben wie en wat er alles gedaan is bij ons – op zich alle tests
maar er kwam er min of meer niets bij uit, aleen minimale bloedstolling,
dus dagelijks mini aspirine sinds een jaar. Deze laatste zwangerschap ben
ik zelfs voor het eerst met een acupunctuur behandeling begonnen, maar
toch is het weer niet gelukkt. Evenwel het beter blijkt te zijn om voor
een nieuwe zwangerschap met acupunctuur te beginnen, de licham in balance
te brengen. Ik heb al enkele success verhalen gehoord met hulp van
acupunctuur, mischien ook toeval!?

Heel fijn om deze website te hebben gevonden!

Veel liefs, Franzi