Ik worstel me de dagen door…
dat gaat niet makkelijk. Ik voel me fysiek een waar wrak. ik zie op tegen iedere stap en iedere handeling en wil wegkruipen onder de dekens zonder gestoord te worden.
Ik wilde zelfs!!! dat ik de kinderen een weekje uit logeren kon brengen. (kan je dat geloven, daar doen we het juist allemaal voor! OMG)

mijn suiker is iedere keer bij de 9.1. maar owee als ik wat insuline spuit, hup 5.1… en dan voel ik me pas écht beroerd…
Wat moet ik nou doen.
hoe kom ik de aaneengeregen weken door?
yak!

(dat moest er even uit)

Hi allemaal,

Een berichtje van mij, zoals wel vaker voorkomt ben ik klaarwakker in het midden van de nacht.

Meestal maak ik mij dan zorgen, iets wat er bij is gaan horen, maar waar ik van hoop dat het weg is als ik dit wonder geboren heb laten worden. Maar dan beginnen er weer nieuwe zorgen, die alle moeders hebben stel ik mij zo voor.

Ik wist van tevoren dat een zorgeloze zwschap er voor mij waarschijnlijk niet echt in zou zitten. Elke periode heeft weer nieuwe dingen waar je je druk over kunt maken. Nu ik de week reeds heb bereikt waarin het kindje levensvatbaar is bij geboorte (ik had gedacht, dan zijn mijn zorgen echt over!), heb ik weer nieuwe angsten. Maar zoals ik al zei, ik heb wel geaccepteerd dat het nu eenmaal zo is.

Met mijn suiker gaat het op zich goed, ik doe heel erg mijn best met het dieet (eerst viel ik af, en dat mocht niet) en het lukt mij mijn waarden naar beneden te krijgen. Wel zijn de doktoren bang, dat ik dat niet vol kan blijven houden. Mijn curves komen nu soms uit bij 6,9 (en het mag maximaal 7 zijn) en omdat ik nog een paar maandjes moet..en je lichaam dan steeds intoleranter wordt voor de insuline, denken ze wel dat ik binnenkort insuline moet gaan bijspuiten.

Ik probeer dat te voorkomen, al is het niet eens zo erg (ik heb net een training prikken gehad) het is een maar een klein naaldje en het zal veel rust geven, maar dat je het in je buik moet prikken gaat wel tegen mijn gevoel in. Ik wil niets engs in de buurt van mijn kind laten komen! Het is dus meer een psychische barriere die ik moet overwinnen dan dat het nu echt lichamelijk heel naar is.

Gisteren en vandaag blijf ik thuis van mijn werk. Ik ben ziekjes. Snotterig, keelpijn, ontstoken ogen, beetje verhoging. Het is heel druk op mijn werk (altijd drukste periode van het jaar en met mijn verlof in het vooruitzicht..nog drukker) maar ik moet echt even aan mijzelf denken. Ik rommel door het huis en doe eigenlijk weinig, wat heerlijk is. Het enige nadeel is dat ik iets teveel pieker als ik geen afleiding heb. Zonde eigenlijk, ik zou er volop van moeten kunnen genieten. Maar dat doe ik eigenlijk ook wel, op mijn manier dan heh. Zo stiekum tussendoor, op onbewaakte momenten.

Nou meiden, ik hoop dat het allemaal goed gaat met jullie. Ik lees elke dag wel even of een van jullie iets heeft geschreven, dus leef erg mee. Veel liefs, Miekie.

Vandaag de eerste echo gehad. Ik bleek drie dagen minder ver dan ik gegokt had, maar buiten dat klopte er een zeer regelmatig en stevig hartje.

We zitten weer in de trein…
Als ik het nog precies 30 weken weet vol te houden dan zal ik met 37 weken bevallen. de gyne wil geen dag langer dan nodig is…

Maar daar zijn we nog laaang niet. dit was niet de meest spannende echo. We hebben nu om de week een afspraak staan. Hopelijk trek ik het daarmee, maar ik kan het allemaal aardig ‘wegstoppen’ dus dat scheelt.

Groetjes van Christa

Een bevriend internist heeft gisteren voorgesteld om me bij een eventueel hernieuwde zwangerschap tesamen met een gynaecoloog te begeleiden/behandelen. Hij zal regelmatig bloedonderzoek doen en die gynaecoloog echos enzovoort. Hij denkt dat ik het Antiphospholipid Syndrom heb en hij adviseerd mij om cortisone te nemen voordat ik weer zwanger ben. In geval van een zwangerschap zal er nog Acetylsalicylzuur en Fraxiparine bijkomen. Hoeveelheden zal hij aan de hand van bloedonderzoek bepalen. Hij heeft een ker een zwangere vrouw op die manier begeleid tesamen met een gynaecoloog, deze vrouw heeft twee gezonde kinderen gekregen. Hij vertelde dat internisten soms gewoon meer weten van immunologie en hiermee heeft het te doen. Volgens hem was het veel geluk een toeval dat wij al een kindje hebben tenzij ik dat Antiphospholipid Syndrom heb.

In principe klingt dat duidelijk en ik zal nog een zwangerschap aandurven, het problem is dat deze arts in Duitsland zit en ik moet er elke 2-4 weken naartoe, pffuuhh…Verder vraag ik me af waarom ze in nederland niet met zo een voorstel komen. Elke aarts doet natuurlijk weer iets anders. Mijn vraag is of een van jullie hiermee ervaring heeft of van deze soort behandeling gehoord heeft!?

Liefs, Franzi