Ik heb via marktplaats een angelsounds doppler gekocht op de terug weg vanuit Drenthe naar huis.
net geprobeerd, zes minuutjes zoeken ofzo en toen vond ik het hartje! (de paniek bleef nog even uit omdat ik mijn eigen hartslag ook niet hoorde).
Ik kan gewoon niet zeggen wat een opluchting!!!
en wat ben ik blij dat ik dat ding heb aangeschaft!!
het zal niet voor heel lang zijn want ik denk dat het niet meer nodig is als ik zeker weet dat ik het goed voel bewegen, maar voor nu is het echt werkelijk heerlijk te weten dat ons kindje nog leeft!!
op 5 januari is een screeningsecho en ook dat zal weer spannend zijn.

Het is al even geleden dat ik iets van mij liet horen. Bovendien was mijn vorige berichtje beschermd met een wachtwoord. Een aantal mensen hebben het gelezen, maar niet iedereen. Het gaat hier allemaal goed. De kindjes doen het prima, ik geniet van ze en sta er nog meerdere malen per week bij stil wat een geschenk het is dat ik ze mocht krijgen. Er is wat rust in mijn hoofd. Met het opstarten van mijn cyclus werd ik onrustig. Dat gevoel van “wat moet ik nou” kwam boven: gaan we nog voor dat derde kindje of niet, en zo ja, wanneer dan en hoe dan, enz. Maar naarmate we verder komen in de tijd wordt het rustiger in mijn hoofd. Op dit moment is het goed zo. Ik ben zo superblij met wat ik heb, dat ik het los kan laten. Sommige mensen willen altijd maar meer, zijn nooit tevreden. Wij zijn dat wel. (Ik doel daarmee trouwens niet op de mensen hier op de site hoor.) We weten hoeveel geluk we hebben gehad, zijn zo dicht geweest bij het misschien niet krijgen van 2 kindjes. Het voelt in balans, en hoewel de wens voor een derde er zeker is, kan het zomaar zijn dat we er voor kiezen om deze balans te houden. Wat is het al mooi dat ons zelfs nog een 2e kindje gegund was! En de rust om te aanvaarden voelt prettig. Mijn cyclus is een rommeltje. Er zit totaal geen systeem in, heel onregelmatig, waarschijnlijk door de borstvoeding. Dat is lastig, want het geeft weinig controle. Ik ben nog niet zover dat er een definitief besluit wordt genomen, dus vooralsnog proberen we de “gevaarlijke” dagen te omzeilen tot we zover zijn dat de knoop wordt doorgehakt. Wanneer dat zal zijn, dat zal de toekomst uitwijzen. Net als het besluit dat dan zal vallen. Maar voor nu is er rust, en geen worsteling meer. Vandaar de titel van deze blog, Luctor et emergo: ik worstel en kom boven…

Dag allemaal,

Ik heb in november mijn 4e miskraam gehad en wil graag meeschrijven met jullie. Want je voelt je er soms zo alleen in staan. Jullie kunnen mijn geschiedenis lezen elders op de site.

Ben vandaag weer voor het eerst ongesteld geworden na de miskraam. En het valt me toch wel erg tegen. Dat bloed roept zoveel herinneringen op. Ik voel me weer even helemaal leeg. Het ging wel heel goed moet ik zeggen. Ik heb wel de rust dat het krijgen van een kindje voor ons een lange weg gaat worden, maar we verlangen er zo naar. Maar kerst en oud en nieuw zijn dan toch weer van die dagen, die je je anders had voorgesteld. Ik hoop dat we de moed krijgen om er deze maand weer voor te gaan en om te dragen wat we nog allemaal zullen tegenkomen. Ik vind het moeilijk hoor die onzekerheid dat je niet weet of het ooit nog goed zal gaan. We wilden graag een groot gezin, maar dat heb ik al wel los gelaten.

Ben blij dat het met sommige van jullie zo goed gaat. Het geeft wel hoop. Je hoort toch niet zo vaak van zoveel miskramen achter elkaar en dan zijn positieve voorbeelden toch iets om me aan vast te houden.

Liefs, Viera

Hoi allemaal,

Het is nu ruim een half jaar geleden dat ik mijn 8e miskraam had. Er nadert weer een datum waarop ik uitgerekend was voor ons derde kindje…. Het wil maar niet lukken, ondanks de keurige cyclus, het voelen van de eisprong, de timing etc. Opeens zag ik een advertentie van een kliniek in Spanje…voor inseminaties en dergelijke. Ik heb gemaild en kreeg als antwoord dat voor mij het beste zou zijn als ik IVF in combinatie met PGD zal ondergaan. Omdat mijn man een gebalanceerde translocatie heeft van twee chromosomen en mijn leeftijd… Eigenlijk hebben we zonder hulp zeer weinig kans om nog een kindje te krijgen. Maar IVF…. Deze behandelmethode is ons destijds in NL ook voorgesteld maar toen werd ik zwanger van de oudste…en de tweede kwam ook zonder hulp. Dus heb ik er nooit meer aan gedacht. Ik dacht eigenlijk dat ik er naar toe groeide om het bij twee kinderen te laten, dat ik het wel goed vond zo. Ik voel dat ik wederom grenzen ga verleggen…want het klinkt wel heel aanlokkelijk om onze kansen op een derde zo te vergroten.

Maar het is nogal wat. Wil ik dit, kan ik dit? Moet ik niet gewoon eens accepteren dat het al heel bijzonder is dat ik twee kinderen heb gekregen, helemaal gezond, na zeer voorspoedige zwangerschappen?

Ik zou zo graag nog één keer….

Hallo allemaal,
Ze heeft zich goed hersteld na haar ‘dipje’ en gaat nu met grote sprongen vooruit. Ze is gisteren de couveuse uit gegaan en slaapt nu in een echt bedje. Ook drink ze al uit een flesje en van mijn borst. Gelukzalige momenten beleef ik..dat begrijp je. Een soort van deja vu’s uit mijn dromen. Mijn eigen kindje drink uit mijn borst, ik kan zo wel eeuwen blijven zitten. Ik hoop dat ik snel zelfverzekerder word, en dat ik met steeds meer vertrouwen een goede moeder voor mijn kindje kan zijn. Angst is geen goede emotie om vanuit te vertrekken, maar angst is wel een onderdeel van mij geworden. Maar niets is onmogelijk, ik ga ervoor ook dat weer boven te komen.

Liefs en tot snel weer. Miekie

Hallo allemaal,

Vandaag heb ik een slechte dag. De afgelopen dagen ging het iedere dag beter met haar. Infuusjes eruit, neusbril eraf, voeding flink omhoog naar 10cc, ze is lekker wakker en alert en de dokter had het er zelfs al met mij over dat ze vast snel in een bedje zou mogen ipv de couveuse (ivm dat ze haar temp goed op orde kan houden). Maar vanochtend kwam ik binnen en het eerste wat ik hoorde was dat de nacht niet zo goed was gegaan. Ze heeft hele erge diarree en haar temperatuur was een beetje te laag. Ook heeft ze een klein abcesje op haar enkel, ivm het infuus. De verzorger vertelde mij dat ze bang zijn voor een infectie of een darmvirus. En ik raakte helemaal koud over mijn hele lijf, volledig in stille paniek. De dokters kwamen binnen om een nieuw infuus met antibiotica aan te leggen maar ze  is heel moeilijk te prikken, dus dat lukte niet. Daarna kwam de neonatoloog en die ging aan de slag met haar, waarna het wel lukte. Vanaf dat moment kon ik niet meer stoppen met huilen, en nog steeds niet eigenlijk. Ik ben zo verschrikkelijk bang dit kleintje kwijt te raken. Zo bang dat ik het niet eens durf uit te spreken. En verzorgster die al 25 jaar in het vak zit was heel lief voor mij. Ze zei dat ze nog nooit in al die jaren hade meegemaakt dat een prematuur kindje zonder een enkele dip de deur van het ziekenhuis is uitgegaan. Het is een grafiekje van ups en downs, en dat moet ik mij echt realiseren. Poppy doet het hartstikke goed, maar dat kan niet de hele tijd zo gaan. Maar ik ben zo bang dat ik dat niet aankan. Ik heb zoveel kracht moeten verzamelen de laatste jaren om hoop en vertrouwen te hebben, dat ik er nu moedeloos van wordt. Waar haal ik het vandaan? Hoe doe je dat iedere dag weer. Maar ik moet mij wel beseffen dat ze er nu is, en dat ik wel moet. Ik moet vertrouwen in haar hebben, dat heeft ze verdiend.

Misschien moet ik wel meer slapen. Ik doe geen oog dicht. Als ik heb geslapen voel ik mij meestal wel weer iets beter. Mijn man is nu bij ons kind. Ik kon het niet aan vanavond. Nu rustig mijn mail aan het bijwerken, kolven, jullie schrijven, heel rustig aan.

Veel liefs allemaal. En tot snel.

X Miekie

En toch zijn er meer mensen met herhaalde miskramen dan je denkt. Zo kwam ik ooit in het kinderziekenhuis in Rotterdam een lotgenoot tegen toen ik met mijn dochter voor onderzoeken moest. Op dat moment wisten we dit niet van elkaar, maar toen ik ‘s avonds op een ander forum over het voorval schreef, herkenden we mekaar. Bijzonder. Afgelopen week kwam ik via een heel andere weg er achter dat ik iemand die hier ook al een poosje meeschrijft en leest in het echt heb ontmoet. Hoogzwanger is ze, trouwens, een verhaal met een vermoedelijk goede afloop gelukkig. Wat ik zag was een hoogzwangere vrouw. En zelfs ik, die toch weet dat elke zwangere een verhaal kan hebben, bedacht niet dat we lotgenoten waren. Maar we zijn het wel en kwamen er pas weken na deze ontmoeting achter. Bizar en bijzonder tegelijk. Ik hoop dat ze hier iets laat weten als de baby geboren is. Ik hoor het vast via die andere weg van haar, maar het hoort ook hier…

Vandaag de medische echo gehad en we krijgen een gezond kindje alles zag er goed uit.
en we krijgen een mooi mannetje

Lieve allemaal,

Ze is nog heel klein, maar helemaal perfect. Ons wonder, ons lief dochtertje is geboren. Omdat ze heel vroeg is gekomen (met 31 weken en drie dagen) is het heel spannend geweest, en dat is het voor mij nog steeds, al krijg ik steeds meer vertrouwen. Ik ben alleen redelijk in shock vanwege alle plotselinge en totaal onverwachte gebeurtenissen. Maar het gaat geweldig met haar. En ik kan niet anders dan ongelofelijk trots op haar zijn, dat ze zo’n sterk klein meisje is.

Ik lig nu nog in het ziekenhuis, maar moet er zaterdag uit. Ze zal waarschijnlijk nog tot de uitgerekende datum (4 februari) in het ziekenhuis blijven. Ik kan niet wachten tot het zover is en dat ze helemaal op krachten met mij mee mag! Ik zal snel weer wat meer schrijven. Maar voor nu wilde ik jullie graag over dit wonder vertellen, ik ben zo gelukkig (ondanks de zorgen en spanning! Zielsgelukkig!!!).

Overigens heeft deze vroeggeboorte niets te maken met de eerdere vroege herhaalde en onverklaarbare miskramen. Daar is volgens de specialisten geen verband tussen te leggen. Wat het dan wel is geweest is evengoed net zo’n misterie. Iets wat ik moet accepteren, ook hier zal geen antwoord op mijn vraag komen.

Veel liefs allemaal. En tot snel.

Dikke zoen van Miek.