Hoi allemaal,

Van mij is het ook alweer een tijdje geleden. Er is in die tijd het een en ander gebeurd. Er is een diagnose gesteld. Hyperhomocysteïne. Iets wat de meeste gynacologen nogal eens over het hoofd zien of helemaal niet testen. Ik moest vitaminepreparaten slikken en dit bleek te helpen. Van 98% naar 19%. De gyn durfde het nu aan en ik heb medicatie gekregen om eitjes te produceren. Ik bleek nu 3 eitjes te hebben (van niets naar ineens 3), maar ze wilden het toch proberen. Zaterdags een injectie gehad om de eisprong op te wekken en maandag de inseminatie. Nu de spanning. Wachten tot het moment dat ik ongesteld zou moeten worden en maar hopen dat het weg blijft. Ik durf er nog niet echt op te hopen gezien het de eerste poging is, maar het is in elk geval een begin.

groetjes,
Wendy

Hallo allemaal,
Even een kort berichtje van mij, tijd vliegt voorbij..de snelste maanden uit mijn leven. Lijkt wel 1 dag. Poppy is nu al 6 weken. Als ze nog in mijn buik had gezeten 38 weken. Alles gaat goed met haar, ze groeit goed, voor mij is het soms moeilijk al ben ik heel gelukkig. Het lijkt of ik nu pas alles ga verwerken wat er de afgelopen tijd en jaren is gebeurd. Heel gek. Soms voel ik mij depri, dan weer intens gelukkig. Ik ben zo dankbaar, bijna niet te bevatten dat mijn droom toch is uitgekomen. Maar heel surrealistisch vanwegen de snelheid waarmee alles gebeurd (is). Nou lieve dames, dikke kus van mij en wens jullie het allerbeste. Tot snel! X Miekie

Daar kwam ze weer, de vraag, de blikken en mijn gedachten er bij : ” heb jij maar ééntje? ”
Ik voel mezelf, ik voel mezelf denken, ik voel mezelf twijfelen: “zou ik daar nu op zeggen: ‘ja, ééntje & vijf ( of zes) miskramen’. Maar ik zwijg. Dit keer zwijg ik. Volgende keer zeg ik het misschien wel. En, ik voel het weer, ik voel weer de pijn, het verdriet, de boosheid, de onmacht…
Ondertussen is het van juni geleden dat ik mijn 4e curretage had. Ook weer ( voor de derde keer) gevolgd door een hysteroscopie, want er was weer iets blijven zitten. Ik kan bladzijden vol schrijven. Over de verklevingen, over de hysteroscopie, over de verschillende ervaringen bij verschillende dokters, over de IVF met PGS die we deden in september en die ook niets meer bijbracht. 2 embryo’s teruggeplaatst, nu geen zwangerschap. De andere 6 allemaal op natuurlijke wijze, waarvan 1 goed. Ik kreeg mijn zoontje. Hij is nu al 3 jaar. Sinds hij 1 jaar is, proberen we om hem een broertje of zusje te geven. Maar, het lukt niet…
De pijn die je voelt, als je in je omgeving iedereen zwanger ziet…
Ik kan zoveel schrijven, maar ik kan het niet. Het doet te veel pijn.

gisteren de 20 weken echo gehad (ja ja ben alweer over de helft ) en alles is helemaal goed ons kindje is kern gezond en gezegend met echte mannelijkheid haha