Even een kort berichtje van mij. Ik ben niet veel op deze blog. Behalve het volgen van de mensen die actief schrijven, heb ik hier weinig te zoeken. Ik neem afstand en dat voelt goed. Maarliefst 5 jaar lang was ik, dag in, dag uit, bezig met zwanger worden, zwanger zijn of  verwerken van een miskraam. Zoiets heeft een behoorlijke impact op je leven. Het vormt je. Dat lees ik bij anderen die er nu middenin zitten, maar ik heb het zelf ervaren. Uiteindelijk werd dit intensieve wensen, hopen, doorzetten en volhouden beloond met 2 kindjes. Kindjes waar wij dolgelukkig mee zijn. Die wens voor een 3e, die is zeker aanwezig. Maar wensen betekent niet per se dat het ook moet. Dat we niet zonder kunnen. Dat ons leven ophoudt als het bij slechts 2 kindjes blijft. Waar ik eerst dacht aan de tijd die ik niet meer had om te beslissen, word ik juist met de maand rustiger. Het is prima zoals het is. We kiezen heel bewust voor rust. Bewust voor genieten van ons gezin in de vorm die het nu heeft. Een gezin waar we heel tevreden mee zijn. Als dat derde kindje ons gegund is, dan komt het wel. Ooit. Als we er aan toe zijn. Als mijn lijf er aan toe is. Als we de kracht weer kunnen vinden om zo intensief (en misschien soms zelfs wel obsessief) bezig te zijn met onze kinderwens. Dat is niet nu. Nu willen wij rust. Nu willen wij genieten van wat er is. Meeleven met anderen, maar zelf even niet om moeten gaan met hoop, angst, verdriet en teleurstelling. Het lukt. En dat is fijn.

Woensdag 1 juni ben ik bevallen van een heerlijk meisje Hannah. Ik werd ingeleid met 37 weken en 2 dagen zwangerschap. De bevalling ging goed en ik was ontzettend opgelucht dat er zo op tijd werd ingeleid en dat er vanaf dat de bevalling begon goed gemonitored werd.

we zijn sinds donderdag thuis en het gaat allemaal goed. het eerste wat we deden toen ze uit mijn buik was, was zoeken naar syndroomkenmerken, maar die zijn er niet. ons heerlijke meisje is gezond voor zover we dat zien.

Weeraleens zijn de contrasten zo afschuwelijk groot hier. en ik kan niet anders zeggen dat me dat serieus verdriet doet.

Ik heb heel wat vergelijkbare dingen meegemaakt maar ook zoveel dingen hier gebeuren waar ik zo van schrik en die ik niet heb hoeven doorstaan. Simone, Suus… ik denk zoveel aan jullie. Suus ik ga ongelooflijk hard bidden voor jouw meisje en voor jou!

Lieve allemaal, ook hier houdt het niet op, zoals bij velen van jullie. De vliezen zijn namelijk woensdag zomaar ineens gebroken met 24 weken en 2 dagen. Oorzaak onbekend. Ik bleek wel GBS bij me te dragen, mogelijk is er een link. Na een dag op de verloskamer, waar ik corticosteroïdeinjecties (longrijping) en weeënremmers kreeg, ben ik nu overgeplaatst naar zaal in afwachting van wat er hopelijk voorlopig niet komen gaat.

De eerste 48 uur waren angstaanjagend. Als ze dan was gekomen hadden ze niets voor haar gedaan, zeiden ze. Daar lig je dan, op de verloskamer. 16 weken eerder dan zou moeten…

Maar gelukkig is die barrière genomen. Nu is het een kwestie van meters maken. Elke dag extra is er één, elke week extra is een zegen. Zo hopen we minstens de 26 weken te halen. Aan wat daarna komt durven we nog nauwelijks te denken.

Christa, ik hoop dat jij inmiddels bevallen bent, gezond en wel.

Simone, ik moet veel aan je denken. Het leven is zo hard en gemeen. Heel veel liefs.

Suus