Maandoverzicht voor januari 2012

 
 

26 weken: nieuwe mijlpaal

09 januari 2012 • Auteur: Reacties: 0

Wat een verdriet… Ik leef ontzettend mee met alle nare verhalen, er komen ook weer nieuwe mensen meeschrijven waarvan ik zo de accounts zal aanmaken.

Vooralsnog hier nog steeds goed nieuws. Vandaag ben ik 26 weken zwanger. Een nieuwe mijlpaal, want 26 weken betekent “levensvatbaar”. Vanaf nu zullen medici er alles aan doen om mijn kindje te redden, mocht er iets gebeuren waardoor de bevalling onverhoopt te vroeg zou beginnen. Ergens voelt het als een geruststelling, al hoop ik met heel mijn hart dat alles tot het einde toe gewoon blijft goed gaan.

De vorige controle bij de verloskundige was mijn baarmoeder niet zo goed gegroeid. Om die reden wilde ze me wat eerder terug zien dan normaal. Ik hoefde me geen zorgen te maken, zoiets kan altijd, maar natuurlijk deed ik dat toch een beetje. Gelukkig was het 2 weken later prima, goed gegroeid en zelfs wat ingehaald. Wel ligt dit kindje nog steeds in een stuit. Hoewel iedereen roept dat het nog makkelijk kan draaien, en ik heus wel weet dat dat zo is, baal ik toch. Mijn andere 2 kindjes lagen vanaf de 20 weken echo gewoon met het koppie naar beneden. Ergens bekruipt mij het gevoel dat dit kindje zo prima ligt en helemaal niet van plan is te draaien. Dat betekent dat ik of een draaipoging krijg (wat ik liever niet wil, omdat ik weer iemand ken waarbij het kindje in de buik overleed doordat de navelstreng bij de draaipoging om het nekje raakte) of ik een keizersnee zal krijgen, of een risicovolle bevalling tegemoet ga met de kans op “foetale nood” en alle gevolgen van dien. Allemaal dus geen fijn vooruitzicht. Ik schuif het voorlopig maar voor mij uit. Ik voel me redelijk, voel het kindje goed bewegen en geniet tussen de bedrijven door ook van dit kleine mensje in mijn buik. Dat mijn bekken erg pijnlijk is, ach, dat overleven we wel. En die misselijkheid die aan blijft houden ook.

Ik houd jullie op de hoogte…

Hoeveel verdriet kan een mens aan…

07 januari 2012 • Auteur: Reacties: 0

Ik beland hier weer jammer genoeg… Na mijn 4 miskramen is er een 5de op de teller bijgekomen. 14 weken en 3 dagen was ik toen we zagen dat het hartje niet meer klopte. De week ervoor was ik in paniek naar het ziekenhuis gegaan, omdat ik me niet meer zwanger voelde. Mijn eigen gynaecologe was met vakantie dus stuurde ze me eerst naar de vroedvrouwen. Omdat ze met de doptone geen harttonen vonden stuurde zij me door naar de gyn van wacht.

Na meer dan een uur in de wachtkamer kregen we een echo, na 2 sec kijken zei ze dat het hartje klopte en dat ik niet zo hoefde te panikeren. Zo kon het niet verder vond ze, al die drama en ze verwees me door naar een psych. Ik was er mee akkoord, want ik had het al weken moeilijk, maar wie van ons heeft dat niet, als je al een paar keer afscheid hebt moeten nemen? Ze stuurde me weg zonder een controle van hoeveel keer het hartje klopte of wat dan ook.

Deze week had ik een afspraak bij mijn eigen gyn, en daar zagen we dat het hartje niet meer klopte. Ik was toen 14 wk en 3 dagen. Ik ben ingeleid en bevallen van een klein jongetje, met alles erop en eraan. Rustig heb ik afscheid kunnen nemen, hem in mijn armen gehouden, hoe klein hij ook was… gezegd dat ik van hem hou en hem nooit zal vergeten. Maandag wordt hij begraven bij zijn 2 andere broertjes.

Terwijl ik dit hier neerschrijf vind ik het zelf niet te geloven, dat dit over mij gaat. Hoe kan dit gebeuren? Na alle onderzoeken bij de kindjes, mijn man en mij? Niets te vinden wat kan wijzen op een oorzaak! Geen stollingsproblemen, geen verklevingen volgens de hysteroscopie,… en toch is het weer mis gegaan. Nu spreken ze van een dosis aspirine bij de volgende zwangerschap. Maar kan ik dat nog wel aan? Ik wil niets liever dan nog één keertje mama worden, kleine voetjes en handjes voelen, en de geur van dat kleintje opsnuiven… Maar dan moet ik nog 9 maanden door, als ik die dan al haal. Ik weet het niet meer. We nemen nu de tijd alles een beetje te verwerken, met behulp van de psycholoog. Ik hoop op een mirakel, maar of dat er wel komt….