Maandoverzicht voor februari 2012

 
 

Bericht nu.nl: Koolstofmonoxide kan miskraam voorkomen…

21 februari 2012 • Auteur: Reacties: 0


Foto:  Gezondheidsnet

Dat schrijven medische wetenschappers van de Universiteit van Magdeburg in het tijdschrift Medical Gas Research.

Koolstofmonoxide (CO) staat bekend als een giftig gas. Het verdringt zuurstof uit ons bloed, zonder dat het lichaam alarm slaat. In een lage dosis blijkt het gas een gunstig effect te kunnen hebben op de ontwikkeling van de placenta, omdat het de schadelijke effecten die ontstaan door een tekort aan het molecuul heem-oxygenase-1 (HO-1) bij zwangere vrouwen, teniet doet.HO-1 speelt een cruciale rol bij de aanleg van bloedvaten in de placenta en navelstreng. Een tekort aan HO-1 kan leiden tot verminderde groei bij de foetus en kan uiteindelijk leiden tot een miskraam.

Onvoldoende groei van de foetus in de eerste weken van de zwangerschap is bij vrouwen de belangrijkste oorzaak van miskramen. Bij vrouwen die herhaaldelijk miskramen meemaken terwijl hun dieet goed is, blijkt het HO-1 vaak lager te zijn dan normaal. Dat kan een genetische oorzaak hebben.

Bloedplaatjes

HO-1 voert haar werk uit door kleine hoeveelheden CO aan te maken in de bloedbaan. Dit CO verwijdt de bloedvaten in de placenta, verlaagt de concentratie van ontstekingsfactoren en vermindert de samenklontering van bloedplaatjes.

De Duitse onderzoekers onderzochten bij muizen welke dosis van CO een optimaal effect heeft op de ontwikkeling van foetussen in moedermuizen met een tekort aan HO-1. Ze ontdekten dat bij de optimale dosering, van 50 ppm (parts per million) gedurende dag drie tot dag acht van de zwangerschap de placenta ondanks het HO-1-tekort volledig werd aangelegd en dat er geen aantoonbare neveneffecten optraden.

Bij een hogere dosis traden wel bijwerkingen op, bij een te korte blootstelling werd het HO-1 tekort onvoldoende gecompenseerd. De onderzoekers benadrukken daarom dat de dosis en timing erg belangrijk zijn bij eventuele klinische onderzoeken op zwangere vrouwen.

Bron: Nu.nl

Hoe ga je om met hoop?

17 februari 2012 • Auteur: Reacties: 0

Hoi allemaal,

Ik heb het laatste jaar 4 miskramen gehad. Ben gelukkig uiteindelijk in de medische molen terecht gekomen (woon sinds ruim 1 jaar in Denemarken) en ben getest op alle zaken waarover een aantal van jullie hebben geschreven, die ook getest worden in het ziekenhuis in Gent. Wat ik zo moeilijk vind, is dat de mensen op de  afdeling in het ziekenhuis waar ik nu ben, zo veel aardiger zijn en hoopvoller dan de afdeling acute gynaecologische hulp waar ik die 4 keer dat het fout ging terecht ben gekomen (verschillende gynaecologen, elke keer opnieuw je verhaal doen, vreselijk!). Op zich is het heel fijn natuurlijk, dat ik nu bij de specialist terecht ben gekomen, maar ik krijg er weer hoop van. Ze zeggen bijvoorbeeld, bij de helft van de mensen die we onderzoeken vinden we wat en we kunnen je helpen etc. Maar ergens wil ik mezelf ook beschermen en niet te hoopvol worden. En tot hoever moet je gaan? Het is allemaal zo super ingewikkeld. En dan maak ik dingen ook nog eens ingewikkelder dan ze zijn soms, dat helpt ook niet echt mee. Nog een weekje afwachten, dan weten we weer wat meer hopelijk. Gelukkig is deze site er, ben echt geschrokken van hoeveel mensen hetzelfde meemaken. Sterkte allemaal!

 

Groetjes
Feline

Voelen jullie je zwanger voor je een miskraam krijgt?

06 februari 2012 • Auteur: Reacties: 0

Hoi allemaal,

Ik heb nu zes miskramen gehad, allemaal heel vroeg in de zwangerschap. 4x spontaan tussen 4,5 en 6 weken en twee keer een missed abortion met acht weken nadat we een kloppend hartje hadden gezien. De laatste miskraam was met Prednison, Utrogestan en Aspirine. Helaas heeft dat niet gewerkt, vorige week is het mis gegaan.

Ik had het er dit weekend over met mijn man. Toen ik zwanger was van onze zoon (3,5 jaar, vóór al het gedoe zomaar zonder problemen gekomen) voelde ik me vanaf het begin erg zwanger. Vanaf de positieve test voelde ik me elke dag meer misselijk worden en waren mijn borsten continu gespannen en pijnlijk. En bij al die miskramen was dat steeds niet zo. Vanaf het begin doen mijn borsten maar af en toe pijn, met vlagen. Ook de misselijkheid is maar af en toe met vlagen.

Het lijkt gewoon wel alsof mijn hersenen, mijn hormoonhuishouding te laks reageert. Alsof het allemaal niet echt op gang komt. Ik weet dat gezegd wordt dat dat aan het kindje ligt. Dat dat niet goed is en dan niet genoeg hormonen aanmaakt. Maar dat er iets met die zes kindjes aan de hand geweest is, geloof ik niet meer. Ik denk dat mijn lichaam het doet.

Daarom mijn vraag: voelen jullie je zwanger voor je een miskraam krijgt?

En voor degenen onder jullie die het geluk hebben ook een goede zwangerschap te hebben (gehad): voelt een miskraam-zwangerschap anders dan een goede zwangerschap?

Ik blijf zoeken naar antwoorden: ligt het aan het kindje: het groeit niet goed en maakt onvoldoende hormonen aan. Ligt het aan mijn afweersysteem: dat reageert te heftig en stoot het kindje af, waardoor mijn hormoonhuishouding niet op gang komt. Of ligt het aan mijn hormoonhuishouding zelf?

 

Groetjes Bobbi