Maandoverzicht voor maart 2012

 
 

worden de pijn en het gemis ooit minder en komt er weer hoop?

16 maart 2012 • Auteur: Reacties: 0

Hallo allemaal,
Ik heb al regelmatig de website bezocht en veel steun gehad aan jullie berichtjes. Ik ben niet de enige die dit meemaakt merk ik hier. Nu heb ik besloten om ook eens mijn verhaal op te schrijven hier.
Na een jarenlang traject van medicijnen, iui en ivf ben ik inmiddels vier keer zwanger geweest. Na de derde miskraam vorig voorjaar voelde ik me gebroken en hebben we besloten het voorlopig zonder ziekenhuis of medicatie te doen. Dat gaf na de jarenlange achtbaan van emoties een periode van rust. In september was ik ineens spontaan zwanger. En dat na 4,5 jaar dokteren. We waren zo blij. Op de echo zagen we voor het eerst een hartje kloppen. Nu zijn we er, dachten we. Maar in oktober heb ik voor de vierde keer een miskraam gehad. Ik heb daar nog veel verdriet van. Het is 5 maanden geleden, maar blijft zo pijnlijk en ook onwerkelijk. Is dit echt gebeurd? Ik kan het nog steeds bijna niet geloven. Waar ik ook erg mee zit is dat ik helemaal geen hoop meer voel. Ik had altijd zo’n sterke kinderwens en ook heel sterk de overtuiging dat het uiteindelijk goed zou komen. Maar ik voel het niet meer. Ik durf niet meer te hopen dat ik weer zwanger word, omdat ik bang ben dat het weer mis zal gaan. Kent iemand anders dat gevoel?
Ik heb het gevoel dat ik nog wil stilstaan bij het verlies, maar mijn omgeving is er helemaal niet meer mee bezig. Ze zeggen: ‘”je bent nog jong”, of vragen of ik alweer zwanger ben. Er zijn ook mensen die heel lief voor me zijn en begrijpen dat ik het nog moeilijk heb, maar toch voel ik me soms verloren en alleen. Ik weet dat er een kans is dat ik uiteindelijk een kindje zal krijgen. Maar de kindjes die ik verloren ben, krijg ik nooit meer terug. Ik heb ze bij me gevoeld en mis ze ontzettend. Iedere dag. Ik hoop dat jullie dat gevoel begrijpen.
Ik wens jullie allemaal veel sterkte en geluk.
Liefs,
Yvonne

Langzaam richting eindstreep

09 maart 2012 • Auteur: Reacties: 0

Even een korte update van een miskramenmama die half april mama van een 3e kindje hoopt te worden. Misschien moeilijk om te horen, maar hopelijk ook een steun. Een verhaal met een happy end. Iemand die ooit ook hopeloos was, 5 miskramen kreeg en niet meer durfde te hopen op zelfs nog maar een 2e kindje. Intussen ben ik 35 weken zwanger. We gaan langzaam richting de eindstreep. Vorige keer beviel ik met 38 weken, dus het zou zo kunnen dat het over 3 weken al zover is. Spannend. En eng. En leuk. Het kindje is intussen gedraaid. Het ligt keurig met het koppie naar beneden. Hoe de bevalling zal gaan is natuurlijk afwachten en ook altijd weer een beetje spannend. Gaat het snel, of langzaam? Gaat het goed, of gaat er vanalles mis? De verhalen hier op de site maken het er niet altijd gemakkelijk op. De ervaring met verlies, of het nou een klein of een voldragen kindje is, maakt dat je het pas echt gelooft als het gezond en wel op je buik ligt. Zo voel ik dat ook. Ik blijf gespannen tot het einde toe. Hopelijk kan ik hier over een paar weken een berichtje plaatsen dat alles goed is gegaan en ik een happy mama ben van een notabene 3e kindje!