26 weken: nieuwe mijlpaal

09 januari 2012

Wat een verdriet… Ik leef ontzettend mee met alle nare verhalen, er komen ook weer nieuwe mensen meeschrijven waarvan ik zo de accounts zal aanmaken.

Vooralsnog hier nog steeds goed nieuws. Vandaag ben ik 26 weken zwanger. Een nieuwe mijlpaal, want 26 weken betekent “levensvatbaar”. Vanaf nu zullen medici er alles aan doen om mijn kindje te redden, mocht er iets gebeuren waardoor de bevalling onverhoopt te vroeg zou beginnen. Ergens voelt het als een geruststelling, al hoop ik met heel mijn hart dat alles tot het einde toe gewoon blijft goed gaan.

De vorige controle bij de verloskundige was mijn baarmoeder niet zo goed gegroeid. Om die reden wilde ze me wat eerder terug zien dan normaal. Ik hoefde me geen zorgen te maken, zoiets kan altijd, maar natuurlijk deed ik dat toch een beetje. Gelukkig was het 2 weken later prima, goed gegroeid en zelfs wat ingehaald. Wel ligt dit kindje nog steeds in een stuit. Hoewel iedereen roept dat het nog makkelijk kan draaien, en ik heus wel weet dat dat zo is, baal ik toch. Mijn andere 2 kindjes lagen vanaf de 20 weken echo gewoon met het koppie naar beneden. Ergens bekruipt mij het gevoel dat dit kindje zo prima ligt en helemaal niet van plan is te draaien. Dat betekent dat ik of een draaipoging krijg (wat ik liever niet wil, omdat ik weer iemand ken waarbij het kindje in de buik overleed doordat de navelstreng bij de draaipoging om het nekje raakte) of ik een keizersnee zal krijgen, of een risicovolle bevalling tegemoet ga met de kans op “foetale nood” en alle gevolgen van dien. Allemaal dus geen fijn vooruitzicht. Ik schuif het voorlopig maar voor mij uit. Ik voel me redelijk, voel het kindje goed bewegen en geniet tussen de bedrijven door ook van dit kleine mensje in mijn buik. Dat mijn bekken erg pijnlijk is, ach, dat overleven we wel. En die misselijkheid die aan blijft houden ook.

Ik houd jullie op de hoogte…

 

 
6 reacties
  1. #1 • Anneke heeft op 09.01.2012 gezegd:
     

    Wat een goed nieuws! 26 weken biedt inderdaad weer meer zekerheid. En je kan echt beginnen aftellen, want vanaf nu gaat het snel. Jammer dat de baby in stuit lig en ik kan me voorstellen dat dat in jou geval onrust geeft. Maar hij/zij heeft nog wel wat tijd om zich klaar te maken!

    En na al wat je hebt meegemaakt neem je de ongemakken er graag bij. Ik hoop dat je nog lekker kan genieten van de laatste maanden, het is je gegunt!

    Groetjes,
    Anneke

  2. #2 • Miskramenmama heeft op 09.01.2012 gezegd:
     

    Dank je wel Anneke. Zo lief om van jou te horen, wetende dat het ook heel moeilijk voor je moet zijn :( Ik hoop altijd maar dat mijn positieve berichten toch hoop blijven geven aan degene die er niet meer in kan geloven. Ik hield me zelf altijd vast aan positieve verhalen en intussen lijk ik zelf ook zo’n positieve wending te krijgen. Wie had ooit kunnen denken dat ik, mama van 5 miskramen, ook gewoon mama van 3 kindjes zou kunnen worden? Als je me dat vlak na mijn 5e miskraam had gevraagd had ik dat me echt niet kunnen voorstellen…. Maar goed, we zijn er nog niet, ik houd altijd nog een slag om de arm, wetende dat er nog vanalles mis kan gaan deze laatste 14 weken… Al hoop ik met heel mijn hart van niet!

  3. #3 • simone heeft op 10.01.2012 gezegd:
     

    Wauw al weer 26 weken. Ik zou willen dat ik al zover was (dan ben jij bijna uitgerekend). zoals anneke zegt, de kleine heeft nog ruimte zat en kan nog alle kanten op draaien.
    ik heb bij twee zwangerschappen een draaipoging gedaan. ik moet zeggen dat ik dat op zich wel vond meevallen. maar ik denk dat ik het bij deze zwangerschap niet zou doen als dit kindje ook weer in een stuit ligt. Ik wil gewoon alle risico’s uitsluiten. Ben wel benieuwd hoe je placenta ligt.. bij mijn eerste drie lag de placenta aan de bovenzijde en een beetje voor-en achterzijde (soort van ‘dakje’). Nu ligt de placenta aan de voorzijde, dus ik heb een beetje een theorietje dat als de placenta meer aan de bovenkant ligt, je een grotere kans op een stuitekindje hebt (is overigens volgens mijn gyn niet zo).

    mocht je willen draaien, weet dan dat er een paar ziekenhuizen zijn, die hier erg in gespecialiseerd zijn (catharina-ziekenhuis in eindhoven, umc in utrecht en ik dacht ook het slotervaartziekenhuis in amsterdam). van eindhoven en utrecht heb ik evt. contactpersonen, als je die wilt hebben.

  4. #4 • madelief heeft op 06.02.2012 gezegd:
     

    wow he alweer 26 weken! goed hoor.
    Hannah lag van 20 tot 36 weken in stuit en een week later is ze geboren… probeer je niet al teveel zorgen te maken.

  5. #5 • madelief heeft op 06.02.2012 gezegd:
     

    hey,
    Ik heb je berichtje nog een keer gelezen… ik lees toch wel heel veel zorg. zoals je angst dat de keuze voor een stuit bevalling kan leiden tot het overlijden van je kindje.

    Ik had bij hannah een afspraak voor een draaipoging (die heeft 16 weken NIET met haar hoofd naar beneden gelegen). tenslotte de derde voldragen zwangerschap. ook een stuitbevalling zou ik hebben gedaan. Weet je, álles kan misgaan. dat is het enge onvoorspelbare wat we aan den lijve hebben meegemaakt. Maar heeej, je bent 26 weken. spreek maar uit over je kindje dat ze (hij?)mag gaan draaien en wie weet komt het allemaal wel goed.

    Ik hoop dat je de zorgen het hoofd kan bieden. sterkte.

  6. #6 • Miskramenmama heeft op 06.02.2012 gezegd:
     

    @madelief: ik heb het idee dat de baby misschien al gedraaid is. Twee weken geleden voelde ik dat ineens, de verloskundige dacht het ook maar wist het niet zeker. Ik heb as woensdag een echo om te kijken hoe het er voor staat.

    Tja, die angst zal wel blijven, ik weet dat jij dat ook weet. Ik kan gewoon niet wachten tot de baby op mijn buik ligt en alles in orde blijkt te zijn. Het lijkt zo’n groot cadeau dat hier geen miskraam aan vooraf ging, dat ik me niet kan voorstellen dat er niet iets anders mis zal gaan dan.

    Ik ben intussen alweer 30 weken, de tijd vordert gestaag. Eerst dat verlof maar eens en dan zien we wel verder. Ik heb het de andere 2 keer ook gered tot de bevalling, dus het gaat me vast weer lukken. Maar helaas niet zonder de nodige zorgen…

    Oja, ik weet nog niet wat het is trouwens. Denk jij een meisje? (omdat je ze schreef…) Ik dacht steeds een jongen, maar omdat ik zoveel bekkenpijn heb, net als bij de eerste en dat ook een meisje is, begin ik nu weer te twijfelen…. Spannend!

Laat een bericht achter!

 

Reactie: