Anneke, 6 miskramen

april 2011,

Ik ben Anneke, 34 jaar en trotse mama van 2 kinderen.  In 2007 leerde ik mijn huidige partner kennen, en al de eerste avond kwam het onderwerp kinderen ter sprake. Al snel woonden we samen en september 2008 was is zwanger! We waren zo blij! Maar een week later had ik bloedverlies en na een bezoek aan de spoed, werd ons verteld dat ik een miskraam had. Ik moest een week afwachten en dan bij de gynaecoloog op controle gaan om eventueel een afspraak te maken voor een curetage. Een week later zagen we een heel ander beeld op de echo dan verwacht! Volgende de gyn was dit een zwangerschap van ongeveer 5 weken en er werd besloten nog af te wachten. Een week later nog steeds bloedverlies maar wel een hartslag. Ik moets dus rusten en starten met Utrogestan. Maar een 3 weken later is dit toch geëinigd in een miskraam…

Een 2 maanden later opnieuw een positieve test, maar genieten kon ik niet. Paniek bij alles wat ik voelde. Bij de eerste controle op 6 weken zagen we 2 vruchtzakjes, één met hartje. Deze zwangerschap liep perfect en op 18 september 2009 hebben we ons zoontje Luca in de armen kunnen sluiten. Het andere vruchtje heb ik nooit kunnen vergeten, maar ik had Luca en daar was ik super blij mee!

Juni 2010 probeerden we voor een 3de en laatste kindje en zoals anders was ik ook nu weer meteen zwanger. Eerste controle op 7 weken en alles was normaal, de volgende op 11 weken. Ook deze was perfect en we konden dus gerust zijn. Maar toen ik 15 weken was begon ik te twijfelen, ik voelde me niet zoals de vorige keren. En helaas kreeg ik gelijk, de echo op 17 weken liet zien dat we een miskraam hadden. Ongeloof, ik kan het niet beschrijven… Ik ben de volgende dag naar het ziekenhuis gegaan, waar ze met tabletten de bevalling op gang hebben gebracht. 9 uur later is ons kindje geboren, zo klein, maar zo perfect. De autopsie leverde niets op, en genetisch onderzoek kon niet meer bij ons kindje omdat het al te lang overleden was. Wel bij mij en mij partner, en daar was niets te vinden. Gewoon pech gehad, daar doe je het dan mee.

2 maanden later was ik weer zwanger, maar ik kon niet genieten, had geen band met mijn buik en mijn kind. Ik probeerde mezelf te beschermen. Ik mocht regelmatig op controle gaan, op 8 weken, 11 en 13. Op 14 weken had ik een kleine bloeding, maar die zou komen door het harde hoesten. De vroedvrouwen luisterden 2 keer met de doptone en vonden een sterke hartslag. Even was is gerustgesteld, maar de angst was toch weer groot. Hoewel iedereen zei dat je zoiets echt geen 2 keer zou overkomen.

Vorige week woensdag was het dan weer zover, de controle van 17 weken. Ik was zo nerveus. De echo startte en ik zag dat het kindje goed gegroeid was, maar… Geen hartactie meer te vinden. Ongeloof, woede, verdriet… Ik kan het nog niet geloven. Diezelfde dag weer het ziekenhuis in en om middernacht was het kindje er. Ze konden niet zien of het een jongen of een meisje was. Misschien dat dat nog blijkt uit de autopsie. Ik wacht nog op de resultaten hiervan. Volgens de gyn moet ik niet te veel verwachten en zal het toch weer “pech” zijn. Maar daar kan ik met niet meer bij neerleggen. Twee keer na elkaar een miskraam op bijna 15 weken? Van een gezond kindje? Ik wil het hier niet bij laten, maar hoe kan ik verder gaan. Waar kan ik terecht?

Wij willen zo graag ons laatste kindje. Ik geef de moed niet op, maar wil voorbereid zijn deze keer.

 

 

Update 18-08-2012

We zijn bijna een jaar verder nu, maar niet veel verder. Na nog een miskraam rond 6 weken in juli 2011 en één rond de 15 weken in januari zijn we even de weg kwijt. Wat doen we, verder proberen of houden we er mee op. Mijn gevoel is natuurlijk nog  niet veranderd, het verlangen naar een kindje is er nog steeds. Dus gaan we, op aanraden van vele op dit forum, naar UZ in Gent.

Het eerste gesprek is achter de rug, en er staan weer een aantal onderzoeken gepland: MR van het bekken en een hysteropscopie. Daarnaast een heleboel bloedtesten. We kregen te horen dat de kans klein is dat er iets gevonden wordt,er is zo weinig geweten over 2de trimester miskramen. Maar ze doen hun uitsterste best om ons te helpen, het is dus onze laatste hoop…

 

Update februari 2013

2 februari hebben we afscheid genomen van onze kleine jongen, na 16 weken zwangerschap. We hebben alles geprobeerd, heparine spuitjes dagelijks, Utrogestan en deelgenomen aan de studie van Prof.Noens, maar het heeft niet mogen zijn. Zijn hartje is gestopt op 1 februari en daarmee is onze hoop verdwenenen.We moeten aanvaarden dat het voorbij is, en we zijn zeker gelukkig met de kinderen die we wel hebben. Al zal dat lege plekje er altijd blijven…