Wat een verdriet… Ik leef ontzettend mee met alle nare verhalen, er komen ook weer nieuwe mensen meeschrijven waarvan ik zo de accounts zal aanmaken.

Vooralsnog hier nog steeds goed nieuws. Vandaag ben ik 26 weken zwanger. Een nieuwe mijlpaal, want 26 weken betekent “levensvatbaar”. Vanaf nu zullen medici er alles aan doen om mijn kindje te redden, mocht er iets gebeuren waardoor de bevalling onverhoopt te vroeg zou beginnen. Ergens voelt het als een geruststelling, al hoop ik met heel mijn hart dat alles tot het einde toe gewoon blijft goed gaan.

De vorige controle bij de verloskundige was mijn baarmoeder niet zo goed gegroeid. Om die reden wilde ze me wat eerder terug zien dan normaal. Ik hoefde me geen zorgen te maken, zoiets kan altijd, maar natuurlijk deed ik dat toch een beetje. Gelukkig was het 2 weken later prima, goed gegroeid en zelfs wat ingehaald. Wel ligt dit kindje nog steeds in een stuit. Hoewel iedereen roept dat het nog makkelijk kan draaien, en ik heus wel weet dat dat zo is, baal ik toch. Mijn andere 2 kindjes lagen vanaf de 20 weken echo gewoon met het koppie naar beneden. Ergens bekruipt mij het gevoel dat dit kindje zo prima ligt en helemaal niet van plan is te draaien. Dat betekent dat ik of een draaipoging krijg (wat ik liever niet wil, omdat ik weer iemand ken waarbij het kindje in de buik overleed doordat de navelstreng bij de draaipoging om het nekje raakte) of ik een keizersnee zal krijgen, of een risicovolle bevalling tegemoet ga met de kans op “foetale nood” en alle gevolgen van dien. Allemaal dus geen fijn vooruitzicht. Ik schuif het voorlopig maar voor mij uit. Ik voel me redelijk, voel het kindje goed bewegen en geniet tussen de bedrijven door ook van dit kleine mensje in mijn buik. Dat mijn bekken erg pijnlijk is, ach, dat overleven we wel. En die misselijkheid die aan blijft houden ook.

Ik houd jullie op de hoogte…

Bloednerveus was ik, gisteren. Hoewel het goed gaat met de zwangerschap, vind ik de 20 weken echo altijd nog zo’n enorme hobbel die je moet nemen. Ik ken teveel verhalen denk ik… En ik lees teveel op internet. De afgelopen tijd had ik nog niets geregeld, geen kraampakket, geen verlof aangevraagd, enz. Eerst maar eens die 20 weken echo dacht ik. We hadden een lieve gynaecoloog die ‘m deed. Ze begreep mijn angst volkomen en vertelde tussendoor steeds waar ze naar keek en wat ze zag. Alles was gelukkig in orde. Pfff. Nu pas durf ik echt te geloven dat ik effectief zwanger ben. Durf ik dingen te gaan “regelen”. Dus gelijk mijn verlof aangevraagd op mijn werk en vandaag bij de verzekering melden dat ik zwanger ben. We hebben trouwens niet naar het geslacht gevraagd. Wat ik ook wel weer jammer vind, want ik ben heel nieuwsgierig. Ik heb wel een vermoeden, maar ja, of dat klopt weten we pas ergens omstreeks 15 april 2012. In ieder geval ben ik erg opgelucht en ook blij dat we over de helft heen zijn. Nu mogen we gaan aftellen! Het ga na die 20 weken altijd snel genoeg vind ik…

Ik voel de spanning nog steeds. Dat zal wel blijven. De angst voor een miskraam, ook al ben ik nu zover, zit diepgeworteld. Ik droom er over. ‘s Morgens ben ik dan bang dat het een voorspellende droom zal blijken te zijn. Als dan op precies dat moment ook de Angelsound stuk blijkt, dan heb ik het echt niet meer. Gelukkig kreeg mijn man ‘m weer aan de praat en na lang zoeken (zul je ook altijd zien op zo’n moment) hoorde ik het geruststellende stoomtreintje. Pfff…. Sinds een week voel ik me beter. De misselijkheid is niet meer 24 uur per dag aanwezig, maar alleen nog na het avondeten en soms in de ochtend als ik te snel opsta. Ook merk ik dat ik wat meer energie krijg. De betere tijden breken aan. Nog even en ik ga de baby voelen, dat moment is altijd zo bijzonder. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is. Ik begreep dat de placenta aan de voorkant ligt, dus het zal nog wel eventjes duren. Met 16 weken mag ik nog een keer voor een echo, daarna pas met 20 weken. Dat vind ik het meest spannende moment, want er kunnen altijd nog afwijkingen gevonden worden. En dan doel ik vooral op afwijkingen die het uitdragen van een zwangerschap onmogelijk zouden kunnen maken. Juist nu ik geen miskraam heb gekregen de eerste 12 weken, is de angst daarvoor groot. Het voelt alsof ik zoveel geluk niet kan hebben. Alsof er nog wel iets anders mis moet gaan. Gek hoe dat werkt. We blijven hopen op een goede afloop. Een prachtig jongetje of meisje erbij in ons gezin.

In juni schreef ik nog hoe in balans ik was. Dat ik rust had in mijn lijf en in mijn hoofd. Geen druk meer voelde om zwanger te raken, terwijl ik daar zo tegenop zag. Daarvoor voelde ik druk vanwege mijn leeftijd: als we nog een 3e kindje wilden, dan moest dat snel. Later kon ik dat loslaten. We zouden wel zien. En we zagen het ook. Op 5 augustus bleef totaal onverwacht mijn menstruatie uit. Ik had die week nog een mri van mijn knie gehad en was overtuigd dat ik niet zwanger kon zijn. Maar ik was het wel… Een heftige tijd ging van start. Alles waar ik bang voor was, gebeurde ook. Ik werd doodmoe, kotsmisselijk en ontzettend bang. Ik kroop in mijn cocon, was erg met mezelf bezig, elke dag was ik aan het overleven. De eerste echo, op 26 augustus, was bloedstollend spannend. De eerste minuut zagen we niets. Ja, een zwangerschapsring, maar niks er in. Ik trok mijn conclusie al, maar de gyn nam zijn tijd en zei dat het leek of hij af en toe toch iets zag knipperen. Na wat draaien en nog eens kijken vond hij toch een vruchtje. MET hartactie! Helaas was het 5 dagen te klein, dus erg blij ging ik niet naar huis. Omdat ik mijn cyclus niet had bijgehouden, kon het nog zijn dat er een late eisprong was geweest en het toch klopte. Anderhalve week later mochten we weer. Het zag er toen goed uit, de groei klopte nu en het hartje deed het nog. Ook met 9w2d zag het er goed uit, het kindje bewoog toen zelfs al. Toen ik met 8w4d het hartje voor het eerst thuis kon horen met de Angelsound, was dat voor mij een enorme opluchting. Vanaf dat moment luisterde ik elke avond en ochtend even en dat gaf een enorme rust. En nu ben ik 12 weken. Ik ervaar het als een enorm cadeau dat deze 8e zwangerschap in 1 keer goed lijkt te gaan. Het voelt allemaal nog wel heel erg kwetsbaar. Ik weet dat er nog zoveel kan gebeuren. Ik vind het daarom nog steeds moeilijk om felicitaties in ontvangst te nemen. Ik heb liever dat mensen zeggen: wat fijn voor je. Of wat een blij nieuws! Maar feliciteren, dat heb ik liever als er ergens rond 15 april 2012 een glibberig babylijfje op mijn buik wordt gelegd…. To be continued.

Even een kort berichtje van mij. Ik ben niet veel op deze blog. Behalve het volgen van de mensen die actief schrijven, heb ik hier weinig te zoeken. Ik neem afstand en dat voelt goed. Maarliefst 5 jaar lang was ik, dag in, dag uit, bezig met zwanger worden, zwanger zijn of  verwerken van een miskraam. Zoiets heeft een behoorlijke impact op je leven. Het vormt je. Dat lees ik bij anderen die er nu middenin zitten, maar ik heb het zelf ervaren. Uiteindelijk werd dit intensieve wensen, hopen, doorzetten en volhouden beloond met 2 kindjes. Kindjes waar wij dolgelukkig mee zijn. Die wens voor een 3e, die is zeker aanwezig. Maar wensen betekent niet per se dat het ook moet. Dat we niet zonder kunnen. Dat ons leven ophoudt als het bij slechts 2 kindjes blijft. Waar ik eerst dacht aan de tijd die ik niet meer had om te beslissen, word ik juist met de maand rustiger. Het is prima zoals het is. We kiezen heel bewust voor rust. Bewust voor genieten van ons gezin in de vorm die het nu heeft. Een gezin waar we heel tevreden mee zijn. Als dat derde kindje ons gegund is, dan komt het wel. Ooit. Als we er aan toe zijn. Als mijn lijf er aan toe is. Als we de kracht weer kunnen vinden om zo intensief (en misschien soms zelfs wel obsessief) bezig te zijn met onze kinderwens. Dat is niet nu. Nu willen wij rust. Nu willen wij genieten van wat er is. Meeleven met anderen, maar zelf even niet om moeten gaan met hoop, angst, verdriet en teleurstelling. Het lukt. En dat is fijn.

Het is april. De maand waarin onze lieve zoon alweer 1 jaar wordt. De maand waarin wij nog 1 keer heel hard zouden gaan nadenken. De maand waarin de beslissing zou vallen over wel of niet nog 1 keer proberen. Het was een fijn en rustig jaar. Heerlijk om zo’n periode te kunnen genieten van wat je hebt, zonder stress te hebben over wel of niet zwanger worden en wel of niet zwanger blijven. Zo’n periode gun ik iedereen. Ik zie het als een groot geschenk om een jaar te hebben waarin ik vooral kon genieten. Maar nu… We zijn er nog niet uit. De vraag die wij ons recent stelden was: is adoptie geen optie? We deden eerder aanvraag voor beginseltoestemming en kwamen zelfs aan de beurt, vlak na de geboorte van ons 1e kindje. Na 1 jaar uitstel besloten we ons plekje door te geven aan iemand die het harder nodig heeft dan wij. We zouden de aanvraag nu weer helemaal opnieuw moeten doen. Dat betekent minimaal 2 jaar wachten. Nogal lang, vinden wij. Adoptie is een lange weg. Na die 2 jaar ben je er nog niet. Is dat het ons waard? We vinden het eigenlijk wel een mooie gedachte om een kindje te adopteren. Er zijn nog zoveel kindjes op de wereld die een beter thuis verdienen dan ze nu hebben. We hebben 2 prachtkindjes van onszelf, waarom zouden we het onszelf aan doen om nog eens die miskramen-ellende in te gaan? We beseffen echter, dat adopteren een lange weg is. Vijf jaar wachten is niets. Daarmee valt adoptie eigenlijk ook meteen af als optie. Wij vinden die 5 jaar te lang. Alle energie die we er dan in moeten steken, de invloed die dat heeft op je gezin. We hebben het er niet voor over. We willen zo ontzettend graag dit genieten nog even vasthouden. We stellen de beslissing gewoon nog even uit. Heel eventjes kan nog wel…. Tot na de zomer?

In het UMC Utrecht zijn recentelijk twee wetenschappelijke onderzoeken gestart, één richt zich op de oorzaak van herhaalde miskramen (de MEER studie), de ander op het effect van toediening van progesteron op het voorkomen van herhaalde miskramen (de Promise studie). Mocht je geïnteresseerd in deze studies dan kunt je op onderstaande websites meer informatie vinden.

Website MEER studie:

http://www.umcutrecht.nl/subsite/WetenschapspaginaVenG/MeeR-studie/Toelichting-studie/

Website Promise studie:

http://www.studies-obsgyn.nl/promise

Ik ga zelf meedoen aan de MEER studie. Het kost mij relatief weinig moeite en ik kan er misschien anderen mee helpen. De progesteron ga ik niet doen, omdat ik 2 kindjes heb gekregen zonder medicatie en dus niet geloof dat dit in mijn specifieke geval zinvol is. Ik heb de links ook aan de zijkant bij de belangrijke links gezet, zodat wanneer dit bericht naar onder verdwijnt deze informatie zichtbaar blijft.

Gisteren was ik, voor het eerst sinds lange tijd, weer eens bij de gynaecoloog. Het was gek er te zijn. Aan die wachtkamer zijn zoveel emoties en herinneringen verbonden. Fijne, maar ook verdrietige. Het was druk, ik moest lang wachten. Net als de vrouw naast me. We raakten in gesprek. Ze was zwanger, uitgerekend op de datum dat ik beviel van mijn kleine jochie, die intussen zijn eerste verjaardag nadert. Time flies… Op het eerste gezicht een gewone, blije zwangere dus. Ons gesprek begon dan ook over koetjes en kalfjes. Tot ik voorzichtig liet merken dat ik 2 kindjes had, maar ook een verhaal. En zij me vertelde dat zij 1 kindje had, met haar eigen verhaal. Haar oudste kindje was namelijk al 8! Ze hadden de hoop al opgegeven voor een 2e, en toen ineens…. Daar zat ze dan toch nog. Alle moeite ten spijt, de natuur besloot dat het geluk van een 2e kindje er in zat. Zonder moeite. Bijzonder…. Hopelijk valt haar bevalling mee (ze zag er tegenop) en geniet ze net zo als ik dat elke dag doe van mijn kindjes. Een positief verhaal, met een happy end. Hoop dat het een opsteker is voor sommigen hier…

Het is al even geleden dat ik iets van mij liet horen. Bovendien was mijn vorige berichtje beschermd met een wachtwoord. Een aantal mensen hebben het gelezen, maar niet iedereen. Het gaat hier allemaal goed. De kindjes doen het prima, ik geniet van ze en sta er nog meerdere malen per week bij stil wat een geschenk het is dat ik ze mocht krijgen. Er is wat rust in mijn hoofd. Met het opstarten van mijn cyclus werd ik onrustig. Dat gevoel van “wat moet ik nou” kwam boven: gaan we nog voor dat derde kindje of niet, en zo ja, wanneer dan en hoe dan, enz. Maar naarmate we verder komen in de tijd wordt het rustiger in mijn hoofd. Op dit moment is het goed zo. Ik ben zo superblij met wat ik heb, dat ik het los kan laten. Sommige mensen willen altijd maar meer, zijn nooit tevreden. Wij zijn dat wel. (Ik doel daarmee trouwens niet op de mensen hier op de site hoor.) We weten hoeveel geluk we hebben gehad, zijn zo dicht geweest bij het misschien niet krijgen van 2 kindjes. Het voelt in balans, en hoewel de wens voor een derde er zeker is, kan het zomaar zijn dat we er voor kiezen om deze balans te houden. Wat is het al mooi dat ons zelfs nog een 2e kindje gegund was! En de rust om te aanvaarden voelt prettig. Mijn cyclus is een rommeltje. Er zit totaal geen systeem in, heel onregelmatig, waarschijnlijk door de borstvoeding. Dat is lastig, want het geeft weinig controle. Ik ben nog niet zover dat er een definitief besluit wordt genomen, dus vooralsnog proberen we de “gevaarlijke” dagen te omzeilen tot we zover zijn dat de knoop wordt doorgehakt. Wanneer dat zal zijn, dat zal de toekomst uitwijzen. Net als het besluit dat dan zal vallen. Maar voor nu is er rust, en geen worsteling meer. Vandaar de titel van deze blog, Luctor et emergo: ik worstel en kom boven…