Gisteren was ik, voor het eerst sinds lange tijd, weer eens bij de gynaecoloog. Het was gek er te zijn. Aan die wachtkamer zijn zoveel emoties en herinneringen verbonden. Fijne, maar ook verdrietige. Het was druk, ik moest lang wachten. Net als de vrouw naast me. We raakten in gesprek. Ze was zwanger, uitgerekend op de datum dat ik beviel van mijn kleine jochie, die intussen zijn eerste verjaardag nadert. Time flies… Op het eerste gezicht een gewone, blije zwangere dus. Ons gesprek begon dan ook over koetjes en kalfjes. Tot ik voorzichtig liet merken dat ik 2 kindjes had, maar ook een verhaal. En zij me vertelde dat zij 1 kindje had, met haar eigen verhaal. Haar oudste kindje was namelijk al 8! Ze hadden de hoop al opgegeven voor een 2e, en toen ineens…. Daar zat ze dan toch nog. Alle moeite ten spijt, de natuur besloot dat het geluk van een 2e kindje er in zat. Zonder moeite. Bijzonder…. Hopelijk valt haar bevalling mee (ze zag er tegenop) en geniet ze net zo als ik dat elke dag doe van mijn kindjes. Een positief verhaal, met een happy end. Hoop dat het een opsteker is voor sommigen hier…

Het is al even geleden dat ik iets van mij liet horen. Bovendien was mijn vorige berichtje beschermd met een wachtwoord. Een aantal mensen hebben het gelezen, maar niet iedereen. Het gaat hier allemaal goed. De kindjes doen het prima, ik geniet van ze en sta er nog meerdere malen per week bij stil wat een geschenk het is dat ik ze mocht krijgen. Er is wat rust in mijn hoofd. Met het opstarten van mijn cyclus werd ik onrustig. Dat gevoel van “wat moet ik nou” kwam boven: gaan we nog voor dat derde kindje of niet, en zo ja, wanneer dan en hoe dan, enz. Maar naarmate we verder komen in de tijd wordt het rustiger in mijn hoofd. Op dit moment is het goed zo. Ik ben zo superblij met wat ik heb, dat ik het los kan laten. Sommige mensen willen altijd maar meer, zijn nooit tevreden. Wij zijn dat wel. (Ik doel daarmee trouwens niet op de mensen hier op de site hoor.) We weten hoeveel geluk we hebben gehad, zijn zo dicht geweest bij het misschien niet krijgen van 2 kindjes. Het voelt in balans, en hoewel de wens voor een derde er zeker is, kan het zomaar zijn dat we er voor kiezen om deze balans te houden. Wat is het al mooi dat ons zelfs nog een 2e kindje gegund was! En de rust om te aanvaarden voelt prettig. Mijn cyclus is een rommeltje. Er zit totaal geen systeem in, heel onregelmatig, waarschijnlijk door de borstvoeding. Dat is lastig, want het geeft weinig controle. Ik ben nog niet zover dat er een definitief besluit wordt genomen, dus vooralsnog proberen we de “gevaarlijke” dagen te omzeilen tot we zover zijn dat de knoop wordt doorgehakt. Wanneer dat zal zijn, dat zal de toekomst uitwijzen. Net als het besluit dat dan zal vallen. Maar voor nu is er rust, en geen worsteling meer. Vandaar de titel van deze blog, Luctor et emergo: ik worstel en kom boven…

En toch zijn er meer mensen met herhaalde miskramen dan je denkt. Zo kwam ik ooit in het kinderziekenhuis in Rotterdam een lotgenoot tegen toen ik met mijn dochter voor onderzoeken moest. Op dat moment wisten we dit niet van elkaar, maar toen ik ‘s avonds op een ander forum over het voorval schreef, herkenden we mekaar. Bijzonder. Afgelopen week kwam ik via een heel andere weg er achter dat ik iemand die hier ook al een poosje meeschrijft en leest in het echt heb ontmoet. Hoogzwanger is ze, trouwens, een verhaal met een vermoedelijk goede afloop gelukkig. Wat ik zag was een hoogzwangere vrouw. En zelfs ik, die toch weet dat elke zwangere een verhaal kan hebben, bedacht niet dat we lotgenoten waren. Maar we zijn het wel en kwamen er pas weken na deze ontmoeting achter. Bizar en bijzonder tegelijk. Ik hoop dat ze hier iets laat weten als de baby geboren is. Ik hoor het vast via die andere weg van haar, maar het hoort ook hier…

Waar ik na de geboorte van mijn dochter pas met 9 maanden weer een cyclus kreeg, blijkt het nu sneller op gang te komen. De eerste eisprong is gesignaleerd. Ik weet wel hoe het komt, dit kindje slaapt door, zo goed als, dus dan beschermt de borstvoeding niet voldoende. Ik vind het lastig. Ik wil geen anticonceptie, maar ik wil ook niet zwanger raken. En zodra je cyclus weer op gang is, zit dat risico er in. Ik had zo gehoopt hier voorlopig nog niet over te hoeven nadenken. Ik wil op dit moment alleen nog maar genieten van mijn kindjes en verder niks. Niet nadenken over wel/niet vrijwillig die ellende weer in gaan. Niet nadenken over of ik mezelf en mijn gezin dat nog eens aan kan doen. Gewoon alleen maar voelen, voelen dat ik mezelf ben, zonder al die hormonen en angsten. Blijkbaar is mijn lijf het niet met mij eens… We zullen de Persona maar weer tevoorschijn toveren en hopen dat ie z’n werk goed doet.

In mijn mailbox een verdrietig verhaal van een lotgenote. Ze is er niet aan toe om hier mee te schrijven, maar heeft een vraag. Ik weet het antwoord niet, maar misschien andere lezers wel? Zouden jullie het antwoord in de reacties kunnen zetten?

Wie weet er een arts in Nederland of Belgie die wel progesteron voorschrijft. Dus niet in studieverband zoals PROMISE in het AMC, want dan kun je nog een placebo krijgen.

Mijn dochter vroeg vandaag aan mij: mama, waarom heb jij sterretjes op je ketting? Ik heb een poosje geleden een mooie hanger gekregen. Hierop staan de namen gegraveerd van mijn kindjes, het woordje “miracle” en 5 sterretjes. Tja, wat zeg je dan, tegen een kindje van 3,5? Ik besloot gewoon eerlijk te zijn. Dat er kleine babytjes in mama’s buik hebben gezeten waarvan het hartje stopte met kloppen. Dat ze niet uitgroeiden tot een baby en dus geen broertje of zusje van haar geworden zijn. Maar dat ze wel belangrijk zijn geweest in papa’s en mama’s leven. Haar nuchtere reactie: o, dus ze waren zo heel klein he mama? En toen zeiden ze boem en toen waren ze dood en gingen ze weer weg. Mmm ja, zoiets. Maar nu hebben we toch nog een broertje gekregen he mama? Een paar uur later wist ze ook te vertellen dat ik toen heel erg misselijk was steeds, toen ik de baby’s in mijn buik had. Dat heeft ze dus wel een beetje meegekregen… Ik hoop met heel mijn hart dat mijn dochter niet hetzelfde hoeft mee te maken als ik. Ze heeft er zo via de zijlijn al genoeg van meegekregen. O ja, die bijzondere hanger? Die koop je hier.

Het is wel een beetje gek. Terwijl ik zelf deze blog gestart ben, hoor ik er op dit moment eigenlijk niet meer thuis. Maar het is zo rustig hier, dat ik toch heb besloten maar weer een stukje te schrijven. Het zal jullie verbazen hoeveel bezoekers deze blog dagelijks heeft. Meestal tussen de 50-100 unieke bezoekers. En het meeste komt binnen via google. Mensen die dus zoeken op miskraam, 3 miskramen, herhaalde miskramen enz. Er is meer behoefte aan onze verhalen dan wij denken, ik vermoed dat een hoop mensen anoniem meelezen en steun halen uit onze verhalen. Ik vind het jammer Miekie en Liz, dat jullie hiet niet schrijven over je angsten. Ze zijn zo herkenbaar en ik vind dat ze hier ook thuis horen. We worden allemaal weer zwanger en zijn dan allemaal weer bang. Ik was 9 maanden lang bang. En ik vond het zelf heel fijn om dat hier van me af te kunnen schrijven. Met jullie te delen. Het gaf mij het gevoel dat ik niet alleen was. Waar andere mensen maar niet konden begrijpen dat ik met 30 weken nog steeds bang was dit kindje te verliezen, snapten jullie mij maar al te goed. Ik denk dat de negatieve reacties over de adoptie ook heeft gezorgd dat mensen wat meer oppassen met wat ze hier opschrijven. Daar is nu een oplossing voor. Je kunt elke blog apart beschermen met een wachtwoord. Als je dat wachtwoord niet weet, zie je alleen de titel. Wie hier gebruik van wil maken, of wie hier mee schrijft en het wachtwoord graag wil weten, kan mij mailen. Dan leg ik alles uit.

Hoe gaat het hier? Goed! Ik ben echt alleen maar aan het genieten. Het zijn 2 heel zware jaren geweest, maar het was het waard. Nog steeds sta ik iedere dag stil bij dit kleine wondertje, dit mooie jongetje waarvan ik de mama mag zijn. Dat jochie dat het zo goed doet: groeit, lacht, rolt. Mijn zwangerschapskilo’s ben ik nog niet helemaal kwijt, en ook mijn bekken doet nog veel zeer. Dat is hormonaal, ik weet dat het over gaat als mijn eerste menstruatie zich weer aandient. Na mijn 1e zwangerschap duurde dat 9 maanden, dus ik vermoed dat ik daar nu ook pas in januari op hoef te rekenen. Dat vind ik niet zo heel erg. De pijn is niet fijn, maar er zijn ergere dingen in de wereld. Het moment dat ik ga menstrueren, betekent het ook dat er weer een nieuwe zwangerschap kan ontstaan… Dan moeten we gaan nadenken over of we dat willen, of we dat nog durven. Dan beginnen we weer opnieuw…. Angst, teleurstelling, verdriet, woede. Allemaal gevoelens die ik met de geboorte van mijn zoon in een laadje kon stoppen en dicht kon doen. Wil ik dat laadje wel opnieuw open doen? Ik denk daar nog liever even niet over na. Ik wil voorlopig alleen genieten van het ongeloofelijke geluk wat op mijn pad kwam.

Ik was op een verjaardag. Er was een familielid van de jarige en ik had via via gehoord dat ze een miskraam had gehad. Recent. Ik twijfelde of ik iets moest zeggen. Ik kende haar niet goed. Maar we hadden wel iets gemeen. Ik weet hoe fijn het is om met lotgenoten te spreken. Om even niet de (goedbedoelde) opmerkingen te horen als: het was nog maar zo klein, het was vast een gehandicapt kindje, volgende keer beter. Ik besloot toch op haar af te stappen. Vroeg hoe het met haar ging. Dat ik het gehoord had. Ze schoot direct vol. Logisch. Ik vroeg of ze wist dat ik het ook had meegemaakt. Vaker dan eens… Ze wist het. Ze vond het fijn om even te praten. Ik heb er na het gesprek nog een poos over nagedacht. Hoe ik de pijn en het verdriet zag die voor mij zo dichtbij is….en tegelijk op dit moment ook zo ver weg…. Ik dacht: elke maand kan het leven er anders uit komen te zien. Waar jij stond, daar was ik vorig jaar in de zomer ook. Op 29 augustus brak voor mij het moment aan dat het leven er anders uit kwam te zien. Positiever. Na de positieve test die het leven aankondigde van dat prachtige jongetje dat nu in zijn ledikantje ligt te slapen…

Een vreemd besef. Ik zou willen dat ik al die miskramen niet had gekregen. Het had me een hoop angst, teleurstelling en verdriet bespaard. Tegelijk geloof ik ook dat ik er een mooier mens van ben geworden. Ik begrijp beter wat verdriet en verlies is, ook ander soort verdriet en verlies. Gewoon omdat ik het zelf heb meegemaakt. Ik geloof dat elk verlies dezelfde soort rouwfases kent. Het ongeloof, de boosheid, het intense verdriet en dan langzaam de draad weer oppakken. En dan af en toe de terugslag. Het weer even helemaal niet meer zien zitten. Dat de kracht je ontbreekt om te vechten. En dat je die dan toch terug vindt, op een later moment. Als het zonnetje schijnt bijvoorbeeld en je maakt iets moois mee. Zo gaat dat met verdriet, verlies en rouw. Maar vanavond had ik plots ook een ander besef. Ik zat met mijn jochie op schoot, hij lachte naar me. Mijn hart stroomde over van liefde en geluk, en ik realiseerde me: zonder al die miskramen, was jij er niet geweest. En dus is het toch goed geweest. Dit was blijkbaar het kindje wat moest komen. De weg er naar toe was geen feestje, verre van. Maar het was blijkbaar nodig om dit jongetje in mijn buik groot te laten worden. Om dit kereltje een plek in deze wereld te geven. Dat besef vind ik mooi. Maar het geldt wel alleen voor de mensen die zo’n kindje in hun armen mochten sluiten. Dat besef ik ook…