Christa, 7 miskramen

Ik ben Christa, 33 jaar en getrouwd met R. 38 jaar.

Ons verhaal begint in 2002. In augustus van dat jaar raakte ik zwanger. Toen ik mijn zus belde vertelde ze dat zij ook zwanger was… en op dezelfde dag uitgerekend! Maar bij mij ging het mis met 11 weken. Een missed abortion bleek op de echo. Ik was heel verdrietig natuurlijk, was er totaal niet vanuit gegaan en was al helemaal aan het dromen van een baby. Maar ik was ook nuchter, want ‘zo gaat het nu eenmaal in het leven’.

Toen hebben we een tijdje gewacht met zwanger worden en ik weet nog precies hoe ik me voelde toen we er weer voor gingen. dat was in februari ’03, ik was zo opgetogen! Ik bleef maar zes weken zwanger en omdat het lijntje wat vaag was twijfelde ik of het wel een zwangerschap was. Achteraf naief want het was helemaal niet zo’n vaag lijntje. best duidelijk.

één of twee dagen na mijn tweede miskraam beviel mijn zus. in mijn droom was ik alweer zwanger als zij beviel. maar helaas, ik had weer een miskraam gehad.

Op mijn werk waren problemen en dat leidde tot een overspannenheid. Ik zag het een poosje neit zitten om zwanger te worden.

In november gingen we er weer voor. gek genoeg wist ik direct dat het raak was, ik heb niet getest en was niet eens zo heel veel overtijd. Maar ik wist het toch heel zeker. toen ik het ergste bloedverlies gehad had heb ik besloten deze niet mee te rekenen… dan stond de teller pas op twee.

Ik had geen enkele associatie dat een baby voor mij niet weggelegd zou zijn. die angst die mensen weleens hebben na 1, 2 of 3 miskramen. Ik moest gewoon geduld hebben, de eerste was dikke pech, de tweede was een vaag streepje en de derde had ik niet eens getest… dus op naar een nieuwe zwangerschap.

Die kwam in januari. maar tussen de 4 en de 6,5 week voelde ik me ZO slecht… depressief, down, somber en verward, dat ik weinig voelde bij het bloedverlies toen.

Ik werkte achter een opvoedtelefoon en liep naar de wc. toen ik het bloed zag raakte ik soort van verdoofd en heb doorgewerkt. pas ’s avonds heb ik het mijn man verteld.

De klap kwam daarna des te harder… drie kon ik wegmoffelen, vier was ernst!

Ik heb me zo slecht gevoeld in de maanden die volgden… voelde me zo overladen met leegte, verdriet. het rouwproces is toen in alle hevigheid begonnen.

We zijn in maart 04 begonnen met onderzoeken. Er kwam niets uit. dus in mei gingen we weer proberen. de maanden gingen voorbij zonder zwangerschap. ik wilde niet meer testen… kon dit testen niet meer zien. van de 8 maanden en 6 cycli zijn er zeker vier geweest waarin ik dacht: nú weet ik zeker dat ik zwanger ben, morgen ga ik testen. Die avond of nacht was het bloedverlies een feit.

Ik weet het patroon nog: overtijd, steekjes, dan véél plassen en een dag later de miskraam. Nu verklaar ik het vele plassen dat mijn lijf de hormonen aan het afvoeren was.

maar zoals iedereen hier zijn manieren heeft om de teller laag te houden, was dit mijn manier.

Ik ging een positieve test rekenen als zwangerschap en niet de symptomen. Ik ontkende voor mezelf ook dat ik pril zwanger was al die keren. Had het echt niet in de gaten.

Maar in december vond de gyn het nodig om een vruchtbaarheidsonderzoek te doen. Alles was goed.

Toen nam ik een besluit: ik ga testen op dag 28 van mijn cyclus, want ik moet weten wat er gebeurd. Februari 05: test positief, maar enkele dagen later een miskraam. Maart 05: zelfde verhaal. April 05, exact dezelfde symptomen maar ik wilde perse niet testen, kon niet nog een positieve test handelen.

mei 05: met progestan begonnen. een rotmiddel vond ik het! Maar ik raakte zwanger en bleef zwanger. tot tien weken… Helaas weer een missed abortion. Het was de zevende zwangerschap volgens mijn niet-accurate telling (10 a 12 als ik het lef had gehad om te testen).

Ik was kapot.

Ooit had ik een jongetje gezien. het jongetje heette Joshua en hij was 7 maanden. hij zou ons kind worden. het is bizar, ik wist exact hoe hij eruit zag. Gek, maar ik zag dit tijdens één van de miskramen die ik niet geteld heb. (maar vanwege bizar bloedverlis volgens mijn doen toch wel degelijk één was).

toen ik in mei 05 zwanger was voelde ik alsof het joshua was. We gaven hem al een definitieve

naam: Tim Joshua.

Het verdriet van het verlies van deze zwangerschap was niet te beschrijven. we logeerden in een kindertehuis in Thailand en ik denk dat het hele huis mijn oerhuil gehoord heeft.

Ik was op.

klaar.

ik wilde niet meer

geen echo’s. geen stolsels. geen hoop.

Maar: hoop is een taai goed, je snoeit het af en het groeit gewoon weer aan, om met Thomese te schrijven.

dus met de moed der wanhoop … én met de wetenschap dat we spijt zouden krijgen als we niet alles geprobeerd hadden in het medische circuit hebben we ons voorbereid op een aller laatste zwangerschap. In die tijd schreef ik mijn blog

Wat we deden staat daar beschreven.

Dus in november gingen we er weer voor… omdat de onderzoeken nog niet helemaal afgerond waren moest ik beter nog een maand wachten, maar op een één of andere manier moest het in november gebeuren vond ik.

met de bibbers in de benen gingen we naar de echo in december. en ja!!!!! voor de eerste keer een kloppend hartje!

We hadden ons ingesteld op een miskraam… dit zou de afsluiting worden, we zouden uit kijken naar ons adoptiekindje. Hier was ik niet op voorbereid.

het was geweldig en overdonderend tegelijk. want wat als dat hartje nou weer zou stoppen? maar iets in me zei dat dat niet ging gebeuren… dit hartje zou doorkloppen tot het einde van een gezegend leven.

We leefden van echo naar echo en het was geen makkelijke zwangerschap met diabetes en bekkeninstabiliteit.

Het onbeschrijflijke moment kwam dat onze jongen op mijn buik gelegd werd. Ik heb de eerste negen maanden van zijn leven op een roze planeet gezeten. het was mooier dan mijn mooiste dromen om mijn zoon te hebben.

dat smaakte naar meer.

het duurde deze keer zes maanden voor ik zwanger werd, maar we hadden niet zoveel haast 😉 Toen onze jongen negen maanden was testte ik positief.

heel onverwacht gebeurde er iets met me.

er welde een diep verdriet in me op

en de gedachte

van nu af wordt alles anders… niets is meer hetzelfde.

Ik heb zoveel gehuild…. en nu ik het schrijf huil ik weer….

(de miskramen heb ik een plek gegeven, maar de achtbaan van gevoelens vanaf dit moment zijn onverwerkt en overwoekerd)

Naast deze emoties begon de lange weg naar het uitdragen van deze zwangerschap. mijn bloedsuiker was goed voor ik zwanger werd, maar direct na bevruchting ging het niet meer goed. het was een achtbaan. van hoog naar laag… met insuline dan weer zonder. De stabiele factor waren de continue hypo’s. (lage bloedsuikers) die me totaal uit het lood sloegen. Ik ben nog nooit zó intens moe geweest als door die hypo’s keer na keer.

Toen kwam de 20 weken echo. Aldoor had ik het gevoel: het verbaast me niet als er wat met dit kindje aan de hand is. Misschien een hartafwijking? tenslotte zou dat kunnen vanwege mijn slecht ingestelde bloedsuiker.

Het hartje zag er goed uit (dat was een misser, bleek achteraf). maar ons meisje leek iets teveel vocht in haar hoofdje te hebben. een waterhoofdje? als dat zo was zou het meevallen, maar ik mocht

3 weken later nog eens een uitgebreide echo. Toen was het goed. Gek vond ik dat… het was toch helemaal niet goed?! toch wel dus.

tussen de 35 en 38 weken deed mijn suiker gekke dingen. de verklaring was dat het kon komen doordat de placenta uitgeput zou raken. Om de dag een ctg dan maar. en angst… om te verliezen.

ik besloot er geen aandacht aan te geven en dit na de bevalling te verwerken.

de bevalling. ingeleid… na een paar uurtjes lag er een wezentje op mijn buik.

en ik kon het niet geloven.

wat een gek kindje…

is die wel van mij?

of komt ze zó uit een andere verloskamer? de klap van deze gedachte.

maar haar gezichtje ziet er gek uit… Ik spreek uit dat ze er gek uitziet. kijk nou. wat is er met haar. R… het lijkt wel of ze het syndroom van down heeft.

R. wil dat ik erover op hou. dus ik hou mijn mond.

Dan komt de kinderarts.

ik zie iets aan jullie meisje.

geschokt

uit de mond van iemand anders

downsyndroom

de oerzorg voor ons meisje, ze zorgt voor zichzelf. wil alleen maar bij ons liggen, vind een bedje helemaal niets…. de liefde groeit razend snel.

maar ze wil niet drinken… ik doe alles om haar te laten drinken uit de borst, daarna geeft R haar nog met een spuitje wat voeding na.

het niet willen drinken en niet aankomen blijft aanhouden.

Ik zie haar liggen op bed, slapen. altijd slapend, 23 uur per dag. en ik denk: ik vecht voor jou leven, maar jij wil het leven helemaal niet. de wanhoop van die gedachte. het trauma ervan voor mij als mama. Heb ik een kindje dat niet wil leven.

De kinderarts zegt dat we gerust kunnen zijn, ze heeft geen hartafwijking.

Maar als ze drie maanden is blijkt heel iets anders… ons meisje heeft zo’n grote hartafwijking dat zuurstofrijk bloed en zuurstof arm bloed dwars door elkaar heen stroomt. Haar longen zijn zwaar overbelast. Ze heeft veel typische kenmerken niet, ze is sterk toch doker? Ja, ze is sterk, maar ze heeft zich veel te snel aangepast aan deze zieke situatie en dat is geen goed teken.

twee weken later leggen ze haar hartje stil, zagen haar borstje open en snijden in haar hart.

Het is afschuwelijk om te schrijven, afschuwelijk om mee te maken.

Maar 5 uur later ligt ze aan heel veel slangen op de IC. ze heeft het goed doorstaan. ons meisje.

ze knapt razendsnel op…

8 dagen later is ze thuis, met sonde, maar thuis.

Dan begint een lange weg waarin we geen tijd krijgen om te verwerken. ons meisje is veel meer wakker, heeft zin in het leven maar weet wat ze wil.

en dat is borstvoeding uit de borst en verder niets. Mama doorstaat hardnekkig bijten, niet kunnen werken, thuis blijven want ergens anders drinkt ze ook niet.

Rowan heeft het moeilijk, hij heeft zijn terrible two’s bereikt en snapt er allemaal niets van .

Dus gaat hij krijsen. maandenlang.

De kinderopvang is geen optie. ons meisje is te vaak ziek.

in februari 09 wordt ze 1 jaar en dan gaat het beter. eerst met haar en nu eindelijk ook wat met mij.

Dus rijst de vraag: is onze wens sterk genoeg om ondanks alles een derde kindje te willen?

www.madeliefskinderwens.blogspot.com