Emma, 5 miskramen

Hallo allemaal,
 
Ik weet niet goed hoe te beginnen, maar ook ik maak jammergenoeg deel uit van jullie clubje.
Mijn teller staat op 5 miskramen. Na mijn eerste miskraam is gelukkig ons wonderkindje geboren (2005).
Dus toen was er nog geen paniek. Och ja, iedereen maakt wel eens een miskraam mee. En 2 maanden na mijn eerste miskraam was ik opnieuw zwanger. Alles toen nog perfect!!
Het begon opnieuw te kriebelen om voor een broertje of zus te zorgen! Het lukte… En het mislukte… We zijn september 2007. Och ja, voor onze zoon geboren werd, had ik ook 1 miskraam. Geen paniek, maar wel twijfel. Zou er toch iets mis zijn met mij? In 2008 werd ik opnieuw zwanger. Ruim een jaar na mijn laatste miskraam. Na 6-7 weken krijg ik een lichte bloeding. Echo bij gyno bevestigt mijn vrees. Vruchtje geeft geen teken van leven… Na 2 curretages hoop ik dat dit keer het spontaan afkomt. Zo ben ik lichamelijk niet opnieuw zo’n wrak… De gyno geeft me hoop, ze denkt dat het zal afkomen. Ik heb geluk, nu ja, wat je geluk kan noemen in zo’n situatie. De bloedingen komen op gang en ik loop leeg…
Ik voel me slecht, ben depressief en denk dat dit nooit meer goed komt…
Intussen wordt onze zoon ouder en ouder. De twijfel en paniek slaat toe. Kan ik het nog aan, en hoe moet het dan met ons zoontje. Hij is 4 jaar, tegen dat de baby er is, dan is hij al 5 jaar. Maar kom, we proberen nog 1 keer. Is nu echt de laatste keer, want ik kan het niet meer aan om opnieuw zo diep te zitten. En ja hoor, opnieuw zwanger na enige tijd. We zijn maart 2009 wanneer ik opnieuw een positieve test doe. Na 7 weken krijg ik een lichte bloeding. Ik word niet goed, ik sleep me tot bij de gyno, want dit is niet goed. Ik voel het! En ja, weeral mis. Bloedingen worden erger en mijn regels komen volledig door.
En nu???
Gyno zegt dat ik gewoon geen geluk heb. Je hoeft niet te panikeren, want je hebt een gezonde zoon! Telkens opnieuw moet ik dat aanhoren. Dus ja, dat geloof je dan maar. Wie weet durven we toch nog een keer? Ik ben verschrikkelijk bang…
Een positieve zwangerschapstest in januari 2010 doet mij schrikken. Het was zo’n complete verrassing! Dit jaar misschien een ommekeer met een broer/zus… Tegen de huisdokter zeg ik dat ik totaal geen emoties heb tov. deze zwangerschap. Ik voel me zo slecht dat ik er zo over denk… Ze zegt dat dit normaal is, dat ik mijn gevoelens niet durf open stellen en ik niet durf hopen. Alles gaat goed, ik mag op 8 weken op controle. En ja, hoor, ik haal de 8 weken, met veel stress, maar kom. De afspraak bij gyno was met gemengde gevoelens. Aan de ene kant goed, want het hartje klopte, maar was nog heel pril. Volgens echo was ik slechts 6w en 3d… Er is iets in mij die zegt dat dit niet kan. Ik ben ruim 8 weken. Ik ben heel regelmatig, weet redelijk goed mijn eisprong… Ik moet geloven dat het goed is, maar dat ik nog niet zo ver ben, maar ik kan het niet. Een week later, ben dan al 9 weken, krijg ik bloedingen… De gyno lacht mijn ongerustheid nog even weg, omdat ik door mijn geschiedenis wel vlugger in paniek ben… Ze wordt stil als ze de echo ziet. Vruchtje is weg… Bloedingen wachten nog een weekje en dan is het verschrikkelijk. Ik dacht dat ik uitbloedde. En al die tijd moet ik me sterk houden. Voor mijn gezinnetje, mijn werk, mijn vrienden. Soms kan ik al eens een flard van mijn verhaal vertellen. Het lucht op, maar niemand kan echt begrijpen hoe het voelt, als je het zelf niet hebt meegemaakt.
Spijtig genoeg kunnen jullie dat wel.
Wat nu? Ik zoek hulp. Ik verander van gyno. Met alle respect voor mijn eerste gyno want ze bracht mij een fantastische zoon, maar dit kan niet meer. Ik wil een antwoord op mijn vraag: waarom?
Ik bel naar een gyno gespecialiseerd in fertiliteitsproblemen. Afspraak half juni. En zo geschiedde, maar een grote verrassing was toen ik die week overtijd ging. Ik had een positieve zwangerschapstest. En zo ben ik nu al bijna 8 weken ver…
De nieuwe gyno was zelf ook verrast, maar ze zal alles doen om deze zwangerschap goed te begeleiden. Vanaf week 4 ben ik bezig met utrogestan te nemen. Is iets helemaal nieuws voor mij, en wie weet?
Ik moet zeggen dat er al paniek geweest is, want ik kreeg al licht verlies. Maar de gyno bleef aandringen om utrogestan verder te gebruiken. De eerste 2 weken bloedtesten zo’n 2x per week. Hcg waarden moeten verdubbeld zijn. En dat doen ze gelukkig wel. Vanaf nu elke week echo om mij gerust te stellen. Vorige week op week 7 een perfect vruchtje met hartslag. En stel dat dit goed verloopt, zal ik kunnen genieten…?
Hoopvol…

liefs
emma

dit was mij verhaal dd. 15/07/2010… intussen kan ik jullie laten weten dat ik de kaap van 12 weken sinds vorige week (vrijdag de 13de aug -help) heb bereikt. De gyno stelt me gerust dat ik niet meer hoef te vrezen. Het begint door te dringen…. maar is nog steeds moeilijk om te geloven… utrogestan werd dan ook sinds laatste echo stopgezet… ik vermoed dat ik mag geloven dat die utrogestan mij ‘redding’ is geweest… maar het is o zo frusterend om te weten dat mijn vorige gyno daar nooit over sprak… dan was ik misschien enkele miskramen gespaard gebleven, want het raakt een mens tot het diepste… en weet niet of dit ook helemaal zal genezen! Toch ben ik blij dat ik mijn verhaal kan doen tegen jullie, die beter weten dan wie ook hoe dit allemaal voelt…