Engeltje17, 5 miskramen, 1 bbz

In 2007 augustus heb ik mijn eerste miskraam gehad en 2 maanden later was ik weer zwanger en deze
zwangerschap verliep geweldig.
17-07-2008 kwam mijn zoon op de wereld alles ging goed en we hadden besloten in 2010 voor de 2de te gaan.

Na dat ik mijn Implanon uit me arm heb laten verwijderen in 2010 februari ben ik 2 maanden later zwanger geraakt en die eindigde weer op een
miskraam.
Wij dachten het gebeurd net als in 2007 eerst miskraam en daarna weer een goeie zwangerschap maar helaas.
Na de miskraam ben ik 5 maanden later weer zwanger geraakt en die eindigde weer op een miskraam maar wij gaven niet op…
Ik wachte totdat ik een beetje hersteld was lichamelijk en geestelijk en hebben over 3 maanden weer geprobeerd om zwanger te raken
en het was weer raak maar weer een miskraam. Dus ik liet een bloedonderzoek doen samen met me man maar er kwam helemaal niks uit.
In die tussen tijd ben ik paar maanden begonnen met de pil om wat rustig aan te doen omdat ik in behandeling was in het ziekenhuis.

10-04-2012 kreeg ik heftige buikkrampen maar ik had nog 10 dagen voor mijn NOD.
Volgende dag ging ik naar het huisarts omdat ik links onder in me buik heel erg buikkrampen, Dokter dacht dat het eerst
mijn darmen was maar dat was niet het geval.
Ze zei dat ik een zwangerschaptest moest uitvoeren bij haar maar ik vertelde haar dat ik nog 10 dagen had voor mijn NOD maar ze zei dat
ik het toch moest doen.
Dokter riep me naar binnen en zei je bent gewoon harstikke zwanger en liet de zwangerschapstest zien. Ik kreeg tranen in me ogen want wist
zeker dat het deze keer ook niet goed was vanwege de buikklachten.
Mijn dokter zei dat ze toch de gynokoloog ging bellen omdat ze het niet vertrouwde dus ik mocht volgende dag om 12 uur naar het ziekenhuis.
Volgende dag ging ik met bonzend hart naar binnen bij de gynokoloog want ik wist zeker dat iets niet goed was kreeg ik een inwendig echo geen
vruchtje te zien.
Gynokoloog had al een beetje vermoeden dat ik een bbz had maar kon nog geen uitspraak doen, moest een bloedtest doen voor mijn hcg waarde en
over 2 dagen weer of het dubbel gestegen was.
2 dagen later was mijn hcgwaarde wel gestegen maar niet hard genoeg het ging dus heel langzaam… ik moest zondag weer bloed laten prikken of de hcg was
gestegen maar zaterdag nacht, zondag ochtend om half 5 kreeg ik ineens zo’n heftig buikkrampen en bloedverlies dat ik dubbel op de grond ging liggen en niet meer kon bewegen,
gelijk naar het ziekenhuis, echo gehad niks te zien dus bloedtest voor de hcgwaarde laten doen kreeg om 5 uur in de avond een telefoontje of ik een kijkoperatie onder moest gaan
of als de hcg waarde omlaag ging is het vanzelf spontaan eruit gegaan.
Zenuwen liepen op en wachte ongeduldig op de telefoon gelukkig was mijnn hcg waarde gezakt en hoefde ik niet meer een kijkoperatie onder te gaan ene kant blijschap andere kant verdriet dat ik mijn babytje weer verloven was..
Gelukkig kan ik alles snel verwerken en gingen we over een maandje weer klussen voor om opnieuw zwanger te raken. en ja in augustus 2012 was ik weer zwanger. kreeg gelijk een echo en
die bleek heel goed te zijn want het vruchtzakje was goed geplaatst in me baarmoeder maar nog geen vruchtje te zien het kon nog klein zijn en moest om de week naar de echo om te kijken of de vruchtje groeide het ging goed vruchtje groeide en moest 9 oktober 2012 weer teruggekomen  of er een hartactie te zien was op de was de vruchtje 6 weken en 3 dagen en geen hartactie te zien terwijl de vruchtje minimaal 8.5 week moest zijn.
Verloskundige zei dat het eigenlijk niet zo goed was en kon ik deze week misschien wel bloeding verwachten en dat ik niet moest schrikken. Die avond heb ik na gemeenschap klein beetje bloedverlies gehad en hield gelijk al op maar vertrouwde het niet dus belde volgende dag de verloskundige op en kon gelijk komen. Vruchtje zat er nog in en moes toch bloed laten prikken voor mijn hcg waarde en die was boven de 4000. Verloskundige zei nou dit had ik niet verwacht dus hebben we toch een beetje hoop weer. het ging goed totdat ik die avond weer bloedverlies had met stolsels dus ik dacht oke vruchtje is eruit ik had eigenlijk ook geen buikpijn. volgende dag weer naar verloskundige en vertelde het situatie dus ik had geen hoop meer. Ze keek met de echo en het bleek dat de vruchtje er nog steeds in zat maar ik kreeg in het ziekenhuis al om de 5 minuten soort van weeen. de verloskundige zei dat we gewoon af moesten wachten want de miskraam gaat blijkbaar beginnen.
Ik kwam naar huis en de krampen begonnen heftiger te worden niks hielp paracetamol, douche niks hielp gewoon. Om 3 uur belde ik de verloskundige weer dat ik niet meer tegen de pijn kon en wist niet wat ik moest doen, ik moest gewoon afwachten totdat de vruchtje eruit zou komen.
8 uur in de avond was ik echt kapot van de pijn want de pijn was niet meer te verdagen omdat ik om de minuut die weeen had erger als de bevalling van me zoon, ik had niet eens zo’n pijn gehad met de bevalling van hem. Dus belde me man het ziekenhuis op. We gingen gelijk naar het ziekenhuis en kon gelijk ook bij een gynokoloog terecht die echt heel lief was. Hij keek met de echo en het vruchtje was al heel wat gezakt net bij de onstluiting. Hij zei dat die vanacht eruit zou gaan maar dat hij gelijk zelf gaat proberen om eruit te krijgen.
Ik was al zo moe dat ik zei dat ie alles mocht doen als de pijn maar wegging, hij haalde het vruchtje langzaam eruit en ooo wat een heerlijk gevoel is dat toen de pijn opeens weg was. Ik was tuurlijk heel erg verdrietig maar wist al paar dagen dat het gewoon niet goed was verwachtte het al..
Nu ben ik weer aan het herstellen en hoop dat ik dus echt na 5 mk en 1 bbz toch een goeie zwangerschap kan krijgen de komende jaren want mijn zoon van 4 jaar wil heel graag een broertje of een zusje erbij daar wordt ik er meer verdrietig om dan om me zelf….

een beetje te lange verhaal maar ik kon mijn verhaal alleen hier kwijt omdat dez site ook voor vrouwen zijn die miskramen hebben gehad..