Ik heb het laatste jaar 4 miskramen gehad. Ben gelukkig uiteindelijk in de medische molen terecht gekomen (woon sinds ruim 1 jaar in Denemarken) en ben getest op alle zaken waarover een aantal van jullie hebben geschreven, die ook getest worden in het ziekenhuis in Gent. Wat ik zo moeilijk vind, is dat de mensen op de  afdeling in het ziekenhuis waar ik nu ben, zo veel aardiger zijn en hoopvoller dan de afdeling acute gynaecologische hulp waar ik die 4 keer dat het fout ging terecht ben gekomen (verschillende gynaecologen, elke keer opnieuw je verhaal doen, vreselijk!). Op zich is het heel fijn natuurlijk, dat ik nu bij de specialist terecht ben gekomen, maar ik krijg er weer hoop van. Ze zeggen bijvoorbeeld, bij de helft van de mensen die we onderzoeken vinden we wat en we kunnen je helpen etc. Maar ergens wil ik mezelf ook beschermen en niet te hoopvol worden. En tot hoever moet je gaan? Het is allemaal zo super ingewikkeld. En dan maak ik dingen ook nog eens ingewikkelder dan ze zijn soms, dat helpt ook niet echt mee. Nog een weekje afwachten, dan weten we weer wat meer hopelijk. Gelukkig is deze site er, ben echt geschrokken van hoeveel mensen hetzelfde meemaken. Sterkte allemaal!

Groetjes
Feline

Ik heb nu zes miskramen gehad, allemaal heel vroeg in de zwangerschap. 4x spontaan tussen 4,5 en 6 weken en twee keer een missed abortion met acht weken nadat we een kloppend hartje hadden gezien. De laatste miskraam was met Prednison, Utrogestan en Aspirine. Helaas heeft dat niet gewerkt, vorige week is het mis gegaan.

Ik had het er dit weekend over met mijn man. Toen ik zwanger was van onze zoon (3,5 jaar, vóór al het gedoe zomaar zonder problemen gekomen) voelde ik me vanaf het begin erg zwanger. Vanaf de positieve test voelde ik me elke dag meer misselijk worden en waren mijn borsten continu gespannen en pijnlijk. En bij al die miskramen was dat steeds niet zo. Vanaf het begin doen mijn borsten maar af en toe pijn, met vlagen. Ook de misselijkheid is maar af en toe met vlagen.

Het lijkt gewoon wel alsof mijn hersenen, mijn hormoonhuishouding te laks reageert. Alsof het allemaal niet echt op gang komt. Ik weet dat gezegd wordt dat dat aan het kindje ligt. Dat dat niet goed is en dan niet genoeg hormonen aanmaakt. Maar dat er iets met die zes kindjes aan de hand geweest is, geloof ik niet meer. Ik denk dat mijn lichaam het doet.

Daarom mijn vraag: voelen jullie je zwanger voor je een miskraam krijgt?

En voor degenen onder jullie die het geluk hebben ook een goede zwangerschap te hebben (gehad): voelt een miskraam-zwangerschap anders dan een goede zwangerschap?

Ik blijf zoeken naar antwoorden: ligt het aan het kindje: het groeit niet goed en maakt onvoldoende hormonen aan. Ligt het aan mijn afweersysteem: dat reageert te heftig en stoot het kindje af, waardoor mijn hormoonhuishouding niet op gang komt. Of ligt het aan mijn hormoonhuishouding zelf?

Groetjes Bobbi

Vooralsnog hier nog steeds goed nieuws. Vandaag ben ik 26 weken zwanger. Een nieuwe mijlpaal, want 26 weken betekent “levensvatbaar”. Vanaf nu zullen medici er alles aan doen om mijn kindje te redden, mocht er iets gebeuren waardoor de bevalling onverhoopt te vroeg zou beginnen. Ergens voelt het als een geruststelling, al hoop ik met heel mijn hart dat alles tot het einde toe gewoon blijft goed gaan.

De vorige controle bij de verloskundige was mijn baarmoeder niet zo goed gegroeid. Om die reden wilde ze me wat eerder terug zien dan normaal. Ik hoefde me geen zorgen te maken, zoiets kan altijd, maar natuurlijk deed ik dat toch een beetje. Gelukkig was het 2 weken later prima, goed gegroeid en zelfs wat ingehaald. Wel ligt dit kindje nog steeds in een stuit. Hoewel iedereen roept dat het nog makkelijk kan draaien, en ik heus wel weet dat dat zo is, baal ik toch. Mijn andere 2 kindjes lagen vanaf de 20 weken echo gewoon met het koppie naar beneden. Ergens bekruipt mij het gevoel dat dit kindje zo prima ligt en helemaal niet van plan is te draaien. Dat betekent dat ik of een draaipoging krijg (wat ik liever niet wil, omdat ik weer iemand ken waarbij het kindje in de buik overleed doordat de navelstreng bij de draaipoging om het nekje raakte) of ik een keizersnee zal krijgen, of een risicovolle bevalling tegemoet ga met de kans op “foetale nood” en alle gevolgen van dien. Allemaal dus geen fijn vooruitzicht. Ik schuif het voorlopig maar voor mij uit. Ik voel me redelijk, voel het kindje goed bewegen en geniet tussen de bedrijven door ook van dit kleine mensje in mijn buik. Dat mijn bekken erg pijnlijk is, ach, dat overleven we wel. En die misselijkheid die aan blijft houden ook.

Ik houd jullie op de hoogte…

Na meer dan een uur in de wachtkamer kregen we een echo, na 2 sec kijken zei ze dat het hartje klopte en dat ik niet zo hoefde te panikeren. Zo kon het niet verder vond ze, al die drama en ze verwees me door naar een psych. Ik was er mee akkoord, want ik had het al weken moeilijk, maar wie van ons heeft dat niet, als je al een paar keer afscheid hebt moeten nemen? Ze stuurde me weg zonder een controle van hoeveel keer het hartje klopte of wat dan ook.

Deze week had ik een afspraak bij mijn eigen gyn, en daar zagen we dat het hartje niet meer klopte. Ik was toen 14 wk en 3 dagen. Ik ben ingeleid en bevallen van een klein jongetje, met alles erop en eraan. Rustig heb ik afscheid kunnen nemen, hem in mijn armen gehouden, hoe klein hij ook was… gezegd dat ik van hem hou en hem nooit zal vergeten. Maandag wordt hij begraven bij zijn 2 andere broertjes.

Terwijl ik dit hier neerschrijf vind ik het zelf niet te geloven, dat dit over mij gaat. Hoe kan dit gebeuren? Na alle onderzoeken bij de kindjes, mijn man en mij? Niets te vinden wat kan wijzen op een oorzaak! Geen stollingsproblemen, geen verklevingen volgens de hysteroscopie,… en toch is het weer mis gegaan. Nu spreken ze van een dosis aspirine bij de volgende zwangerschap. Maar kan ik dat nog wel aan? Ik wil niets liever dan nog één keertje mama worden, kleine voetjes en handjes voelen, en de geur van dat kleintje opsnuiven… Maar dan moet ik nog 9 maanden door, als ik die dan al haal. Ik weet het niet meer. We nemen nu de tijd alles een beetje te verwerken, met behulp van de psycholoog. Ik hoop op een mirakel, maar of dat er wel komt….