Hannah, 5 miskramen

In 2008 besloten mijn partner en ik dat we er klaar voor waren. Ik was inmiddels 27 jaar en mijn partner 29. Het was tijd voor een gezinnetje. Al van jongs af aan droomde ik daarvan. Er leek mij niks fijner dan een echt gezinnetje, waar ik voor kon zorgen. Alleen had ik er nooit aan gedacht dat het krijgen van kindjes niet zo vanzelfsprekend is als dat het altijd lijkt.

Ik had altijd al een erg onregelmatige cyclus zelfs met de pil was het drama. Maar goed volgens de huisarts (ha) kon dat komen omdat ik al heel lang de pil gebruikte. Dus wanneer ik zou stoppen zou het mogelijk beter worden. Na 4 maanden leek er indd meer regelmaat te komen. En na 6 maanden (dec 2008) was ik al zwanger. We waren helemaal in de wolken. Een week na de positieve test kreeg ik last van bloedverlies. Na twee dagen was het over, pfff wat een opluchting. Maar een week later inmiddels jan 2009 begon het bloeden weer. Op 7 jan had ik ineens zo’n pijn in mijn rug/been dat ik naar de ha ging. Ik dacht dat ik mogelijk een beknelde zenuw had. Maar de ha vertrouwde het niet en stuurde mij op verdenking van een bbz naar het ziekenhuis. Hier begint de grote nachtmerrie en de rollercoaster van gevoelens waar we vanaf dan in komen.

Ik had indd een bbz . En werd met spoed geopereerd. In een tijdsbestek van nog geen 2 uur van zwanger naar niks meer. Ik voelde me enorm leeg, verloren en verdrietig. Maar na twee weken heb ik me herpakt en wilden we er weer voorgaan. Het was tenslotte domme pech. Echter na 6 maanden had ik nog geen enkele menstruatie weer gehad. Het was inmiddels juli 2009 toen we naar het ziekenhuis gingen. Al snel na de nodige onderzoeken kreeg ik een diagnose waar door mijn hele wereld op zijn kop stond. Ik had PCOS (Polycysteus-ovariumsyndroom) de kans op een spontane zwangerschap was in eens nog maar zo’n 10%. De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Dat kon niet een half jaar geleden was ik nog zwanger geweest…..

In dec 2009 begonnen met Clomid. Al gelijk in de eerste ronde zwanger. We waren wederom dolgelukkig dat het zo snel alweer gelukt was. Helaas een week na de test mijn eerste spontane miskraam bij 5 wk zwangerschap.  Precies een jaar na mijn bbz. Wat waren we verdrietig ik kon het gewoon niet geloven, waarom mocht het niet gewoon zo zijn. We moesten vervolgens 6 wk wachten voor we weer verder mochten met de behandeling, echter sloeg dit keer de behandeling niet aan. Er groeide geen eicel. Dus aan de menstruatie opwekkers en dan starten met een verhoogde dosis. Inmiddels waren er alweer een aantal weken verloren gegaan. Eind maart eindelijk gestart met een verhoogde dosis Clomid. Ik voelde me vreselijk, was zwaar depressief door de medicatie. Dit legde een enorme spanning op onze relatie. We hadden veel ruzie en ik voelde me enorm onbegrepen. Maar goed de behandeling sloeg aan dat was positief. De eerste ronde helaas geen zwangerschap. In mei gestart met de 2 ronde. Eind mei geen menstruatie, alleen durfde ik niet te testen bang voor weer een teleurstelling. 2 dagen voor ik 6 wk zwanger zou zijn toch getest omdat ik met 6 wk een echo moet laten doen i.v.m. de eerdere bbz. Dus met lood in min schoenen de test gedaan… en ja hoor positief. Alleen durfde we niet blij te zijn. Bang voor wat ons nu weer te wachten stond. Met 6 wk en 3 dgn hadden we de eerste echo. En helaas bleek het foute boel. Er was geen hart actie en ook de hoogte van het HCG was veel te laag. We hebben besloten het af te wachten en op 20 juni 2010 was de onze tweede miskraam een feit.


Ik was er zo klaar mee. Nog zo’n teleurstelling kon ik niet aan. We besloten een pauze in te lassen. We zouden op vakantie gaan en even de tijd nemen alles te laten bezinken. Echter had het lot anders besloten. Eind juli voelde ik me zo misselijk en zo moe dat er het vermoeden rees dat ik wel eens zwanger kon zijn. Maar dat kon toch helemaal niet….. Ja hoor 3 aug 2010 stond ik met een positieve test in handen. Vol van angst en met lood in mijn schoenen een afspraak voor de echo gemaakt. Het eerste wat ik zag op de echo was dat het hartje klopte. Ik was vol ongeloof en voorzichtig positief. We waren op dat moment 6 wk en 3 dgn zwanger. Na een prima zwangerschap van 38wk en 2dgn werd onze prachtige dochter geboren.

Als onze dochter 1 jaar en 4 maanden is (juli 2012) besluiten we dat we toch wel graag een tweede kindje willen. Ik laat mijn spiraaltje verwijderen en we wachten af. We hebben besloten dit keer maar gewoon af te wachten en te kijken wat er gebeurt. Na een maand of 3 krijg ik mijn eerste menstruatie. Alleen blijft deze erg onregelmatig waar door het lastig is mijn ovulatie te bepalen. In feb 2013 heb ik het gevoel zwanger te zijn ik doe een test deze is licht positief en eindigt een dag later dan ook in onze 3e miskraam. Vol goede moed pakken we ons weer op en gaan we er weer voor. Blij dat blijkbaar mijn lichaam het ook doet zonder de medicatie. In de eerste week van mei 2013 bekruipt mij weer het gevoel dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn. Op 15 mei besluit ik toch maar weer een test te doen. En indd mijn gevoel had het goed ik ben zwanger. Wederom geen gevoel van blijdschap we zijn eerder bang voor wat ons nu weer te wachten staat. Woensdagavond gelijk alweer last van bloedverlies, donderdag wordt het bloeden erger en vrijdag toch maar de ha gebeld, deze stuurt ons gelijk door naar het ziekenhuis om uit te sluiten dat het niet weer een bbz is. Echter op de echo is niks te zien en ook is het HCG heel erg laag. Mogelijk is het nog te vroeg. Maar mijn gevoel zegt anders wat en indd gister op 18 mei 2013 onze 4e miskraam. Op dit moment voel ik me vooral erg verdrietig, boos en teleurgesteld. Waarom kan het niet gewoon een keer gaan zoals bij al die anderen. Waarom moeten wij constant weer die teleurstelling te verwerken krijgen. Een positieve test is voor ons inmiddels geen blijde gebeurtenis meer, maar de aankondiging van een onzekere periode met heel veel spanning. Voorals nog wil ik de wens voor een tweede niet opgeven, maar ik weet ook niet hoeveel teleurstelling en pijn ik nog kan en wil verwerken. Donderdag a.s. hebben we weer een echo om te kijken of de boel weer schoon is en dan beslissen we wat we verder gaan doen. Dus wordt vervolgd……

Groetjes mama van een prachtige dochter en 5 vlindertjes.