Hoeveel verdriet kan een mens aan…

07 januari 2012

Ik beland hier weer jammer genoeg… Na mijn 4 miskramen is er een 5de op de teller bijgekomen. 14 weken en 3 dagen was ik toen we zagen dat het hartje niet meer klopte. De week ervoor was ik in paniek naar het ziekenhuis gegaan, omdat ik me niet meer zwanger voelde. Mijn eigen gynaecologe was met vakantie dus stuurde ze me eerst naar de vroedvrouwen. Omdat ze met de doptone geen harttonen vonden stuurde zij me door naar de gyn van wacht.

Na meer dan een uur in de wachtkamer kregen we een echo, na 2 sec kijken zei ze dat het hartje klopte en dat ik niet zo hoefde te panikeren. Zo kon het niet verder vond ze, al die drama en ze verwees me door naar een psych. Ik was er mee akkoord, want ik had het al weken moeilijk, maar wie van ons heeft dat niet, als je al een paar keer afscheid hebt moeten nemen? Ze stuurde me weg zonder een controle van hoeveel keer het hartje klopte of wat dan ook.

Deze week had ik een afspraak bij mijn eigen gyn, en daar zagen we dat het hartje niet meer klopte. Ik was toen 14 wk en 3 dagen. Ik ben ingeleid en bevallen van een klein jongetje, met alles erop en eraan. Rustig heb ik afscheid kunnen nemen, hem in mijn armen gehouden, hoe klein hij ook was… gezegd dat ik van hem hou en hem nooit zal vergeten. Maandag wordt hij begraven bij zijn 2 andere broertjes.

Terwijl ik dit hier neerschrijf vind ik het zelf niet te geloven, dat dit over mij gaat. Hoe kan dit gebeuren? Na alle onderzoeken bij de kindjes, mijn man en mij? Niets te vinden wat kan wijzen op een oorzaak! Geen stollingsproblemen, geen verklevingen volgens de hysteroscopie,… en toch is het weer mis gegaan. Nu spreken ze van een dosis aspirine bij de volgende zwangerschap. Maar kan ik dat nog wel aan? Ik wil niets liever dan nog één keertje mama worden, kleine voetjes en handjes voelen, en de geur van dat kleintje opsnuiven… Maar dan moet ik nog 9 maanden door, als ik die dan al haal. Ik weet het niet meer. We nemen nu de tijd alles een beetje te verwerken, met behulp van de psycholoog. Ik hoop op een mirakel, maar of dat er wel komt….

26 reacties

#1 • Vixi heeft op 09.01.2012 gezegd:

Hallo Anneke, ik reageerde net al op jouw verhaal op miskramen.nl maar ik schrok heel erg nu ik zag dat het jouw verhaal hier was. Ik had al eens naar de moderator gemaild ivm jouw verhaal omdat ik me zo herkende in wat je doormaakt.
Ik wou graag weten welke onderzoeken jij had gehad maar blijkbaar is er bij jou niets uitgekomen. Bij mij ondertussen wel maar uiteraard kon de gyn. me nu ook geen garanties geven dat het deze keer wel goed zal gaan. Wij starten in feb. Terug voor ondertussen al een vierde kindje, hopelijk wordt dit ons tweede levende kindje na onze zoon en dochter die beide stierven op 16w zwangerschap.
Ik weet ook dat ik aan het huilen was bij de echo van ons meisje en dat ik vroeg: leeft ze nog? Toen was de gyn ook heel bot en zei: elke zwangerschap is wel anders hoor…en 4 dagen later was ze dood. Ik word nog kwaad als ik aan dat harteloze antwoord denk! En uiteraard is wat wij meemaakten supererg! Je zou voor minder emotioneel zijn! Ik ga ook naar een psych. En ze zegt me dat ik lijd aan post traumatische stress omdat zoiets ook echt een zwaar trauma is.
Heel veel sterkte met de verwerking, en ik hoop heel hard dat je toch nog een levend kindje mag krijgen!
Groetjes,
Vixi
#2 • Anneke heeft op 09.01.2012 gezegd:

Hey Vixi,

Net even naar je blog gekeken. Tja, ik moet overal mijn verhaal kwijt, dat is de enige manier om niet in te stortten! Terwijl Luca (2j) hier vrolijk rondhuppelt op de tonen van Bobo en Plop, pieker ik me suf. Hoe is het mogelijk dat dit me 3 keer na elkaar overkomt?!
De eerste keer dat het in de 2de trim mis ging had ik zoiets van: ja, er is iets mis geweest met ons kleintje. Genetisch onderzoek bij mij en mijn vriend wees niets uit. Mijn schoonzus heeft translocatie van ik weet niet juist welke chromosonen. Dus deden ze bij ons de test al na de eerste miskraam. Gelukkig niets aan de hand en dus gingen we er weer voor.

Je verwacht niet, en niemand anders ook niet, dat het nog eens gebeurd. De 2de keer kon ik “pech” niet accepteren. Er werd een bloedonderzoek gedaan vooral voor stolling en de gyn plande een waterecho. Bij de stolling alles in orde, dus verder onderzoek was niet nodig. Ik kon niet wachten om aan de onderzoeken te beginnen en maakte aan afspraak in St. Augustinus bij dr.Segal. Hij ging verder op het resultaat dat ik bij had van de stolling en stelde voor een hysteroscopie te doen. Hoewel hij er bijna zeker van was dat daar het probleem niet zat. En hij kreeg gelijk, geen afwijkingen te zien in de baarmoeder. Hij gaf dus ook als reden ” pech” en zei gewoon verder te proberen. Ik heb 2 kinderen, één wel met mijn huidige vriend, dus de kans dat het goed zou gaan was volgens hem groter dan…

Niet dus, woensdag zagen we dat het hartje niet meer klopte, weer in de 15de week. Ons jongetje zag er heel mooi uit, nog helemaal roze. Dus was hij nog niet zo lang gestorven. Vrijdag hebben ze stalen genomen voor een weefselonderzoek. Vorige keren hebben ze ook een autopsie gedaan, maar niets gevonden. Genetisch onderzoek is steeds mislukt omdat het kindje al te lang dood was volgens de gyn. Nu zou ze geen karyotypering laten doen? Ze zeggen zoveel die eerste momenten, maar je bent in een roes. Pas achteraf denk je dan, ???

Gyn zei voor ik naar huis ging dat aspirine misschien zou helpen? testen van de stolling toch maar eens herhalen? Niet te geloven, waarom hebben ze dat gewoon niet al gedaan vorige keer? Ik kan er boos om worden, maar daar krijg ik mijn kleintje niet mee terug…

Ik zag dat jij in UZ Gent terecht bent gekomen? Mss moet ik daar toch maar eens een afspraak maken? Ik weet het allemaal niet meer zo goed… Kan ik een volgende zwangerschap nog wel aan, stel dat het weer gebeurt. Proberen met een draagmoeder, adoptie,… het schiet allemaal door mijn hoofd.

Ik hoop dat het bij jou goed gaat! Het zal een zware periode zijn, maar als het goed gaat krijg je er zoiets moois voor in de plaats. Ik duim mee voor je.
Groetjes,
Anneke
#3 • Vixi heeft op 09.01.2012 gezegd:

Hoi Anneke, ik,ga even hier verder praten . Ik ben idd naar Gent gegaan, eerst naar prof.Noens omdat hij baxters voorschrijft aan vrouwen met meerdere miskramen zonder oorzaak. Hij heeft ook een hele batterij testen laten doen op stolling, echt 17 tubes bloed, het is bij hem dat mijn genmutatie is ontdekt. Helaas toen ik hem belde zei hij me dat alles ok was, ik heb toen nog zelf heel wat verder gedokterd: mr onderbuik en echo, immunotesten in Dusseldorf bij dr pfeiffer enz…alles was normaal, ik werd er volledig gefrustreerd van. Dan ben ik naar Gent naar prof.de sutter geweest, zij is het beste wat me kon overkomen. Zelfs nog voor ze in mijn dossier mijn problemen vond ben ik nog niemand tegengekomen die zo begripvol was en zo graag mee wou denken om een oplossing te vinden. Uiteraard ben ik haar enorm dankbaar dat ze mijn stolling opnieuw heeft nagekeken. Ze raadt nu wel de baxters af aangezien er wel een oorzaak bekend is. Ze heeft ook een hysteroscopie laten doen om zeker te zijn dat daar alles ok was, ik ben daar heel blij voor, mijn eigen gyn wou dit niet en ik wou zo graag alles uitsluiten zodat we zeker niets over het hoofd zouden zien,Autopsie is er ook elke keer gebeurt, alles ok, en bij mijn meisje ook een chromosomen onderzoek, ook volledig ok.dat maakt het zo zwaar, ze waren ok, maar mijn lichaam heeft ze niet laten leven , en vooral je ziet door je andere kind zo goed wat je mist.
Ik hoop heel hard mee dat we allebei dit wonder nog eens mogen ervaren!
Ik neem asaflow, dit is cardioaspirine, hetzelfde als kinderaspirine enkel in iets lagere dosis. Dit is vrij te verkrijgen bij de apotheek (in Belgie toch) en het kost werkelijk niets, 7 euro voor 100?tabletten. Ik was ook al van plan dit zowiezo te nemen een volgende keer, voor mijn diagnose. Nu weet ik dat ik moet .
Heel veel sterkte, heel veel succes. Ik ga op mijn blog niets over een volgende zwschap schrijven lezen veel bekenden mee, en liefst zou ik gewoon willen bevallen en dan pas zeggen, kijk! Jammer dat dit niet kan maar ik heb al 2 keer slecht nieuws moeten brengen, zou het nu willen geheimhouden
#4 • Anneke heeft op 09.01.2012 gezegd:

Vixi,

ik kan helemaal begrijpen dat je het geheim wilt houden. Ik heb ook lang gezwegen, maar dat is moeilijk als je snel een buikje hebt Mensen die ik niet gauw zie, waren/zijn dus ook niet op de hoogte van wat er allemaal gebeurt is.

Ik denk dat ik best ook eens een afspraak maak in Gent, je bent niet de enige hier die vol lof is over dr. De Sutter. Ik hoop dat ze iets kunnen vinden, wat dan ook. Dat zal me misschien helpen dit alles te verwerken. En ik hoop dat ik in de loop van het jaar hier toch goed nieuws van jou mag lezen. Heel veel succes en nogmaals bedankt om je verhaal met me te delen.

Groetjes,
Anneke
#5 • Miskramenmama heeft op 09.01.2012 gezegd:

Tjonge Anneke, wat een afschuwelijk verdrietige gebeurtenis. Hoe kan het nu dat het jou weer moet overkomen, en dan op zo’n manier! Ik ben er stil van… Ik weet niet goed wat te zeggen, maar blijf zoeken en vooral ook: blijf hopen. Heel veel sterkte…
#6 • Anneke heeft op 09.01.2012 gezegd:

Dank je, het is nooit leuk, voor niemand, maar ik denk dat ik mijn deel wel gehad heb, toch? Zag dat je een berichtje hebt geplaatst, snel lezen!
#7 • Vixi heeft op 09.01.2012 gezegd:

Hoi Anneke,,graag gedaan!
Het enige nadeel in Gent zijn de immens lange wachttijden, voor mijn eerste afspraak heb ik 3,5m moeten wachten en voor mijn vervolgconsultatie van 30-11 tot 7-3.
Ze had me wel gevraagd niet zwanger te worden vooraleer ik terug bij haar kwam maar het is zo lang wachten en ergens wil ik er gewoon weer aan beginnen, ik word eind maart 35, het zal er niet op beter worden, en mijn baarmoeder was ok. Er waren enkel nog een paar kleine bloedtesten gedaan. Ik zit dus in dubio maar mijn gevoel zegt van het toch te wagen.
Ik heb ook stress van op de wachtbank te zitten.
Ik zoek nog een plek waar ik als ik zwanger ben wat kan ventileren, bij mijn dochter schreef ik op zappy maar ik kan echt me niet meer vinden in al die roze wolk mama’s die al hun hele uitzet klaar hebben op 12 weken bij wijze van spreken, helaas weten alleen lotgenoten hoe zwaar dit is, hoe groot die angst.
Ik hoop voor ons beiden een mooi 2012!
#8 • Miskramenmama heeft op 09.01.2012 gezegd:

@Vixi: ik heb ook nooit gewacht als de artsen dat van mij vroegen, en dat bleek een goed plan want ik werd in die periodes precies zwanger van de zwangerschappen die goed gingen. Doe wat je gevoel je in geeft! Ik dacht altijd: als ik deze maand oversla en het is nou net precies een goed eicelletje? Dan is dat zonde!

Van je af schrijven doe je gewoon hier. Als je terug zoekt in mijn berichten kun je lezen dat ik bij mijn 2e zwangerschap die goed ging in het begin haast elke dag schreef, omdat ik het echt niet trok anders. Heeft me erg goed gedaan, er lezen zoveel mensen mee die je begrijpen en je een hart onder de riem kunnen steken. Ik vond dat destijds heel prettig.
#9 • simone/oetel heeft op 10.01.2012 gezegd:

Lieve Anneke,

wat ben ik geschrokken van je berichtje. Ik had dacht ik al eerder iets bij je gepost (een paar weken geleden), maar die kan ik niet meer terugvinden. Ik ben namelijk iets minder ver dan jou en vond het wel fijn om met elkaar de komende weken door te komen (ik ben nu 14w3d) en heb mijn fingers crossed. Tot nu toe heb ik nog geen kindje verloren in het 2e trimester (en dat hoop ik ook zo te houden, maar dat heb je helaas niet voor het zeggen).

Wel heel bizar dat je miskramen zo laat mis gaan en stom dat ze nu ineens met aspirine aankomen. Vwb genetisch onderzoek, dat kunnen ze ook vanuit het vruchtwater halen is ons bij de doodgeboorte van onze derde dochter verteld. alle ins en outs weet ik er niet precies van, want ze hebben bij ons meisje een stukje weefsel/bot weggehaald (maar ik weet wel dat dit ook mogelijk is, maar goed daar heb je nu niets aan).

Ik wens jullie heel veel sterkte toe met het verwerken van deze enorme teleurstelling.

En Vixi, ik denk dat ik net als MM het wel gewoon zou proberen. ik weet niet of je heel snel zwanger wordt, maar het zou wel zonde zijn als je een kans voorbij laat gaan (denk ik). Tenzij de gynaecoloog bang is voor een bepaalde afwijking, waarvoor je vanaf het begin vd zwangerschap al aan de medicatie moet. ik weet niet of je in je eerste afspraak al bloedonderzoeken zijn gedaan en of hier ondertussen al de uitslagen van bekend zijn. anders zou je misschien wel al eerder een telefonisch consult kunnen krijgen met de gynaecoloog (of haar een mail sturen met de vraag om uitslagen). ik heb gemerkt dat de dokters over het algemeen wel altijd reageren op een email van de patient, ook in belgie.

groetjes,

Simone
#10 • Anneke heeft op 10.01.2012 gezegd:

Simone,

Ik heb je berichtje gisteren ergens tegen gekomen. Nog proficiat met je zwangerschap! Goed dat ze je inleiden op 38 weken, en wordt je meer opgvolgd? Het had inderdaad leuk geweest om samen door de zwangerschap te gaan, maar helaas heeft e natuur daar weer een stokje voor gestoken. Het lijkt zo oneerlijk dat ik hier weer door moet, maar helaas kan niemand daar iets aan veranderen. Het is wel zwaar, zeker omdat er geen oorzaak ik gevonden tot nu toe. En ik denk dat ik die van mijn eigen gyn ook niet ga krijgen. Hoewel ik echt wel tevreden ben van haar, ze leeft met me mee en informeert waar ze kan. Maar het is niet haar specialisatie natuurlijk.

Zij zou de testen ivm stoling willen herhalen, en dat ga ik ook laten doen. Maar ik heb vanmorgen dan toch maar gebeld naar UZ Gent. 7 maart heb ik afspraak bij een intake-arts. Maar toen ik mijn verhaal deed, zeiden ze dat ik mss beter een mail kon sturen en die zouden ze dan doorsturen naar dr. de Sutter. Zij zal dan zelf contact met me opnemen en eventueel een afspraak geven. Ik heb nu al mijn hoop, laatste hoop, hierop gezet. Ik wil gewoon een verklaring waarom het telkens mis gaat.

Het doet me goed dat jullie naar me luisteren en me raad geven. Ik voelde me even alleen op de wereld, maar dat ben ik blijkbaar niet.

Vixi, ik zou er ook gewoon voor gaan! Ook ik ben 35 en als we beslissen nog eens te proberen willen we dat ook zo snel mogelijk. Het wachten is inderdaad verschrikkelijk, en wij hebben gewacht. Maar er helaas zijn we er niet voor beloond. Wij willen nu eerst een oorzaak en pas dan gaan we een beslissing nemen, zomaar de gok weer wagen vinden we een beetje riskant!
#11 • Vixi heeft op 10.01.2012 gezegd:

Hey Anneke, wij hebben nu ook een tijd gewacht hoor, Lili overleed op 11-7, maar ik had nu even een time-out nodig. Ik had ook zelf een mail gestuurd naar prof de sutter en dat bleek een goede zet want daardoor kregen we haar al direct bij de eerste afspraak te zien,,normaal gebeurt dat niet, gelukkig, dan hoefden we dus geen 2 keer op en neer te rijden. Ik ben daar ook op 7-3 , kom eens dag zeggen
ik heb ook al gedacht dat ze niet veel extras meer kunnen geven bij de start van een zwangerschap maar ik mail haar nog even voor de extra gemoedsrust. Ik word heel erg makkelijk zwanger, meestal van de eerste ronde, en ik moet al utrogestan en clexane starten bij ovulatie, dus het moet echt wel gepland worden.
Ik heb ook nog gebeld met prof.Noens en hij raadt de baxters met gammaglobulines nog sterk aan,,omdat mijn stollingsafwijking een milde vorm is en dat er nog extra problemen kunnen meespelen. Dus vanaf pos.test om de 3 weken een baxter tot 20 weken.
En te zeggen dat ik een probleemvrije medicatievrije zwangerschap had van mijn dochter, nooit gedacht toen aan dit scenario.
Dank je wel Simone en MM voor jullie steun en het spreekwoordelijke duwtje in de rug!
Mijn eigen gyn is ook wat te beperkt maar ze steunt me in mijn zoektocht en verwijst me zonder problemen door, ik denk dat ze ook beseft dat haar expertise net niet ver genoeg reikt maar ik mag haar altijd bellen en langsgaan. Ik ga me volgende keer ook laten begeleiden door haar en door UZ Gent.ik wou zelfs alleen Gent maar als ik dan eens langs spoed moet dan ga ik eerst geen uur rijden, vandaar bij beide.
#12 • simone/oetel heeft op 10.01.2012 gezegd:

Hi Anneke,

balen dat er tot nu toe niets is gevonden. Bij mijn dochtertje hebben ze ook alle onderzoeken uit de kast getrokken en zijn de kweekjes en onderdelen vd autopsie naar drie ziekenhuizen gegaan en ook nog naar de superspecialist vd pathologen, maar niemand heeft wat kunnen vinden. het enige dat ze kort voor de geboorte is overleden en dat het waarschijnlijk samenhangt met de start van mijn weeen icm een wat kleine placenta. aan de ene kant fijn dat er geen erfelijke gekke dingen zijn gevonden, maar aan de andere kant hou ik mijn hart vast voor de bevalling, want om nog een keer zo op de eindstreep een kindje verliezen…

Ik vind het heel goed van je dat je naar belgie gaat en super dat ze je willen doorverwijzen naar die specialist. als ik jou was, zou ik dat ook zeker doen. misschien is het wel wat langer wachten, maar dan weet je zeker dat je alles eraan hebt gedaan.

Zelf ben ik trouwens ‘al’ 38, maar goed je weet nog niet hoe jullie traject zal gaan verlopen vanaf nu (en je wilt liever nog vandaag dan morgen een kindje of je nu 18 of 38 bent). ik hoop dat er in ieder geval bij jullie geen miskramen meer bijkomen, want dat is zo emotioneel (heb er zelf drie gehad in het eerste trimester).

ik merk wel dat ik nu meer moeite heb met het genieten en hechten aan dit kindje in mijn buik. gelukkig zorgen mijn twee dochters ervoor dat ik hier wel aandacht aan schenk (vooral de oudste, bijna vier, is daar continue mee bezig en stelt heel scherpe vragen).

Ik wens jullie heel veel succes toe en hoop dat er snel een goede en blijvende zwangerschap zal volgen!
#13 • Anneke heeft op 12.01.2012 gezegd:

Hallo,

Gisteren een zware dag gehad… het was net een week geleden dat we afscheid hebben moeten nemen van ons jongetje. Elk detail heb ik weer herbeleefd. Man, wat doet het pijn! Ik had gisteren dan ook mijn eerste gesprek met de psycholoog, en ik was er zenuwachtig voor. De start verliep het wat stroef, kon ik niet zo goed uitleggen wat ik voelde, maar eens ik op dreef was bleven de woorden maar komen, anderhalf uur lang. ´s Avonds rond de tijd van de geboorte heb ik even tijd genomen voor mezelf en kwamen de tranen.

Ik zit ook vol spanning te wachten op een bericht van dr. De Sutter, en al weet ik dat zij niet zit te wachten tot ze een mail krijgt, valt het wachten me zwaar. Ik hoop dat ik deze zware periode door kom. Normaal begin ik weer te werken op 2 februari, dus ik heb nog even de tijd.

Simone,

Ik herken het als je zegt dat je moeite hebt om je te hechten aan je kindje. Ik heb ook afstand gehouden van mijn buik de laatste 2 keer, dacht dat het dan makkelijker zou zijn om afscheid te nemen. Maar diep in je binnenste heb je wel een band, die maak je onbewust denk ik. Ik heb nu toch weer een schuldgevoel, dat ik nooit heb laten zien dat ik blij was met mijn zwangerschap. Mss heeft mijn kindje het gevoel gehad niet welkom te zijn… tja, je doet vanalles om jezelf te beschermen, en dan hou je er toch nog een slecht gevoel aan over. Wat moet je doen in zo´n situatie, wat is het beste? Moeilijk!

Zo, mijn hart weer even kunnen luchten.
#14 • Anneke heeft op 05.02.2012 gezegd:

Ik had een berichtje gepost, maar dat is verdwenen? Raar…
#15 • Vixi heeft op 05.02.2012 gezegd:

Ik ook, maar zelfs niet gepost? Gewoon even om te horen hoe het met je gaat…
#16 • madelief heeft op 06.02.2012 gezegd:

Ooh wat vreselijk… ik ben heel lang niet op deze site geweest en schrik echt bij dit nieuws.
Anneke, ja, jij hebt je deel MEER dan gehad! Ik heb het verlies van Elisa* (overleden met 16 wkn, grootte 14,3 weken, ontdekt met 17 weken) echt als erg moeilijk ervaren.
Ik kan me niet voorstellen dit drie keer mee te moeten maken!
Wat kan ik zeggen….

Simone,
Ik heb mij ook niet goed kunnen hechten aan onze jongste baby in de buik. in mijn hoofd was ze meer dan welkom, maar ik voelde er weinig bij dan alleen maar dat ik zo’n last van de zwangerschap had. het heeft nog drie maanden na de geboorte geduurd voordat ik me wat meer het gevoel had bij haar. Sla je er doorheen! de rest komt dan wel.
#17 • madelief heeft op 06.02.2012 gezegd:

oja en dan nog dit…
na mijn zeven miskramen ging ik heparine/aspirine gebruiken… dat heb ik twee zwangerschappen gedaan. Vervolgens kwamen de uitslagen van de onderzoeken hiernaar en bleek dat er niet meer goede zwangerschapsuikomsten bijn bij aspirine/heparine dan als je niks gebruikt. Ik ben daardoor slordig geworden met het gebruiken van de medicatie bij de zwangerschap van Elisa* … Niemand weet of het daardoor komt. maar toch. Bij Hannah-lize heb ik wel weer trouw gebruikt tot voorbij de 30 weken.

overigens zijn er veel meer stollingsfactoren in het bloed dan er bekend zijn, dus niet alles kan onderzocht worden op dit gebied.
#18 • Bobbi heeft op 06.02.2012 gezegd:

Wat afschuwelijk Anneke, heel veel sterkte! Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Het moet zo erg zijn om zo’n perfect kindje te verliezen.

Bobbi
#19 • Anneke heeft op 06.02.2012 gezegd:

Vixi, de voorbije weken waren zwaar. Ik heb het moeilijk met het verwerken van het verlies van ons kindje, en ben meer bezig met oorzaken. En ik denk er natuurlijk ook heel veel aan dat de kans erin zit dat er geen zwangerschap meer gaat komen en dat 3de (levend) zo gewenst kleintje er nooit zal komen. Mijn gyn heeft vorige week allerlei test gedaan, sommige herhaald, zodat ik de resultaten volgende week kan meenemen naar Prof. De Sutter. We wachten dus vol spanning op de uitslagen. Hoe gaat het verder met jou?
#20 • Anneke heeft op 06.02.2012 gezegd:

Madelief, hebben ze bij jou wel een probleem gevonden ivm stolling? En medicatie had eigenlijk geen enkele invloed achteraf bekeken? Maar na Elise wel weer een goede zwangerschap gehad? Als ze bij ons een oorzaak vinden en ze stellen medicatie voor, gaan we dat zeker proberen. Maar als er niets gevonden wordt denk ik niet dat we de gok gaan wagen,ook al heeft mijn gyn toegestemd om me aspirine te geven. Normaal doet ze dat niet zomaar, maar ze wil me echt helpen… Lief, maar daar moeten we nog goed over denken.

Ik hoop dat ze in Gent de meeste dingen al kunnen uitsluiten. Ik hoop daarna weer verder te kunnen met mijn leven, want het lijkt of mijn wereld al een maand stilstaat…
#21 • Vixi heeft op 06.02.2012 gezegd:

Hey Anneke, de eerste verjaardag van mijn zoontje komt er bijna aan, dat voelt niet zo lekker , het gemis blijft zo hard, zeker omdat ons zusje nog maar een half jaar geleden is en er hier ook geen garanties zijn dat er nog een levend kindje bijkomt, maar ik hou hoop.
Vraag zeker dat ze MTHFR nakijken, wordt makkelijk vergeten omdat het nog niet bekend is, maar ik zit ook op een forum hiervan en het zijn allemaal vrouwen met meerdere 2de trim.miskramen, maar zoals gezegd, er zijn ook nog onbekende stollingsfactoren, maar typisch aan stollingsproblemen is blijkbaar dat ze pas opzetten op ‘latere’leeftijd, vanaf midden dertig…
Binnen 3 weken kunnen we starten voor nog een kindje, ergens wel zin erin maar anderzijds, weer door die angst, vermoeidheid stress…en zeker omdat ik nu het gevoel heb om terug een beetje meer mezelf te zijn, en dan wordt ik weer een menselijk wrak als het misgaat (
Maar als ik niets meer onderneem, dan verandert er ook nooit meer iets en blijft onze dochter alleen, het is ook voor haar dat ik het doe.
Waren we al maar een jaar verder…
Wanneer mag je naar Gent,nog steeds op 7-3? Ik kijk er zo hard naar uit, raar hè, maar ik heb nog zoveel vragen en zij neemt echt de tijd hiervoor. Ik moet wel zeggen, ik mag aan mijn gyn ook alles vragen hoor, en die neemt daar ook haar tijd voor. Eens zwanger ben ik ook onmiddelijk op rust, gaat me ook deugd doen.
Al mijn medicatie staat klaar, al de tel.nrs liggen klaar (gyn, endocrinoloog,Noens, enz…)voor als ik zwanger ben, nu het alleen nog effe worden
Nog veel sterkte, ik weet hoe erg ik nog afzie van mijn kindjes hun dood, dat’plaats’ je zo maar niet effie, en het onbegrip van mijn omgeving, die niet snappen dat dat al mooie kindjes zijn op die termijn, hun domme opmerkingen…ik hoop heel erg dat jij beter wordt omringd en dat je veel kan praten, ik kan nog steeds er niet over praten zonder te huilen, vooral omdat ik ook enkel mijn verhaal kan doen bij een psychologe, niet in mijn familie enz…
#22 • Anneke heeft op 07.02.2012 gezegd:

Vixi,

Dat blijven moeilijke dagen… bij ons is het eind maart zo één van die dagen. Bedankt voor de tip over MTHRF, ik zal dit zeker vragen! Volgende week dinsdag heb ik al een afspraak bij De Sutter. Ik ben zeer benieuwd naar haar, en hoop natuurlijk dat ze een aantal ideeën heeft. Met een beetje geluk hebben we al eerder een resultaat van bij mijn eigen gyn, daar hebben ze vorige week 10 tubes bloed genomen om een aantal test te doen. Ik zal mijn hoop er maat niet te veel op zetten.

Er weer aan beginnen, het zal inderdaad een dubbel gevoel zijn, ik ben daar zelf ook wel wat bang voor. Maar in beide gevallen voel je je slecht,dus is het afwegen tegen elkaar met wat je het best kunt leven. Proberen en hopen dat het deze keer wel goed gaat of ermee stopt en en het de rest van je leven verwijten dat je hebt opgegeven. Een hele moeilijke keuze. Ik wens je alvast veel sterkte en hoop dat je toch wat zult genieten eens het zover is. Het is natuurlijk niet allemaal relaxed als het zo gepland is, maar dat is na zoveel miserie bijzaak, niet?

Ik heb het veel moeilijker dan de vorige 2 keer nu, vooral omdat ik er mee in mijn hoofd zit dat het hier stopt. Dat bovenop het verlies van ons zoontje,… Pff! Ik krijg veel steun uit alle hoeken, maar ik merk ook dat er mensen zijn die me totaal niet begrijpen. Ja, ik heb 2 kinderen en daar geniet ik ten volle van, maar dat neemt niet weg dat het verlangen naar nog ééntje minder is.Volgende week ga ik weer aan het werk, dat zal zeer emotioneel worden, en ik kijk er helemaal niet naar uit. Maar het zal toch moeten.
#23 • Vixi heeft op 08.02.2012 gezegd:

Hey Anneke, wat goed dat jij even thuis hebt kunnen recupereren, ik ben zelfst. En was altijd al na een dikke week terug aan het werk, veel te zwaar uiteraard maar ik kon daar even mijn gedachten verzetten.
Ik leg nogal veel druk op deze zwschap omdat deze ook voelt als een laatste kans, maar buiten de 16 weken problemen kan er nog zoveel anders misgaan, en daar ben ik nu zo bang voor, voor een vroege miskraam of zo, wat doe ik dan? Beetje te veel aan het doemdenken, ik weet het maar mijn ideaalbeeld over zwanger zijn is wel volledig weg.
Maar we gaan uit van het beste, en je zal zien, dr de sutter durft ook medicatie voorschrijven zonder duidelijke reden, omdat uit Bep.studies blijkt dat het helpt, zoals bv utrogestan.
Veel succes, ook met je beslissing of je er nog eens voor wil gaan later!
#24 • Anneke heeft op 08.02.2012 gezegd:

Vixi,

Het doet me echt goed dat ik zo een paar weken thuis ben, ik zou het niet aankunnen om direct weer te werken denk ik. En het zou niet ideaal zijn, denk dat er heel wat fout zou lopen Ben er niet altijd bij met mijn gedachten.

Ik was ook steeds gefocust op die 17 weken, maar als je er goed over denkt kan er nog veel meer mis gaan! Best van het gewoon op je af te laten komen en het dag per dag te nemen. Hoewel ik weet dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan. Mss kan de psycholoog je door de eerste moeilijke periode helpen? Ik kijk er ook niet meer naar uit zwanger te zijn/worden, niks roze wolk meer, in tegenstelling tot de zwangerschappen van mijn zonen. Het is gewoon iets wat je moet doen om iets moois te bereiken. Maar je redt het wel!

Ik laat weten hoe het gegaan is bij Dr. De Sutter!

Groetjes!
#25 • Vixi heeft op 15.02.2012 gezegd:

Hoe was het? Heb je wat meer hoop gekregen?
#26 • Anneke heeft op 15.02.2012 gezegd:

Hey,

Ik heb er niet echt meteen wat hoop van gekregen, het blijkt toch een raar geval… We hebben samen mijn hele dossier bekeken en daarna heeft ze een echo gedaan. Daar denkt ze iets gezien te hebben, maar ze wilde er niets over zeggen tot er bevestiging van is door andere tests. Ze gaan nog een MRI en opnieuw een hysteroscopie doen. Ook een aantal nieuwe bloedproeven en andere herhalen om zeker te zijn dat die juist zijn. Ik weet wel niet wat ze juist gaan testen. Ik had zoveel vragen, maar als je daar dan zit… volgende keer briefje mee!

Ik werd wel gewaarschuwd dat het kan dat er niets gevonden wordt, maar ze zal haar uiterste best doen ons verder te helpen.Blijkbaar heb ik soms ook een dubbele eisprong, was te zien op de echo. En dat kan kloppen want bij 2 van de 7 zwangerschappen zaten er 2 vruchtzakjes.
Ik hoop maar dat er iets naar boven komt, maar we zullen weer geduld moeten hebben. 26 maart is de vervolgafspraak.

Laat een bericht achter!

Hoeveel verdriet kan een mens aan…

Wie is wie

Links

Zoeken

Archief