Hoop na 5 verloren kindjes

22 februari 2013

Ik heb zoveel fora bezocht toen ik steun nodig had tijdens mijn zware lijdenstocht. Ik vond weinig verhalen van hoop. Hier is er eentje.

Ons verhaal begint in juli 2008. Op een mooie avond komen we tot de conclusie dat we klaar zijn voor kindjes. Wat een spannende en romantische belevenis had moeten worden, bleek al snel op een echte nachtmerrie uit te draaien.

6 maanden na de ‘aftrap’ ben ik zwanger, al lichtjes gefrustreerd omdat het ‘zo lang’ duurde. Je wil natuurlijk onmiddellijk waar je zo hard naar verlangt.
6 weken later krijg ik een miskraam.

Ons verdriet duurde gelukkig niet lang want ik was onmiddellijk terug zwanger. Op 9 weken is alles nog in orde en zien we het hartje kloppen. Fantastisch!
Een paar dagen later is het hartje echter plots gestopt met kloppen, zomaar, zonder reden.

Een paar maanden later ben ik terug zwanger. Derde keer, goede keer?
Zelfde verhaal: tot 9 weken zien we het hartje kloppen. Op 10 weken plots niet meer.
We ondergaan alle mogelijke medische onderzoeken maar er wordt geen verklaring gevonden. ‘Gewoon pech’ zegt de gyne. Dank u.

Mijn vierde zwangerschap zal ik nooit vergeten. Ons kindje haalt zowaar de 12 weken. We kunnen eindelijk opgelucht ademhalen en beginnen fantaseren over de toekomst met ons drietjes. De babyspullen van mijn schoonzus worden binnengehaald en overal gestouwd waar mogelijk.
Op 16 weken gaan we vol kriebels naar de gynaecoloog want we zullen het geslacht weten.
In plaats van met een leuke ontdekking gaan we buiten met het zware nieuws dat ons kindje geen nieren heeft en niet zal kunnen overleven buiten de baarmoeder.
Een paar weken later wordt de bevalling ingeleid. Een mini-mensje met alles er op en er aan, een zoon die sprekend op de papa lijkt.
Elke dag word je daarna geconfronteerd met de babyspullen die overal in huis verspreid liggen terwijl er geen kindje meer te verwachten valt. We denken ‘hoe lang houden we dit nog vol?’.

Toch gaan we er weer voor, we willen de moed niet verliezen. Ondertussen is zowat iedereen in onze vriendenkring zonder problemen trotse ouder geworden. Het blijft pijnlijk.
We zijn weer zwanger. Helaas…9 weken hartje…10 weken geen hartje. Nog steeds gewoon pech? Komaan zeg! Maar geen medische oorzaken te vinden dus niets aan te doen.

Ik besluit in voorbereiding op een volgende zwangerschap alle mogelijke wetenschappelijk en niet-wetenschappelijk bewezen behandelingen tegelijk uit te proberen. Ik neem geen risico’s meer, ik zet alles op alles: baxters met antilichamen (dokter Noens in Gent), utrogestan, bloedverdunners, osteopathie, kinesitherapie, acupunctuur, kruiden, ayurvedische geneeskunde, kaarsjes branden. Je weet maar nooit…
En kijk. Ondertussen is onze prachtige dochter 1 jaar geworden. Ik heb wel vanaf 6 maanden zwangerschap plat moeten liggen in het ziekenhuis met premature contracties en ze werd uiteindelijk 2 maanden te vroeg geboren MAAR ZE IS ER en ze doet het super goed!

Hopelijk vinden sommigen van jullie steun en hoop in mijn verhaal!

11 reacties
  1. #1 • Anneke heeft op 23.02.2013 gezegd:
     

    Hallo Severine,

    Goed dat er ook positieve verhalen zijn! Ik heb me tijdens mijn laatste zwangerschap ook opgetrokken aan zulke verhalen, helaas is het voor mij anders afgelopen. Heb jij na je dochter nog een kinderwens, of ben je gewoon blij met wat je hebt en laat je het zwanger zijn voorgoed achter je?

    Grts, Anneke

  2. #2 • Severine heeft op 24.02.2013 gezegd:
     

    Dag Anneke

    Ik zou er heel graag nog een broertje of zusje voor mijn dochter bij hebben maar ik ben in de eerste plaats blij met wat ik heb. Dus als we voor een 2e gaan en het blijkt opnieuw zo moeizaam te gaan, dan zullen we het er snel bij laten.

  3. #3 • Anneke heeft op 25.02.2013 gezegd:
     

    Heel veel succes in ieder geval, en geniet van jullie dochtertje!

  4. #4 • Christa heeft op 26.02.2013 gezegd:
     

    Mooi verhaal… Maar wat een verdriet heb je doorstaan. X

  5. #5 • Eefje heeft op 27.02.2013 gezegd:
     

    Wat een verdriet maar gelukkig is er nu je dochtertje. Ik hoop dat dit ons ook nog mag gebeuren. Heb recent met 15 weken ons gezonde dochtertje verloren. Mijn 8e zwangerschap die mis ging..
    Ik heb de laatste keer voor het eerst bloedverdunners en prednisolon gebruikt en kwam toen ook voor het eerst verder dan 12 weken. Toen ik met 13 weken stopte met medicatie (omdat het onverklaarbaar is zou ik in het tweede trimester zonder de medicatie kunnen aldus de arts) ging het twee weken later mis. Ik ben eigenlijk heel benieuwd hoe lang jij de bloedverdunners (welke?) hebt gebruikt? Ik zal een volgende zwangerschap de gehele 9 maanden heparine en aspirine gaan gebruiken, dat is het enige wat voor ons mogelijk iets zal kunnen doen.

  6. #6 • Severine heeft op 20.03.2013 gezegd:
     

    Dag Eefje

    Amai dat is ook al serieus wat meegemaakt!! Heb jij al kinderen?
    Ik heb zelf als bloedverdunner Asaflow gekregen. Ik heb dit samen met de Utrogestan (progesteron) genomen tot 12 weken. Maar ik ben er vrij zeker van dat die producten mijn redding niet geweest zijn maar wel de baxters van dokter Noens. Die heb ik gekregen van 6 weken zwangerschap t.e.m. mijn 20 weken. Het zijn gammaglobulines (een soort van antilichamen die ze ook aan mensen geven na een transplantatie om het afstootmechanisme van het lichaam tegen een lichaamsvreemd orgaan tegen te gaan). Het is echt een heel vriendelijk persoon. Hij doet een open studie waardoor de baxters die normaal zeer duur zijn (ongeveer 800 euro per stuk) gratis ter beschikking gesteld worden. Het enige dat hij in de plaats vraagt is een geboortekaartje. 8 op 10 van de vrouwen met herhaald miskraam die bij hem komen hebben dankzij deze baxters een gezond kind. Je kan hem eenvoudig bereiken door te bellen (UZ Gent dienst hematologie) en je kan onmiddellijk een afspraak maken van zodra je weet dat je zwanger bent. Ik zou het ZEKER opnieuw doen!!!

  7. #7 • Anneke heeft op 25.03.2013 gezegd:
     

    Hoi,

    Ik heb al meerdere positieve verhalen gehoord van prof. Noens, maar ik ben dus één van die 2 op 10 waarbij het niet geholpen heeft. Op 16 weken is het voor de 4de keer misgegaan. Ondanks de fraxiparine, Utrogestan en de baxters.
    Maar ik denk dat het zeker de moeite waard is om het te proberen, ik heb er zeker geen spijt van. Ik ben er niks meer mee verloren buiten tijd om naar Gent te rijden. Het moest maar eens geholpen hebben…

    Veel succes!

  8. #8 • Eefje heeft op 28.03.2013 gezegd:
     

    Hoi Severine,

    Dank voor je berichtje terug. Ik heb nog geen kindje. Wij komen ook in Gent omdat zwanger worden op de natuurlijke weg sowieso niet lukt. Dubbel ‘gehandicapt’ dus. Maar n.a.v. jouw berichtje hebben wij gelijk gebeld met dkt Noens. Ik ga dit zeker proberen de eerstvolgende keer dat ik zwanger ben. Hopen dat het dan eindelijk goed mag gaan….

    Hoi Anneke,

    Ik lees jouw reactie, wat vreselijk en zo oneerlijk!! Heb jij al wel kinderen? En weet je waar het bij jou aan ligt dat het telkens mis gaat? Was je kindje gezond? En gebruikte jij fraxiparine totdat je je kindje verloor of was je al eerder gestopt? Nogal wat vragen, maar zo in het kort lijkt je verhaal een beetje op dat van mij. En zelf heb ik zoveel vragen en ben zo gefrustreerd. Ergens is het dan ‘fijn’ om te lezen dat je niet de enige bent hierin….Heel veel sterkte gewenst voor jou!

  9. #9 • Anneke heeft op 31.03.2013 gezegd:
     

    Hoi Eefje,

    Ik heb 2 goede zwangerschappen gehad waar ik 2 jongens heb gekregen, daarna is het mis beginnen gaan. Ik ben eerst in Augustinus in Wilrijk geweest en daarna in Gent, maar er is geen oorzaak te vinden. Bij onze eerste 3 engeltjes hebben ze telkens een autopsie gedaan en genetisch onderzoek, dat laatste is elke keer mislukt en uit de autopsie is geen resultaat gekomen. Onze kindjes leken perfect in orde, bij de laatste heb ik ervoor gekozen niets meer te laten onderzoeken omdat we niet verder gaan proberen. Ik heb de moed en de hoop verloren dit keer. Ik ben van de eerste dag dat ik zwanger was tot het mis ging Fraxiparine gespoten en Utrogestan gebruikt, en om de 3 weken de baxters, maar helaas…

    Ik heb voor mijn laatste miskraam 2x hysteropscopie laten doen, MRI van baarmoeder en bekken en ben geopereerd omdat er een stukje van de voorlaatste placenta nog zat. Bij die operatie hebben ze wat meer weggeschaafd in de hoop dat er dan geen littekenweefsel meer zou zitten en ik toch een goede zwangerschap zou hebben. Maar niet dus. Prof. De Sutter heeft geen enkel aanknopingspunt gevonden om verder te onderzoeken, ik moet gewoon blijven proberen en dan zou het wel lukken. Maar na nog eens zo’n zwaar verlies ben ik gewoon op, leeg. Ik kan en durf het niet meer aan, hoe pijnlijk het gedacht ook is dat ons gezin geen kindje meer zal verwelkomen. Het is gewoon te zwaar.

    Na 2 goede zwangerschappen en 6 miskramen houdt het op voor ons.Ik hoop dat jij meer geluk zal hebben, ook al 8 mk, verschrikkelijk toch… Heel veel sterkte!

  10. #10 • Gamy heeft op 25.09.2013 gezegd:
     

    hallo iedereen,

    Ik heb ook al 5vroege miskramen en ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
    ik weet dat ik een goede dokter heb maar ja hij kan ook niet meer doen dan wat de natuur beslist. maar ik verlies de moet en kan echt niet meer verder… de angst en stress kan ik echt niet meer aan 🙁 ik lees dat je kinesitherapie hebt gekregen hoe dan ? helpt dat ?

    groetjes gamy

  11. #11 • Seef heeft op 25.09.2013 gezegd:
     

    Gamy

    Ik kan mij heel goed voorstellen hoe je jou voelt. Het is gewoon verschrikkelijk. Ik volgde kine als 1 van de vele behandelingen die ik tegelijk uitprobeerde. Ik heb enorm veel last van stress en ergens dacht dat ik dat dat misschien met de miskramen te maken had. Vandaar de kine, om de stress uit mijn lichaam te masseren, om mij wat meer te ontspannen. Osteopathie was daar nog een grotere hulp bij. Die man werkte vooral op mijn lever en darmen omdat die blijkbaar “koud” waren bij mij en er volgens hem een sterk verband is tussen het functioneren van deze organen en de baarmoeder.
    Ik zou je zeker aanraden om eens met dokter Noens contact op te nemen (UZ Gent, dienst hematologie). Volgens mij was zijn behandeling met antistoffen bij mij de doorslaggevende factor. Of misschien was het bij mij gewoon 6e keer goede keer….
    Veel sterkte!

Laat een bericht achter!

Reactie: