In balans, uit balans
In juni schreef ik nog hoe in balans ik was. Dat ik rust had in mijn lijf en in mijn hoofd. Geen druk meer voelde om zwanger te raken, terwijl ik daar zo tegenop zag. Daarvoor voelde ik druk vanwege mijn leeftijd: als we nog een 3e kindje wilden, dan moest dat snel. Later kon ik dat loslaten. We zouden wel zien. En we zagen het ook. Op 5 augustus bleef totaal onverwacht mijn menstruatie uit. Ik had die week nog een mri van mijn knie gehad en was overtuigd dat ik niet zwanger kon zijn. Maar ik was het wel… Een heftige tijd ging van start. Alles waar ik bang voor was, gebeurde ook. Ik werd doodmoe, kotsmisselijk en ontzettend bang. Ik kroop in mijn cocon, was erg met mezelf bezig, elke dag was ik aan het overleven. De eerste echo, op 26 augustus, was bloedstollend spannend. De eerste minuut zagen we niets. Ja, een zwangerschapsring, maar niks er in. Ik trok mijn conclusie al, maar de gyn nam zijn tijd en zei dat het leek of hij af en toe toch iets zag knipperen. Na wat draaien en nog eens kijken vond hij toch een vruchtje. MET hartactie! Helaas was het 5 dagen te klein, dus erg blij ging ik niet naar huis. Omdat ik mijn cyclus niet had bijgehouden, kon het nog zijn dat er een late eisprong was geweest en het toch klopte. Anderhalve week later mochten we weer. Het zag er toen goed uit, de groei klopte nu en het hartje deed het nog. Ook met 9w2d zag het er goed uit, het kindje bewoog toen zelfs al. Toen ik met 8w4d het hartje voor het eerst thuis kon horen met de Angelsound, was dat voor mij een enorme opluchting. Vanaf dat moment luisterde ik elke avond en ochtend even en dat gaf een enorme rust. En nu ben ik 12 weken. Ik ervaar het als een enorm cadeau dat deze 8e zwangerschap in 1 keer goed lijkt te gaan. Het voelt allemaal nog wel heel erg kwetsbaar. Ik weet dat er nog zoveel kan gebeuren. Ik vind het daarom nog steeds moeilijk om felicitaties in ontvangst te nemen. Ik heb liever dat mensen zeggen: wat fijn voor je. Of wat een blij nieuws! Maar feliciteren, dat heb ik liever als er ergens rond 15 april 2012 een glibberig babylijfje op mijn buik wordt gelegd…. To be continued.
