Jolandelmo, 3 miskramen

Mijn naam is Jolanda en ik ben 34 jaar, en trotse mama van een dochtertje van 4 jaar.
Mijn eerste zwangerschap is zonder al te veel problemen verlopen en onze wens voor een 2e wondertje is erg groot.
Mijn man en ik wilden heel graag een kindje, we hadden het nog niet gezegd, of ze was al onderweg… zo snel ging het allemaal de 1e keer. We hebben er eigenlijk helemaal niet zo bij stil gestaan dat een 2e niet zo snel zou lukken…. We zijn nu al 2 jaar bezig om een 2e kindje te krijgen. Vorig jaar oktober lukte het eindelijk om zwanger te worden…. maar helaas met 6 weken en 2 dagen begon ik te vloeien… dat was de 1e miskraam….. Verdrietig natuurlijk, maar ergens ook wel opgelucht dat het in ieder geval nog wel lukte om zwanger te worden… daar begonnen we zo langzamerhand namelijk ook al aan te twijfelen… Toen we hier een beetje van bij waren gekomen zijn we weer gaan proberen, en ja hoor afgelopen februari bleek ik weer in verwachting te zijn. Echter zat de schrik van de vorige miskraam er nog zo in, dat we nog niet echt blij durfden te zijn.. en terecht bleek in maart van dit jaar kreeg ik de 2e miskraam. Toen was ik echt mezelf niet meer. Ik kon nergens meer van genieten en sloot me helemaal op, ik kon er niet om huilen en kon het dus ook niet verwerken. Ik ben op advies naar acupunctuur gegaan, en heb mijn situatie verteld. Ik ben geprikt om weer een beetje in balans te komen. Na de 1e behandeling voelde ik zelf nog niets, maar mijn omgeving viel al wel positieve verandering op. Na de 2e behandeling voelde ik me weer de “oude”. Mijn man en ik besloten er weer voor te gaan, en het lukte direct in mei was ik weer zwanger. Ik ben ondertussen doorgegaan met behandelingen van acupunctuur. Tevens heb ik via de acupuncturist ook Chinese kruiden gekregen die er aan bij moesten dragen het vruchtje meer bescherming te geven. Voor mijn gevoel deden we nu echt alles wat we konden doen om het goed te laten verlopen… De datum van mijn echo kwam steeds dichterbij en ik dacht steeds oh als ik maar een hartje zie kloppen… maar helaas is het deze keer ook weer mis gegaan.  Toen was de koek echt even op. Ik kon ook pas 2 weken na de MK terecht om een echo te laten maken om te kijken of ik wel helemaal schoon was. Dit was bij de verloskundigenpraktijk, dus hier zat ik helemaal niet op te wachten… Zit je daar tussen alle dikke buiken om bij je zelf te laten kijken of je helemaal ‘leeg’ bent… Gelukkig kon ik via de huisarts vrij snel bij de gyneacoloog terecht. 11 juni heb ik het vruchtje verloren, en 21 juni zaten mijn man en ik bij de gyneacoloog. Ze heeft gekeken of ik helemaal schoon was, en alles zag er verder goed uit. Vervolgens heb ik gevraagd wat de mogelijkheden waren, aangezien 3 opeenvolgende mk’s kan toch geen toeval meer zijn? Nou hier kwamen we wel een beetje gefrustreerd vandaan… De gynaecologe kwam direct met een lijstje statistieken: dit is je leeftijd, dit is het aantal miskramen wat je hebt gehad, en dus is dit het percentage waarop het nog wel goed kan gaan… Tja daar zit je natuurlijk niet op te wachten, tenminste wij niet. Voor ons zat de schrik er zo in, t was ook nog vers natuurlijk, maar we hebben besloten om meteen deel te nemen aan het chromosomen onderzoek. En hebben op 21 juni meteen bloed laten prikken hiervoor. De verwachting is dat we hiervan 28 september de uitslag krijgen. Vervolgens heb ik aangegeven ook graag deel te willen nemen aan het stollingsonderzoek, maar hiervoor mag je 3 maanden niet zwanger zijn geweest. Ik hoop dat ik hiervoor rond 11 september bloed mag laten prikken..
En nu zitten we dus op het ‘wachtbankje’ we wachten tot dat de uitslagen bekend zijn, en willen daarna weer verder… Maar wachten duurt lang….