Karen, * * * *

Zoekende naar een plek waar ik me verhaal kwijt kan kom ik bij jullie terecht. Heel veel is herkenbaar in de verhalen, maar ook zijn er dingen zo anders dat ik twijfel.
Ik zal mijn verhaal vertellen en misschien gaat het dan vanzelf. Bij de 12 weken echo van onze eerste zwangerschap bleek de baby ernstige afwijkingen te hebben. Zo ernstig dat de baby het niet zou overleven ook al had ze na 9 maanden geboren geworden. We besloten de zwangerschap te beeindigen. Een keuze die heel moeilijk was en waarvan niet in woorden is uit te drukken wat dat met je doet. De bevalling werd ingeleidt en we hebben haar mogen zien en bewonderen. De onbevangenheid waarmee je aan je kinderwens begint was voorgoed verdwenen. Hierop werden we opnieuw zwanger en werden we na 9 maanden de trotse en o zo gelukkige ouders van onze zoon Finn. Het vertrouwen keerde terug en toen Finn ongeveer 1,5 jaar was wilde we graag voor een tweede kindje gaan. Al snel raakte we zwanger en vol vertrouwen begonnen we te genieten. Het kriebelde wel bij mij, want ik had af en toe wat bloedverlies. Ik voelde de baby bewegen en toen na een paar dagen niet meer. De huisarts stelde me nog gerust, maar na 17 weken sloeg het noodlot toe. Mijn vliezen braken en ik werd naar het ziekenhuis gebracht. Het hartje klopte al niet meer. In het ziekenhuis zette de bevalling door en daar werd ons 3e kindje geboren. Een donkere periode volgt. Ik werd een ander mens.
Ergens vind je dan de moed om nog maar eens te proberen. Inmiddels werden er van allerlei dingen bij ons onderzocht, maar er is nooit wat gevonden. De kansberekeningen bleven gunstig en er werd nog steeds voorzichtig over “pech” gepraat. We werden opnieuw zwanger en ik kreeg meerdere echo’s om me te steunen in de spannende beginperiode. Alles verliep voorspoedig. Het hartje klopte mooi en de baby groeide goed. Tot…week 12. Het hartje klopte niet meer. Opnieuw werd de bevalling ingeleid en gingen we afscheid nemen. Inmiddels weten we precies hoe we met deze momenten om willen gaan, maar het is zo idioot dat je deskundige wordt in afscheid nemen en rouwperiodes doorstaan. Ongelofelijk.
Vorig jaar waren we opnieuw zwanger. En ook toen stopte het hartje met kloppen na 15 weken.  We hebben al onze kindjes een naam gegeven.
Nu staan we op het punt om misschien te zeggen, dit was het dan. Maar hoe….hoe doe je dat?