Horizon, 4 miskramen

Het is vandaag 10 mei 2011. Ik zit op de bank af te wachten tot de miskraam doorzet.

Miskraam nummer 4 in het vooruitzicht. Ervaringsdeskundige geworden….

 Mei 2009 Jeroen en ik besluiten het onderwerp ´kinderwens´ eens goed de bespreken. Wij twee ambitieuze, hard werkende ondernemers in hart en ziel. Kritisch op het leven,  dromen die werkelijkheid moeten worden en een lijst met ´dingen die we nog willen doen voordat we aan kinderen beginnen´. Genoeg te bespreken dus.

Mijn wens was altijd al om voor mijn 32ste  kinderen te ´hebben´. Maar mijn partner denkt daar anders over. Pas al hij 32 is wil hij vader ´worden´. Ik ben 5 maanden ouder dus dat is lastig. Maargoed we komen er uit en besluiten om halverwege juli 2009 te ´beginnen´ .

Op 30 oktober 2009 ben ik 2 dagen over tijd. Eigenlijk geen verassing als de test positief is, ik ben in 2 weken tijd 4 kilo aangekomen, heb een cupmaat om “U” tegen te zeggen en als klap op de vuurpijl, nadat Jeroen na een kort verblijf in het buitenland thuis komt, valt hem al op dat ik er ´anders´uitzie…

Ik ben door het dolle heen, heel blij en ook verbaasd! Best snel binnen 3 maanden zwanger. Jeroen schrikt en raakt een tikkie in paniek: “maar ik ben er nog lang niet!” hij somt het lijstje op wat er allemaal nog moet gebeuren. Even schrikken dus. Maar na een paar dagen zitten we beide op onze wolk.  Nog gemotiveerder om het beste van het leven te maken.

Ik maak meteen een afspraak bij de verloskundige. Op 10 december staat onze eerste echo gepland voor 10 weken. We kijken er naar uit.

Een paar weken later op 25 november vertelt een van mijn beste vriendinnen dat ze ook zwanger is. Jeetje wat bizar en leuk. Geweldig dat we alles kunnen delen.

Op 9 december zitten we op de fiets van werk naar huis. Het is een heerlijke winter avond. Koud maar fijn. Ik krijg een smsje van mijn zus: “check je mail ff.” Ik stop, open mijn mail op mijn telefoon en zie een foto van een positieve zwangerschapstest met de tekst : “Wat is dit?” Mijn zus is zwanger!!! Jeetje wat bizar. We schelen 4 weken met elkaar. Ongelooflijk. Beste vriendin en zus zwanger! Tegelijk met mij…. Een wondertje. Het fantaseren is nu nog meer begonnen.

 Dan is het zo ver. 10 december in de auto op weg. Eerst nog even een huis bekijken voor de afspraak want ja, met een kindje in het verschiet, wordt het toch echt tijd om groter te gaan wonen. Vervolgens direct door naar de verloskundige.

Daar valt direct onze droom en verwachting in duigen. Een missed abortion. Het hartje klopt niet. Het vruchtje is met 9 weken afgestorven. Ik ben lam geslagen. Kan niet eens huilen als ik daar zit. We krijgen een stapeltje papieren mee en een afspraak bij de gynaecoloog om verdere stappen te bespreken. We rijden samen naar huis. Een donkere wolk, verbaast, verdrietig en boos tegelijk. Het ritje van de verloskundige naar huis is onwerkelijk. Alsof we allebei niet in de auto zaten maar naar een film keken.

Thuis aangekomen kan het verwerken beginnen. Ik ben ontroostbaar. Ik ben in mijn leven nog nooit zo depri geweest. Mijn bed was de veilige plek. De gordijnen dicht en hoofd onder het kussen. Het liefst was ik daar eeuwig gebleven. We hadden ons kindje een naam gegeven. Denver, we dachten dat het een meisje was.

Op 16 december de vervolg afspraak bij de gynaecoloog. Jeroen heeft zo’n grote ziekenhuis angst dat hij niet met me mee kan naar de afspraak. Samen met mijn zus ga ik naar het ziekenhuis. Weer een echo om te controleren of het inderdaad een missed abortion is. En natuurlijk wordt dat bevestigd. De gynaecoloog stelt me voor de keuze: medicatie of curettage? Ik twijfel. Vraag mijn zus. We twijfelen allebei. Uiteindelijk kiezen we voor medicatie aangezien onze vader op 18 december geopereerd moet worden aan zijn hart,  de kerst voor de deur staat en het voor de verwerking beter is om het met medicatie op te wekken. De dokter maakt uiteindelijk de beslissing.  Ik krijg een stripje pillen en ga naar huis.

 Op 20 december is het zo ver. Ik neem ’s avonds pil 1 in en ga slapen. De volgende ochtend om  09:00 uur breng  ik de tweede pil in. Na 20 minuten begint de pijn…. De volgende 13 uur is een hel. Alsof ik een mini bevalling heb. Van de pijn moet ik overgeven en weet van gekkigheid niet meer hoe ik moet liggen. Dit wil ik nooit maar dan ook nooit meer…..  Om 23:00 uur is het eindelijk voorbij.

De volgende dag begraven we de echo foto en de zwangerschapstest in het bos, samen met een brief. Helaas hebben we Denver niet kunnen begraven door de medicatie was het weefsel onherkenbaar. Misschien ook wel goed….

Op 24 december heb ik de controle echo. Voor zover goed nieuws, vrijwel alles is weg dus nog even een paar weken afwachten tot in het nieuwe jaar om alles weer op gang te laten komen. Mijn vervolg afspraak op 7 januari staat in mijn agenda.

Op 5 januari 2010 krijgen we slecht nieuws. Bij Jeroen wordt een tumor in zijn bal geconstateerd. Grote kans op zaadbalkanker. De volgende mangelmolen gaan we in.  Op 6 januari  ‘s ochtends een CT scan en ’s middags naar het fertiliteitslab om sperma in te laten vriezen voor het geval Jeroen chemotherapie moet krijgen. We weten nog helemaal niet wat de ernst van de situatie is. Alleen dat hij een tumor heeft en dat deze zsm verwijderd moet worden.

Op 7 januari vertrekt Jeroen ‘s ochtends naar het ziekenhuis in het oosten van de stad voor de operatie. Zijn linker bal met tumor zal verwijderd en onderzocht worden. Op dezelfde dag ben ik op weg naar mijn gynaecoloog met mijn zus ( zij nog steeds zwanger) aan mijn zijde omdat het bloeden nog steeds niet is gestopt. Ben onderhand vaste klant in het ziekenhuis op de poli gynaecologie.

Weer slecht nieuws, ik moet een curettage ondergaan. Er is nog weefsel achter gebleven. En inderdaad Jeroen heeft zoals verwacht zaadbalkanker. De tumor is onderzocht zaadbalkanker seminoom.

Op 12 januari wordt ik gecuretteerd. Ik sluit aan bij jeroen in bed. We liggen samen een week plat.

 Op 27 januari weer een controle afspraak want wederom is het bloeden niet gestopt. Ik krijg progesteron voorgeschreven. Ook dit mag niet baten. 1,5 maand later nog steeds niet gestopt met bloeden.

Op 8 maart start Jeroen zijn radiotherapie behandelingen  van 10 dagen. Hij is onderhand door zijn behandel traject en ziekenhuis bezoeken volledig genezen van zijn angst. Iets positiefs aan dit soort trajecten.
Tijdens zijn behandelingen gaan we tussendoor samen naar mijn ziekenhuis omdat het bloeden nog steeds niet is gestopt.  Er is besloten om een hysteroscopie te doen op 17 maart. En ja hoor er zat nog een stukje placenta in mijn baarmoeder. Helaas was dit niet bij de hysteroscopie weg te halen. Wederom afwachten dus. Als het bij mijn volgende menstruatie niet mee komt moet ik weer een curettage ondergaan.

Gelukkig start mijn menstruatie op 19 maart en idd het stukje placenta komt mee.

Op 14 april krijgen we de uitslag van de CT scan van Jeroen. Alles is goed. De behandelingen zijn aangeslagen gelukkig geen uitzaaiingen. Op 15 april heb ik mijn laatste controle afspraak bij de gyn en inderdaad alles is weg mijn baarmoeder is gesloten. We kunnen eindelijk een pagina omslaan.

We mogen pas eind jullie weer beginnen met proberen zwanger te worden ivm de radiotherapie behandelingen van Jeroen.

 Op 7 augustus bevalt mijn vriendin van een zoon waarvan ik peetmoeder ben. Op 17 augustus bevalt mijn zus eveneens van een zoon. Even komt naast de blijdschap ook het verdriet om de hoek kijken. Ook wij hadden nu anders een kindje van een maand oud gehad….

 Het besef komt nu echt: Kinderen neem je niet. Kinderen krijg je als je geluk hebt.

Op 27 oktober vertrekken we met de hele familie naar Nooitgedacht om de verjaardag van mijn moeder te vieren. Met de familie samen 5 dagen in een vakantiepark. Op dag 3 ben ik alweer een paar dagen over tijd. Ik koop samen met m’n zus een test en ja hoor. Ik ben weer zwanger!!! We zijn blij maar ingetogen. We vertellen het nieuws aan de familie. Iedereen is blij maar ook terughoudend gezien onze geschiedenis.

15 november. Ik zit samen met mijn vriendin in een koffie huisje als ik merk dat ik begin te bloeden. Ik maak direct een afspraak voor twee dagen later voor een vroege echo mijn voorgevoel is slecht…..zeker na onze voorgeschiedenis. 17 november krijgen we een echo. Wat een wonder, het hartje klopt! Het geeft weer hoop. We noemen hem Bikkeltje.

Op 20 november zet de miskraam toch door. Een compleet vruchtje van 7 weken verlaat mijn lichaam. Het is zo compleet! Beginnende handjes en voetjes, net als op de foto’s op internet. Zelfs de placenta komt er geheel uit. Ik doe bikkeltje in een doosje. We begraven hem samen met de zwangerschapstest op dezelfde plek waar Denver is begraven. Weer een verlies te verwerken.

 Op 10 januari 2011 ben ik een dag over tijd. Het zal toch niet waar zijn. Nu alweer zwanger! En ja hoor de 3e zwangerschap. We kunnen bijna niet blij zijn door de voorafgaande miskramen. Maar toch een beetje hoop. Helaas op 18 januari gaat het alweer fout. Weer een miskraam. Dit keer met 5 weken. Het is onderhand routine. We hadden het kindje nog geen naam gegeven maar hebben vandaag besloten dat het Vlinder heet.

 Na een gesprek met de gynaecoloog hebben we besloten om de bloed testen (stolling etc.) en chromosoom test te doen. Zonder resultaat. Goed nieuws dus….

Op 12 april 2011 moet ik ongesteld worden. Maar het blijft uit. Ik doe twee dagen later een test maar ben niet zwanger. Vreemd… 3 dagen later nog een test en ja hoor toch zwanger! We zijn blij en geven toe aan onze gevoel en proberen deze keer weer echt te genieten. Het blijft spannend maar gelukkig worden we goed in de gaten gehouden en mogen met 7 weken direct een termijn echo.

De 29e april is de controle. Er is een vruchtje te zien van 6 weken en 3 dagen met een traag kloppend hartje. Het kan dus nog alle kanten op gaan. “Blijf hoop houden en fingers crossed zegt de gynaecoloog” dat doen we dan ook. Ik ben terneergeslagen maar Jeroen is redelijk positief. Afwachten dus. We mogen tien dagen later terug komen.

Op vrijdag  6 mei in de avond begin ik weer licht te bloeden. We zijn op een bruiloft van vrienden. We pakken de auto snel naar huis. Ik wil daar niet blijven. De moed zakt me in de schoenen. Ik hou het niet meer. Wanhopig en radeloos met hoogst waarschijnlijk de 4e miskraam in het vooruitzicht. Op maandag 9 mei staat onze 8 weken echo gepland dus we wachten af.

 Gisteren 9 mei was de echo. Helaas het vruchtje was vlak na de echo afgestorven. Het is ongelooflijk weer een miskraam voor de boeg. Hoezo is dit een natuurlijke selectie en hoort dit er bij? Er zijn zoveel gekken op de wereld die gezonde kinderen baren ze misbruiken of mishandelen  of zelfs niet eens en kind echt willen. Waarom lukt het ons niet? Jeroen en ik zijn een team en dit wordt ons niet gegund.

Het is 10 mei ik zit op de bank te wachten tot de miskraam doorzet. Hopelijk ben ik er snel vanaf en gaat het afstoten soepel. Hij heette Mini Team….