Liz, 4 miskramen

Mijn verhaal begint in november 2006, ik ben voor de eerste keer in mijn leven zwanger. We zijn intens blij want willen heel graag een kinderen en het was altijd al een grote angst van mij om ongewenst kinderloos te blijven. Nu weet ik dat ik in ieder geval zwanger kan worden. Ons geluk is van korte duur, op de zaterdag voor kerst verlies ik wat bloed en even later zitten we in het ziekenhuis, krijg ik mijn eerste inwendige echo en horen we dat het niet goed is. De miskraam komt vanzelf op gang (7 wkn). Vrij snel daarna ben ik weer zwanger en de eerste weken zijn slopend. Telkens voel ik aan mijn borsten om te voelen of ze nog wel zeer doen en ik schiet meteen in de stress op het moment dat de zwangerschapssignalen rond de 10 weken wegvallen. De verloskundige weet me gerust te stellen en na een ongecompliceerde zwangerschap van precies 40 wkn beval ik in januari 2008 van een gezonde zoon. Ons geluk kan niet op! Onze zoon blijkt een makkelijk kind en we zijn al snel toe aan het denken over een tweede kindje. Ik geef borstvoeding en weet dat het even kan duren voordat zwanger worden weer lukt. Maar voordat onze zoon een jaar oud is, is het raak. Helaas duurt deze zwangerschap niet lang en gaat begin januari 2009 mis (6 wkn). We zijn verdrietig, maar hebben al een vergelijkbare ervaring en vertrouwen erop dat het een volgende keer wel goed zal gaan. Helaas gebeurt dat niet. In juni 2009 krijg ik weer een miskraam (11 wkn). Deze miskraam slaat me helemaal lam. We gingen rond de 8/9 weken voor een echo waar we te horen krijgen: “weet je zeker dat je 8 weken bent?” Ja, dat weet ik zeker. Het blijkt dat het echobeeld een beeld laat zien van 5 a 6 weken, maar alles klopt wel met dit beeld. We gaan door naar onze verloskundige die het niet acceptabel vindt dat de volgende echo pas over 3 weken is, zij vervroegt hem tot over 2 weken en stelt ons gerust. De natuur laat wel meer ‘gekke dingen’ zien en we moeten vertrouwen hebben in dit kindje dat zo hard vecht. Gek genoeg lukt dit me heel aardig en twee weken later gaan we vol spanning, angst maar toch ook hoop en vertrouwen naar de echoscopiste. Helaas blijkt het vruchtje niet gegroeid en is er geen hartactie. We zullen afscheid moeten nemen. Omdat we ook een vakantie geplanned hebben, worden we doorverwezen naar het ziekenhuis voor een eventuele curettage. Ik wil dit liever niet en we hebben nog de tijd om af te wachten. De miskraam komt voor onze vakantie spontaan op gang. Maar in het ziekenhuis hebben ze ons wel gewezen op het doen van onderzoek naar herhaalde miskramen en we hebben afspraak voor het eind van de zomer. Stiekem hoop ik dat deze afspraak niet nodig is en dat ik tegen die tijd al lang weer zwanger ben. Dit gebeurt niet en de onderzoeken worden gestart. Via de huisarts heb ik zelf al de onderzoeken naar schildklier en suiker in gang gezet en via de gynaecoloog komt daar nog stolling en chromosomen bij. Gedurende het onderzoekstraject worden op mijn eigen verzoek ook hormonen onderzocht. Aan het einde van de cyclus waarin de hormonen getest zijn, blijk ik weer zwanger. We bespreken de onderzoeksresultaten met de gynaecoloog en vertellen van de positieve test. Er wordt meteen een echo ingepland voor 6 weken, maar een paar dagen daarvoor begint het bloeden (5 wkn 3 dgn). Helaas een vierde miskraam.

Na de derde miskraam trok ik het allemaal niet meer en heb ik een periode thuis gezeten. Nu gaat het langzaamaan wel wat beter, maar mijn emoties gaan nog erg op en neer. Aan de ene kant heb ik vertrouwen in de goede afloop (ik heb immers een gezonde zoon) aan de andere kant ben ik heel bang dat ik nooit meer zwanger zal zijn en geen kindjes meer zal krijgen. Door het vele lezen van verhalen op internet hebben we wel besloten om in een ander ziekenhuis voor een second opinion te gaan en heb ik in ieder geval geleerd om zelf regie te blijven houden en kritisch te blijven. Ik vind vier miskramen veel om het maar op pech te gooien. Maar liever dan een antwoord op de vraag naar de oorzaak, raak ik goed en blijvend zwanger.