LS79, 4 miskramen

Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen maar krijg weinig begrip in deze moeilijke tijd  dat ik ook maar probeer om hier steun /begrip te krijgen..ik ben 34 jaar en heb een gezonde zoon van vijf die heel graag een broertje of zusje wil .
Mijn eerste miskraam was vorig jaar augustus 2012 vlak nadat ik eindelijk een positieve test had ging het mis dat was eff balen maar goed we gaan weer verder .
Tot dat ik in december vorig jaar een bbz kreeg na 8 wk zwangerschap. , ik had een flinke inwendige bloeding en was er zelf bijna niet meer geweest ,doordat mijn linker eileider geknapt was moet ik het doen met 1 eileider, de angst dat het met 1 niet ging lukken was er toch weer afgelopen juli weer een positieve test ,maar helaas na 7 wk en een kloppend hartje gezien te hebben kreeg ik na veel pijn en bloedverlies te horen dat er geen hart functie meer te zien was ..dat was zo.n klap ik had toch echt dat hartje gezien !!Waarom gaat het mis wat doe ik verkeert ? Iedereen zegt je kan er niks aan doen wees blij om wat je misch bespaart is gebleven ,en meid je kan nog zwanger raken dus wees blij …enz enz zoveel dood doeners krijg je te horen dat ik op een moment maar besloten heb om er maar niet meer over te praten, ik werd naast het verdriet dat ik al had alleen maar verdrietiger en voelde me steeds eenzamer..ik kauw dit verdriet wel alleen weg ..maar help ik stik !! Hoe moet ik dit verwerken??
Vorige week was ik weer overtijd zou 2013 toch mooi eindigen? Heb ik een mooi kerst kado ? Nee tuurlijk niet weer positiev test maar eerste kerstdag veloor ik weer bloed  en had weer veel pijn  .omdat ik zo bang ben voor een nieuwe bbz ben ik naar het zkh gegaan omdat ik een risico ben met bbz mag je gelijk terecht ..moest bloedprikken en ja ik ben …nee was weer zwanger morgen moet ik weer terug kijken of het hcg toe of afneemt ..weet het antw al :'(… net op mijn werk verteld dat het voor de 4 keer mis is in 1 jaar tijd,  kreeg alleen te horen stop er mee geniet van je zoon en houdt het daar bij ! Er komt toch geen tweede en door dat het steeds mis gaat heeft iedereen daar onder te lijden enz enz .Dus dat zou de reden moeten zijn om te stoppen. ? Ik praat er bijna nooit over ben niemand tot last de einge die het zwaar heeft is mijn man daar reageer je het op af helaas .
Ik weet het effe niet meer ben zo boos.verdrietig ,bang ,eenzaam ,leeg en vind het moeilijk om van mijn gezin te genieten en blij te zijn ik voel dat soort gevoelens niet meer het enige wat ik doordat ik dat niet meer voel heb ik wel schuld gevoel ..wie herkent dit? En wie heeft er tips om weer verder te gaan? En hoe dit te verwerken.