Mams04

Hier mijn verhaal tot nu toe. Ik ben nu in totaal 6 keer zwanger geweest.

Mijn eerste zwangerschap ging probleemloos. Ik was binnen een maand zwanger en bleef zwanger. Ik was 22 jaar toen ik beviel van “een zoon.”

Toen mijn zoon ongeveer een jaar of 4 was ging het weer kriebelen voor een tweede( nooit gedacht dat dat een hele lange weg zal gaan worden!)

Het verhaal begon bij mij dat ik maar niet zwanger werd. Na ongeveer anderhalf jaar kreeg ik een doorverwijzing naar de gynaecoloog. Daar kreeg ik de nodige onderzoeken, de uitkomst was wij waren onverklaarbaar onvruchtbaar en kregen het advies om het nog een half jaar te proberen en dan te starten met iui+clomid

In september 2010 waren wij een half jaar verder, maar of het lot ermee speelde ik was spontaan zwanger, wat een geluk dacht ik, maar dat was van korte duur.

Toen ik rond de zes weken zwanger was namen de klachten af en een paar dagen later begon het bloedverlies. Miskraam nummer 1 was een feit.

Hierna vrij snel toch gestart met iui. Gelijk de eerste iui in okt 2010 was het gelukt, maar ook deze zwangerschap eindigde rond de 6 weken in een spontane miskraam.

De moed begon me toen wel een beetje in de schoenen te zakken, maar toch dapper verder met iui nummer 2. Ook deze keer bleek ik weer zwanger! Ik gebruikte deze keer ook progesteron, dus ik dacht wie weet voor veel vrouwen is dit een wondermiddeltje, dus wie weet voor mij ook wel.

Dit was voor mij niet het geval helaas….Toen ik rond de vijf en halve week voor een echo ging zag het er weer niet goed uit en een paar dagen later kwam spontaan miskraam nummer 3 op gang het was inmiddels december 2010

Dit was echt even een mokerslag voor mij heb toen ook psychologische hulp gehad(heb ik niet zoveel aan gehad er zijn er maar weinig psychologen die ervaring hebben met dit soort problematiek.) Ook kreeg ik een chromosomen en stolling onderzoek, hier kwam niets uit.

Toen ik weer wat opgekrabbeld was toch weer verder gegaan met iui nummer 3,4 en 5 helaas deze mislukte allemaal.

Juli 2011 we waren net terug van vakantie en ik voelde het meteen ik was weer zwanger.

Ik probeerde hier echt van te genieten het moet toch een keer goed gaan dacht ik…..maar helaas toen ik een echo kreeg rond de 7weken had kreeg ik weer slecht nieuws het waren 2 vruchtjes en ze waren gestopt met groeien rond de 6 weken.

Ik wist het echt even niet meer, dit kan toch geen toeval meer zijn ik moet wat mankeren.

Dit keer werd ik doorverwezen naar leiden naar de herhaalde miskramen spreekuur.

Ik dacht hier word ik hopelijk echt geholpen, maar helaas kunnen ze nog maar zo weinig.

Bij echt alles wat ik vroeg zeiden ze dat het niet bewezen was en in nederland was het een ondergeschoven kindje.

Ik zou wel mee kunnen doen aan een progesteron onderzoek, maar dan kon ik ook een placebo krijgen en daar had ik niet zoveel behoefte aan. Verder hebben ze daar nog meer stolling getest en mijn baarmoeder onderzocht. Paar weken later kreeg ik te horen dat mijn factor 8 stolling te hoog was en na een tweede afname bleef deze verhoogd.( misschien was dit wel de oorzaak???? Kreeg gelijk weer hoop)

Advies was dat ik bij een eerstvolgende zwangerschap fraxiparine ging spuiten vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was.

Helaas was na mijn vierde miskraam mijn hele cyclus van slag pas in november 2011 was mijn cyclus hersteld na 2 x een primolut kuur.

Vol moed gingen we verder voor zwangerschap nummer 6 en eerder dan verwacht was ik afgelopen februari weer zwanger. Gelijk begonnen met spuiten, deze keer ging het goedkomen dacht ik.

Hier kwam al snel een eind aan met 6 weken en 2 dagen kreeg ik bruinverlies en een dag daarna zetten het volledig door. Afgelopen donderdag voor echo geweest en ook deze keer had mijn lichaam alweer alles afgestoten. Ik weet niet of dit ooit nog goed gaat komen ik ben nu gewoon bang om nog eens zwanger te worden…..

Dit was mijn verhaal van de afgelopen drieënhalf jaar.

Sterkte voor iedereen die met deze moeilijke, onzekere strijd bezig is.