Maud, 5 miskramen

Vanaf 1 januari 2012 hoor ik er officieel bij… dan kreeg ik mijn vierde miskraam. Niet dat het een eer is om ‘erbij’ te horen. Ik had liever bij de club van gelukkige mama’s gehoord maar het is niet anders. De site van herhaalde miskramen is hoe dan ook een grote steun voor mij. Het doet me veel deugd te lezen dat er onder jullie ook velen zijn bij wie het wel een keertje lukte en dat geeft me moed om nog wat door te gaan.
Mijn verhaal start in augustus 2010, wanneer ik een behandeling start in de fertiliteitskliniek. Bij de eerste terugplaatsing van een embryo was ik niet zwanger.  Dat was natuurlijk wel een teleurstelling want op dat moment had ik wel al een weg afgelegd. Maar toen had ik nog niet veel meegemaakt.
Enkele maanden nadien kreeg ik eindelijk een nieuwe terugplaatsing. Deze keer kregen we goed nieuws, ik was zwanger. Waaw, wat was dat toch allemaal vrij makkelijk gegaan!
Maar al snel liep het mis. Ik kreeg regelmatig bloedverlies en verloor uiteindelijk het vruchtje. Enerzijds was het een opluchting, want ik voelde dat het fout zat. Maar anderzijds blijf je met zoveel vragen zitten! Het enige wat ik wilde was zo snel mogelijk een nieuwe poging en die kwam er in maart 2011. 9 dagen na mijn positieve zwangerschapstest verloor ik echter 2 vruchtjes. Deze keer was alles sneller verlopen dan de eerste keer. Was dit nog toeval?
Onze dokter besloot toen gelukkig om onderzoeken uit te voeren op zoek naar een oorzaak. Het nadeel was dat het weer maanden wachten was op een resultaat.
Er werd een mogelijke oorzaak gevonden, er was een probleem met mijn bloedstolling. Met bloedverdunners zou het opgelost zijn.
Juli 2011 kreeg ik voor de vierde keer een terugplaatsing, met nieuwe medicatie. Deze keer bleef een positief resultaat uit. Augustus 2011 volgde de vijfde terugplaatsing en deze keer terug zwanger. Maar ook hier kreeg ik al snel een naar gevoel want er was terug bloedverlies. Deze zwangerschap met veel ups en downs hield ik uit tot 9 negen weken, toen was er geen hartactiviteit meer vast te stellen.
Er volgde een curretage zodat men kon zoeken naar een oorzaak bij het vruchtje. Ook op dat resultaat was het terug een tijd wachten.
Ze vonden geen oorzaak en in december 2011 kreeg ik voor de zesde keer een terugplaatsing en moest ik andere medicatie uitproberen. En ook deze keer was ik zwanger maar verloor ik bloed.
Mijn nieuwjaarscadeau kreeg ik ergens tussen het hoofdgerecht en het dessert: een vierde miskraam.
We ondervinden heel goed het kunnen en de beperkingen van de medische wereld. Er is een trukendoos en als je geluk hebt slaat daar iets van aan.
Ik kan blijkbaar heel makkelijk zwanger worden maar kan moeilijk een zwangerschap houden. Wat de reden daarvan is, is niet geweten. De behandelingen, die tonnen medicatie, alle echo’s, bloedprikken, de teleurstellingen, het verdriet, de woede, de wanhoop, het geluk van gigantisch veel anderen rond ons,… Het heeft een invloed op elk aspect op ons leven. Ik ben niet meer wie ik enkele jaren terug was. Soms heb ik zin om te stoppen en mijn leven weer op te nemen. Maar dan zal mijn droom nooit uitkomen. Dus doen we nog wat verder, in de hoop dat het ooit een keer zal lukken. We blijven vechten!
Ik wens jullie allemaal veel goeie moed en hoop dat we verder steun kunnen vinden bij elkaar. We hebben in elk geval al een voordeel en dat is dat dit ons sterker maakt, als mens. En ook mijn vriend is een enorme steun voor mij. Dankzij deze tegenslagen zijn we zeker en vast dichter naar elkaar toegegroeid!
1 juli 2012:
De stand staat ondertussen nog steeds op 4 miskramen. In de voorbije 6 maanden heb ik niet zoveel ondernomen. Er werden intussen wel 2 embryo’s ontdooid maar die waren niet meer goed. En omdat onze ‘voorraad’ opgebruikt was, heb ik net een nieuwe ICSI-poging ondernomen. De opbrengst was 19 eicellen, waarvan 5 rijpe en geen enkel bevrucht. Dit doet heel veel pijn… ik heb steeds meer het gevoel dat ik nooit mama zal worden…