Miskramenmama, 5 miskramen

sterren5Ik noem mijzelf miskramenmama. Dat is omdat ik het geluk heb gehad dat ik naast 5 miskramen ook 2 kindjes mocht krijgen. Mijn verhaal begint in juni 2005, toen ik voor de eerste keer zwanger raakte. En een miskraam kreeg. Ik wist nog niets van zwanger worden, was gestopt met de pil en werd op een nacht wakker met steken in mijn buik. Ik was toen al een week overtijd, maar had na het stoppen met de pil een onregelmatige cyclus gehad dus niet getest. Doordat ik die steken had, dacht ik aan een zwangerschap en deed ik een test. Die was positief. De steken zaten mij al gelijk niet lekker, het voelde niet goed. Daarvoor deed het teveel pijn, het leek wel alsof ze met messen in mijn buik zaten. Na een paar dagen gingen de steken weg, maar kreeg ik bloedverlies. Eerst wat bruin, daarna werd het rood. Een echo in het ziekenhuis leerde ons dat ik een miskraam had gehad. Ik vond het wel heftig (ook de pijn van de miskraam), maar was blij dat ik zwanger kon worden en maakte me niet al te druk. Daarna duurde het 9 maanden voor ik weer zwanger raakte. Dit keer waren er geen steken en ook geen bloedverlies, maar bij de eerste echo op 7 weken was er niet meer te zien dan een vruchtzak en werden we gewaarschuwd voor een miskraam. Een week later was ik echter heel erg misselijk geworden en op de echo was nu wel een kindje zichtbaar met hartactie. Helaas was het vruchtje 10 dagen te klein en dat gaf mij geen goed gevoel. Hoewel de gynaecoloog zei dat ik waarschijnlijk gewoon korter zwanger was, kreeg ik gelijk, er volgde een curettage op 10 weken nadat het hartje was gestopt met kloppen. Al 1 maand na deze curettage ontdekte ik zwanger te zijn, ik voelde namelijk dat de zwangerschapssymtomen eerst afnamen en toen weer terugkwamen. Een test sloeg positief uit en ik was doodsbang. Na een spannende zwangerschap met veel bloedverlies de eerste 14 weken werd mijn dochter geboren. Precies een jaar later werd ik weer zwanger. En een half jaar later weer. En een half jaar later nog eens. Drie miskramen sinds onze wens voor een 2e kindje. Steeds ging het mis tussen de 6 en 9 weken. Soms hartactie, soms niet. Steeds volgde een curettage, omdat mijn lijf de zwangerschap niet spontaan afstootte. En het duurde telkens lang voor mijn lijf weer “werkte”. Na de 3e miskraam bleek ik een lichte vorm van het syndroom van Asherman te hebben, de baarmoedermond zat zo goed als dicht. Deze is tijdens een waterecho weer opengemaakt en daarna is het gelukkig niet meer teruggekomen.

Op 29 augustus 2009 testte ik wederom positief. Ik kon alleen maar denken: daar gaan we weer… Ik rekende zelfs al uit wanneer de curettage ongeveer zou zijn. Ook deze keer had ik 2 maal wat bruin bloedverlies in week 6, maar gek genoeg groeide dit kindje door en bleef het hartje kloppen. Het was een zwangerschap die werd overstemd door angst, maar goed afliep. Want op 27 april 2010 is mijn zoon geboren! Ik heb er altijd in geloofd: de aanhouder wint…. Hoe zwaar het ook is geweest, het was het allemaal waard. Ik heb 2 prachtkindjes!

Vervolg: op 4 augustus 2011 diende zich een nieuwe zwangerschap aan. Ik was bang, verwachtte minstens 3 miskramen, maar gek genoeg ging het nu in 1 keer goed. Op 12 april 2012 werd ik mama van zelfs een 3e kindje, hoe bijzonder na ook 5 miskramen!