Monica, 4 miskramen

graag wil ik mijn verhaal ook doen. Ik ben Monica, 32 jaar en heb morgen de curretage van onze 4e miskraam. Toen ik 22 jaar jong was ben ik van een mooie dochter bevallen, mijn eerste zwangerschap, met mijn ex. Toen 6 jaar later, mijn ex en ik al bijna 5 jaar uit elkaar waren ik mijn huidige man leerde kennen, Dave nu bijna 38 jaar. Toen waren we 28 en 34. Al snel woonden we samen en daarvoor hadden we de pil al laten liggen (eind aug. 2009) omdat we wisten dat Dave zijn zwemmertjes niet zo goed waren vanwege eerder onderzoek daarnaar met zijn ex. Omdat Dave nog geen eigen kinderen heeft en de wens voor beide nog heel groot was, hebben we ook vrij snel weer onderzoek in het ziekenhuis opgestart. Helemaal nadat de 1e zwangerschap die vrij snel ontstond, na een paar maanden nadat we gestopt waren met de pil (dec. 2009), meteen na 2 positieve testen uitdraaide op een miskraam. Erg vroeg dus, met 4,5 week zwangerschap. Maar het ziekenhuis heeft naast standaard onderzoeken niet zoveel gedaan (zaadonderzoek en eisprong in de gaten houden), we werden immers vrij snel zwanger en het zaad was niet top maar redelijk genoeg om zo zwanger te kunnen raken. Okay, we bleven positief, een miskraam is heel naar en brengt een hoop onbegrip en verdriet met zich mee, maar het kan iedereen overkomen en het overkomt ook veel mensen, dus we probeerden er de positieve kant van te zien, we kunnen in ieder geval zwanger raken! Toen we na 2 maanden weer zwanger waren (eind feb.2010), heb ik langer gewacht met testen, toen ik ruim een week over tijd was zat ik op de toilet met de test in mijn handen, en wat zag ik… Bloed…verdikkeme dacht ik, niet raak, maar voel me wel zwanger.. Na een ruime dag was het vloeien al over, maar heb er niet bij stilgestaan.. Tot ik een week later weer begon te vloeien en buikpijn kreeg, heb toen een test gedaan en ja hoor, positief.. In het ziekenhuis hebben ze toen mijn HCG gechecked elke paar dagen, helaas daalde die en werd ook het bloeden heftiger. Weer een miskraam dus, nu met ruim 5,5 wk zwangerschap. Na die zwangerschap hebben we ons huwelijk gepland, om ook onze gedachten te verzetten. 27 Augustus 2010 zijn we getrouwd, 2 maanden daarna, 7 maanden na de vorige miskraam, raakte ik weer zwanger. Ook bij deze zwangerschap, waarvan we nu toch dachten nou moet het toch wel een keertje goed gaan, ws het geluk van hele korte duur. Tijdens de positieve test kreeg ik alweer buikpijn, paar dagen later begon ik weer te vloeien. Miskraam 3 was een feit. En toen zakte de moed ons letterlijk in de schoenen.. Wat is er mis met mij?? Ging er door mijn hoofd… Ik ben toen ik gestopt ben met de pil, gestopt met roken, met drinken, we eten goed, ik pak vitamines, mijn man leeft gezond.. Wat doe ik nu toch fout? Ik denk dat dat de normale vragen zijn die door je hoofd heen spoken.. Toen is het ziekenhuis gestart met allerlei onderzoeken, chromosomenonderzoek, en stollingsonderzoek en naar mijn imuunsysteem enz. Maar geen aanwijzingen waarom het mis kon gaan.. Na toen nog een jaar “aangerommeld” te hebben zonder dat we zwanger raakten zijn we weer terug gegaan naar het ziekenhuis, het was ondertussen sept 2011. We begonnen met IUI, ik moest hiervoor hormonen spuiten (Fostimon) om de eigroei te verbeteren en in de hoop op 2 eitjes per cyclus voor extra kans. We hebben 7x IUI gehad met alle keren 2 eitjes, en met redelijk zaad, maar helaas geen zwangerschap uit ontstaan. Toen zijn we in april begonnen met IVF, eerst een maand de pil slikken, daarna nog veel meer andere hormonen spuiten die eerst je eigen hormonenaanmaak stopzetten, en daarna de eigroeistimulatie.. Wat een ellende, ik was ziek van de hormonen, ik reageerde erg heftig op de standaard medicatie en had uiteindelijk 26 follikels (30 is maximaal anders word de behandeling afgeblazen) waarvan ze er 24 aangeprikt hebben, daaruit zijn 20 goede eitjes gekomen. Deze hebben ze in het lab bij de zwemmertjes van mijn man gezet, daar waren 3 dagen later maar liefst 17 bevruchtingen uit ontstaan, de mooiste zetten ze terug. Dit was een 7-cellige embryo. Dus niet van topkwaliteit..ik vroeg me daardoor af hoe het met de kwaliteit van de rest zat, maar goed daar hebben we ons bij de terugplaatsing niet druk om gemaakt, omdat ik toen al last kreeg van overstimulatie klachten. Doordat ik zoveel eitjes had, waren mijn eierstokken erg vergroot en na de terugplaatsing kwam ik aan en liep er vanuit mijn eierstokken vocht in mijn buikholte.. ik leek hierdoor 5 maanden zwanger en omdat de eierstokken dat vocht uit je bloed halen, verdikte mijn bloed en werd ik opgenomen. Ik kreeg een vochtinfuus, trombose spuiten, en moest erg veel drinken, wat ik uitplaste werd opgeschreven en wat erin ging ook.. In het ziekenhuis heb ik veel pijn gehad, en mocht ik pas na 6 dagen naar huis, met de waarschuwing dat ik nog een aantal weken veel moest drinken, en mijn gewicht in de gaten moest houden. De dag nadat ik thuis was, heb ik een zwangerschapstest gedaan omdat ik in het ziekenhuis van bepaalde geurtjes over mijn nek ging, en wat denk je? Heeeeel licht positief!! Ik had helemaal niet verwacht al iets te kunnen zien, het was nog veel te vroeg eigenlijk om te testen. Van het ziekenhuis mocht het pas 16 dagen na terugplaatsing en dit was 9 dagen erna. Omdat er nog zoveel mis kon gaan, moest ik van het ziekenhuis dag 16 testen, en dan zagen hun het pas officieel als zwangerschap.. En omdat wij al zoveel ellende hadden meegemaakt durfden ook wij nog helemaal niet blij te zijn, ik was immers toen pas 3,5 week zwanger. Een week later begonnen de klachten ook weer van de overstimulatie en moest ik weer een aantal keer terug voor bloedcontrole, de 3e keer toen ik 5 weken en 2 dagen zwanger was hebben ze ook HCG geprikt en een echo gemaakt. Op de echo was niets te zien in mijn baarmoeder, misschien te vroeg zeiden ze…tot ze ook kwamen vertellen dat mijn HCG waarde erg laag was.. Maar ik moest me maar niet druk maken en wachten tot onze eerste zwangerschapsecho met 6 wkn en 5 dagen, daarop zou dan het hartje al te zien moeten zijn… JAAAA DAAAGGG ga nou niet zeggen dat ik nog 1,5 week zo rond moet lopen en niet weet of het goed zit ja of nee, dus ik heb 3 dagen later weer een HCG test geeist, het HCG was wel iets gestegen, maar niet zoals het moet (verdubbelen elke 2 dagen).. Nee dat was waarschijnlijk geen goede zwangerschap… weer niet….. Nu ben ik 7,5 week zwanger, heb nadat de dokters zeiden dat ik de miskraam spontaan af moest wachten, me steeds zwangerder gevoeld vanwege het nog steeds stijgende HCG.. En het komt maar niet op gang, en nu staat dus voor morgen eindelijk een curretage gepland, nadat ik al ruim 2 weken rondloop in de wetenschap dat ook dit engeltje weer niet bij ons in het gezin terrecht zal komen.. Gisteren hebben we nog een echo gehad, een vruchtzakje met niet ontwikkeld vruchtje was te zien in mijn baarmoeder, met mooi dik slijmvlies, het is dus wel gegroeid, want eerst was er niets te zien.. Maar het kan niets worden, en dus moet het weg.. Wat een diep dal waar we weer invallen. Mijn dochter van 10 jaar, die al jaren graag een broertje of zusje wilt, haat het baby’tje wat er nog niet eens is nu al… Gewoon omdat haar moeder steeds ziek is en alles in ons leven om een baby draait, er steeds een baby in mama’s buik zit en dan weer niet.. Ik wou dat ze wat kleiner was, dat ze het niet mee kreeg allemaal, maar ze is net te oud en te wijs.. Ik vraag me af…hoeveel miskramen we nog moeten krijgen voordat het ons gaat lukken om een kindje samen te krijgen… We hebben navraag gedaan naar de embryo’s, van de 16 die over waren, waren er slechts 2 goed genoeg om in te kunnen vriezen, de rest stopte met ontwikkelen.. Want we “matchen” schijnbaar niet goed samen…Stoppen met ontwikkelen, ja dat doen volgens mij al onze embryo’s, een andere verklaring heb ik er niet voor dat het steeds stopt vroeg in de zwangerschap.. Maar wat doe je daaraan? Afwachten tot er ooit een keer een goede embryo tussen zit? Dan zijn de IVF behandelingen zo op.. Nu had ik veel eitjes, maar we hebben maar 2 cryo’s…wie weet ontdooien ze niet goed en hebben we niets over en 1 IVF behandeling al weg.. Blijven er 2 over, wie weet komen daar ook geen goede embryos’uit, de kans is groot.. Vragen, vragen en nog eens vragen.. Onze dokter probeerd ons door te verwijzen naar een professor die schijnbaar erg gespecialiseerd is in heraaldelijke miskramen, hopelijk wil hij ons verhaal aanhoren en misschien heeft hij goede raad voor ons… Wat moeten we doen? Eerst verder onderzoek doen? Of toch als ik hersteld ben van de curretage 1 of 2 cryo’s terug laten plaatsen als die goed ontdooien? En kunnen we ooit nog blij zijn bij een volgende zwangerschap? Of blijven we dan alleen maar angstig?? Wij weten het niet meer….we moeten nu eerst maar weer deze 4e x dat het mis is gegaan zien te verwerken… Weer een vergeet mij nietje erbij op mijn arm laten tatoeeren, want we vergeten ze niet… Hopelijk is al onze ellende uiteindelijk ergens goed voor..en mogen wij toch een kindje van ons samen ooit op deze wereld verwelkomen… Die hoop blijven we houden… ondanks dat we waarschijnlijk het risico op nog meer miskramen diep in de ogen zullen moeten kijken…