Ruim 14 weken…
Ik voel de spanning nog steeds. Dat zal wel blijven. De angst voor een miskraam, ook al ben ik nu zover, zit diepgeworteld. Ik droom er over. ‘s Morgens ben ik dan bang dat het een voorspellende droom zal blijken te zijn. Als dan op precies dat moment ook de Angelsound stuk blijkt, dan heb ik het echt niet meer. Gelukkig kreeg mijn man ‘m weer aan de praat en na lang zoeken (zul je ook altijd zien op zo’n moment) hoorde ik het geruststellende stoomtreintje. Pfff…. Sinds een week voel ik me beter. De misselijkheid is niet meer 24 uur per dag aanwezig, maar alleen nog na het avondeten en soms in de ochtend als ik te snel opsta. Ook merk ik dat ik wat meer energie krijg. De betere tijden breken aan. Nog even en ik ga de baby voelen, dat moment is altijd zo bijzonder. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is. Ik begreep dat de placenta aan de voorkant ligt, dus het zal nog wel eventjes duren. Met 16 weken mag ik nog een keer voor een echo, daarna pas met 20 weken. Dat vind ik het meest spannende moment, want er kunnen altijd nog afwijkingen gevonden worden. En dan doel ik vooral op afwijkingen die het uitdragen van een zwangerschap onmogelijk zouden kunnen maken. Juist nu ik geen miskraam heb gekregen de eerste 12 weken, is de angst daarvoor groot. Het voelt alsof ik zoveel geluk niet kan hebben. Alsof er nog wel iets anders mis moet gaan. Gek hoe dat werkt. We blijven hopen op een goede afloop. Een prachtig jongetje of meisje erbij in ons gezin.