Steph, 7 miskramen

Afgelopen weekend heb ik mijn 7e miskraam gehad.

Ik ben in 2002 begonnen met mijn man om zwanger te raken. In 1997 had ik een miskraam gehad met mijn vorige partner.

Na 4 maanden was het raak! Ik dacht dat een tweede miskraam mij niet zou overkomen…maar wel dus. Al rond de 6 weken ging het mis. Snel daarna opnieuw zwanger, twee dagen na de test alweer een miskraam. Er begonnen belletjes te rinkelen, iets klopte hier niet!

Daarna duurde het even voor ik opnieuw zwanger werd. Toen we op vakantie waren en we zwanger terugkwamen was ik zo blij, maar ook erg bang…. Terecht: miskraam nummer 4 was een feit. Allemaal behalve de eerste rond de 6/7 weken.

Toen gingen we de medische molen in….niets werd er gevonden. Mijn man heeft (dat wist hij al) een gebalanceerde translocatie van twee chromosomen. Dat verhoogt de kans wel op een miskraam, maar hij heeft ook twee kinderen uit een vorig huwelijk. Inmiddels waren we bijna twee jaar verder…Tien maanden na de laatste miskraam was ik opnieuw zwanger. Omdat we nu in de molen zaten kreeg ik met 7 weken een echo, ik was al optimistisch want ik was al 7 weken!!! Helaas…de gynaecoloog zei dat ik me kon opmaken voor een volgende miskraam, geen harttactie, niks. Een ruime week later, ik was enorm lamgeslagen inmiddels, heb ik de vreselijkste miskraam gehad. Ik was onderweg naar Zuid-Frankrijk met mijn moeder, en heb in de berm gezeten, creperend van de pijn, onder de pijnstillers. Afschuwelijk! Het heeft dagen geduurd, ik was helemaal op. Kwam het doordat ik me psychisch verzette?

Weer duurde het bijna tien maanden voor ik eindelijk opnieuw zwanger werd. Heel frappant was dat op het moment van de bevruchting mijn schoonzus met weeën naar het ziekenhuis vertrok, zij was wel zwanger gebleven toen ik de vijfde miskraam kreeg.

Inmiddels woonden wij in grotendeels in Frankrijk en ging ik meteen naar de huisarts toen ik een positieve test had. Direct werd ik doorverwezen naar de gyn, die een echo maakte (5 weken, 4 dagen) en hartactie zag! Een vruchtje van 1 mm en hij zei dat het er goed uitzag! Ik kreeg Utrogestan, allerlei bloedtesten, urinetesten etc. Wat een verschil met Nederland!

De week erop weer een echo en het was al 2 mm….nog steeds ok. Deze zwangerschap ging helemaal goed! Geen druppel bloed verloren, geen problemen…met als resultaat in februari 2005 een prachtige gezonde dochter na een soepele bevalling!!!

Dat gevoel toen ik haar op mijn buik gelegd kreeg….ik huilde van geluk en zei : eindelijk, mijn eigen kindje!!!!

Wat een weelde. Wat was ik blij dat we doorgezet hadden.

Het eerste jaar na haar geboorte wilde ik niet zwanger worden. Te bang voor weer een periode van miskramen, ik wou genieten van mijn kind!

Toch begon het te kriebelen….en na weer tien maanden proberen werd ik zwanger…ik had nog wat Utrogestan, we woonden inmiddels weer in NL en de huisarts gaf aan dat dat niet werd voorgeschreven. Dus nam ik de (inmiddels over datum) Utrogestan. Ik bleef zwanger! Ik geloofde mijn ogen niet bij de echo´s…

In juli 2007 werd onze tweede dochter geboren, kerngezond.

Omdat mijn leeftijd nu toch wel parten gaat spelen, begonnen we vrij snel om opnieuw zwanger te worden. Ik gaf een jaar borstvoeding…maar pas in januari 2009 werd ik voor het eerst zwanger. Twee goede echo´s gehad, nu wonen we in Portugal, ik kreeg direct Utrogestan vanwege de geschiedenis. Helaas, een dag na de tweede echo verloor ik bloed…op de echo die daarop volgde bleek het hartje niet meer te kloppen! Wat een verdriet….het ging al zo goed! Binnen een week volgde de miskraam. Geheel pijnloos, ik voelde het vruchtje komen (in een winkelcentrum). Het was erg moeilijk te bevatten dat het hartje stopte vrijwel direct nadat wij het hadden zien kloppen, dit had ik nog niet eerder meegemaakt.

Opnieuw een reden om bang te blijven ook al zie je hartactie.

Het duurde exact een jaar voor ik weer positief testte…afgelopen maand. Ik besloot geen echo´s te willen voor ik een week of 7/8 zou zijn. Dat haalde ik al niet, met 6w2d verloor ik bloed en gisteren kwam het vruchtje. Ook niet erg pijnlijk, lichamelijk dan.

Deze week word ik 40 jaar. Ik heb twee mooie dochters maar wil zo graag nog een kindje!

Het doet wel iets minder pijn dan toen ik nog geen kindje had, maar het is erg frustrerend. Het zwanger worden gaat al niet vanzelf, als je dan steeds een miskraam hebt tikt de klok wel erg hard!

Ik heb het vermoeden dat er iets is met ofwel mijn schildklier en/of mijn progesteron. Schildklier is getest maar dat vertrouw ik niet. Als ik het verhaal van Treetje lees…dat is nooit getest bij mij, de waarden van het progesteron tijdens de zwangerschap!

Ik heb dus twee problemen: ik word moeilijk zwanger en vervolgens heb ik veel miskramen! Ik heb een keurige cyclus van 28 dagen, voel mijn eisprong zelfs. Wat gaat er mis? Wat kan ik doen, Clomid krijg ik niet daardoor, maar hoe kan ik sneller zwanger worden? Als ik maar vaker zwanger werd, dan heb ik meer kans dat het toch nog een keer goed gaat….