Valentina, 5 miskramen

Na de geboorte van een gezonde dochter zonder miskramen vooraf heb ik nu vijf miskramen op de teller staan. Ik lees regelmatig jullie verhalen waar ik veel herkenning in vind. Ik prijs me heel gelukkig met onze dochter (zeker na al deze miskramen), maar de wens voor een tweede is heel sterk. Ik ervaar het hele proces als erg zwaar en slopend, zowel lichamelijk als zeker ook geestelijk.

Ondertussen zijn we ruim twee jaar bezig voor een tweede. De eerste zwangerschap na de geboorte liet een jaar op zich wachten. ¬†We waren uiteraard heel blij dat het (voor ons gevoel eindelijk) zover was. Ik had wel direct het gevoel dat het een miskraam zou worden, maar heb dit gevoel snel verdrongen. Helaas was dit wel juist, want met 5,5 week had ik bloedverlies wat tot de eerste miskraam heeft geleid. Ik was er kapot van, maar toch hebben we snel besloten er weer voor te gaan. Toen nog in de veronderstelling dat ons dit niet twee keer zou overkomen…. In december had ik allerlei zwangerschapsklachtjes en was ik erg teleurgesteld dat ik toch een vroege menstruatie kreeg. Deze was drie dagen te vroeg en stopte weer na drie dagen. Daarna twee dagen niks en toen veel kramp en stolsels. Ik twijfelde of dit een miskraam was, maar hield het erop dat mijn cyclus nog wat van slag was na de miskraam. Achteraf weet ik wel beter en weet ik vrij zeker dat dit nummer twee was. Nummer drie was het meest ingrijpend. Ik had een goed gevoel over deze zwangerschap en was ervan overtuigd dat het dit keer goed zou gaan. Mijn schoonzus bleek precies even ver zwanger te zijn, heel leuk natuurlijk! Met 8,5 week een echo, maar toen bleek er een groeiachterstand van twee weken en het hartje klopte nog heel zwak. Twee dagen later een echo waarop het hartje beter te horen was. Toch weer hoop, maar vijf dagen later was er geen hartslag meer te bekennen. Missed abortion. We besloten de miskraam met pillen op wekken. Uiteindelijk 2 keer pillen gehad, vijf keer in de wachtkamer bij de gynacoloog gezeten tussen de zwangeren en toen toch een curettage. Dit was een zware tijd en de vakantie die na deze periode viel kwam goed van pas om alles weer wat op de rit te krijgen. Na een cyclus overgeslagen te hebben, gingen we er weer voor. Maar ik kreeg weer een korte menstruatie. Twee weken hierna echter ineens heel veel bloedverlies. Ik was achteraf dus weer zwanger, maar het was alweer mis voordat ik het uberhaupt wist. De maand erna weer raak en weer mis rond 5,5 week. Toen knapte er wel iets. Tot dan toe had ik eigenlijk het idee dat het wel goed zou komen, nu kan ik dat niet meer geloven. Maar hoop is er nog wel en we hebben besloten er maximaal nog twee keer voor te gaan. Een keer met progesteron (via eigen gynaecoloog voor elkaar gekregen!) en een keer via Gent. Dit ook, als het niet lukt, met oog op het verwerkingsproces. Ik hoop dat het idee dat je alles geprobeerd hebt dan helpt. Zeker omdat ik 33 jaar ben en dus nog heel wat jaren heb tot mijn 40e. Mensen zeggen vaak: ‘ach je bent nog jong’, maar ik zie het emotioneel niet zitten om hier nog jaren mee door te gaan. Zeker omdat ik een heerlijke dochter heb waar ik zoveel mogelijk van wil genieten. Dat is uiteindelijk ook wat mij wel helpt. Ik heb het allemaal een keer mee mogen maken. Ik leef dan ook altijd extra mee met de vrouwen die na alle miskramen nog steeds ongewenst kinderloos zijn. Toch blijft ook bij mij de wens sterk…..