Viera, 4 miskramen

13 november heb ik mijn 4e miskraam gehad. We zijn erg verdrietig en teleurgesteld dat mijn 4e zwangerschap weer niet goed mocht gaan.

In maart 2009 heb ik mijn eerste miskraam gehad. Toen we een paar weken eerder een positieve test in handen hadden, stond ons hele leven even op zijn kop. Wat vonden we het spannend en wat waren we gelukkig. Meteen aan onze ouders verteld. Na 7 weken zwangerschap begon op zondagavond het bloedverlies en de volgende dag kwam alles eruit. We waren verdrietig natuurlijk, maar ook snel wel weer vol goede moed.

In oktober weer zwanger! Toen we over de 7 weken grens heen waren, waren we helemaal blij. Op 10 november (9 weken zwanger) de echo. De verloskundige zei: ‘ik ben bang dat ik geen goed nieuws heb’. Woorden die ik nooit meer zal vergeten. Het eerste wat bij me opkwam (praktisch als ik ben), was dat het vruchtje er nu nog uit moest.  Een kleine week later gecuretteerd, na eerst een vreselijke gynaecoloog te hebben ontmoet. De curettage is me verder meegevallen. De feestdagen waren niet echt wat we ervan verwacht hadden vorig jaar. En dit jaar weer niet…

We wilden nog geen onderzoeken. We zijn nog jong en twee keer achter elkaar zal wel pech zijn. In mei weer zwanger. Dit keer maar heel kort. Het voelde meteen niet echt goed en  bij 5 weken dan ook al een miskraam. Lichamelijk niet ingrijpend, het leek zo op een menstruatie, maar geestelijk wel.

We hadden al besloten dat we na een 3e miskraam wel onderzoeken wilden. Wel naar een andere ziekenhuis gegaan nu. Afgelopen zomer de gebruikelijke onderzoeken van chromosomen, stollingsafwijkingen ed. gehad. Niets uitgekomen. Ik wist niet of ik daar blij mee moest zijn. Er was nog steeds een grote kans op een goede zwangerschap, maar tegelijk geen verklaring voor de miskramen. Weer dapper voor een nieuwe poging gegaan en in oktober weer zwanger. Erg blij, maar tegelijkertijd zo angstig. Wat hebben we genoten van die 3 weken dat we het wisten. Het klinkt misschien vreemd, maar ik probeerde juist van mijn kleintje te genieten, omdat ik niet wist hoe lang het zou gaan duren. Ik begrijp zelf ook niet hoe ik dat kon op dat moment. Zullen ook wel de hormonen zijn geweest. 

Tot die dinsdag dat mijn temperatuur laag was. Mijn temperatuur klopt altijd en dus was het wachten tot het bloedverlies zou komen. De symptomen waren ook weg. Nog wel een test gedaan, die nog goed positief was. Zaterdag 13 november begon het. Ons 4e vlindertje verloren. Wat was het zwaar. Ik had het van de 4 keren het moeilijkst en de grootste moeite om weer verder te gaan. Maar ook dat is weer gelukt. Ik voel me weer goed. Ik heb geaccepteerd dat het een lange weg wordt. 

Ik vind het moeilijk dat er wordt gezegd dat het gewoon pech is, omdat er geen oorzaak is gevonden. Maar ik kan dat haast niet geloven, als ik zie hoe makkelijk het bij iedereen lijkt te gaan. Het is moeilijk om te beslissen op welke manier we door zullen gaan. Ik ga in elk geval de volgende keer meedoen aan een progesterononderzoek. Maar wat als het een volgende keer weer misgaat? Het lijkt me fijn contact te hebben met mensen, die weten hoe het is om meerdere keren een miskraam mee te maken, die weten hoe lang en zwaar de weg naar een kindje kan zijn.

Dit is een beetje mijn verhaal. Het doet me eigenlijk wel goed om het een keer zo op te schrijven. Het verlies heeft een plekje, maar het blijft moeilijk. Ik bedenk me toch wel vaak hoe het had kunnen zijn, als een van mijn kindjes was blijven zitten. Het verdriet is een deel van me geworden en in die zin wel geaccepteerd gelukkig. We moeten maar even kijken hoe het verder gaat. Ik heb een lange en onregelmatige cyclus. Dus zwanger worden geeft best wel een belasting, omdat ik dan toch de ovulatie in de gaten moet houden.

Ik noem mezelf hier Viera, zoals we ons vierde kindje noemden tijdens de zwangerschap. De vier van de 4e keer en omdat we dachten dat het een meisje was de a erachter. Wat je al wel niet kunt bedenken, als je zwanger bent J.