Vlinder, 7 miskramen

Een aantal jaar geleden ging de knop om, ik wilde een kind. En zoals zovelen dacht ik toen: ‘dat doen we wel even’, maar het tegendeel is bewezen. Begin 2007 voor de eerste keer zwanger, wat een feest. Maar al gauw bloedverlies. Dacht er toen nog niet aan dat zoiets ook het einde kan betekenen. Dat gebeurde op Koninginnedag van dat jaar. Twee maanden later weer zwanger, wat was dat spannend, maar toch oh, zo leuk. Weer bloedverlies, weer onzekerheid, maar toch ook heel veel hoop. Met 7,5 week een echo, stugge arts die meldde dat hij niet genoeg kon zien, moest een week later maar terugkomen. De week erna nogal sceptisch op de stoel, maar wat deed dat knipperlichtje in beeld?? Toch een hartje, maar zo langzaam, dat kon niet goed gaan. Diezelfde avond was het over.

Daarna duurde het toch wel wat maandjes voor ik weer zwanger was, maar in februari 2008 was het weer zover. Maar ook heel snel was het weer voorbij, hetzelfde in november van dat jaar, allebei heel vroeg, met een week of 5. Na de 3e keer hebben we ons laten onderzoeken in het ziekenhuis. Pas later ben ik me gaan verbazen over de reactie van die arts destijds, want een opmerking van: ‘een echo hoeft niet, dat heb ik allemaal al gezien’ is toch een beetje vreemd als je “het circuit” ingaat. Er werd helemaal niks gevonden, gewoon botte pech.

Maar die knop in m’n hoofd kon ik echt niet meer terugzetten en we bleven proberen. Februari van dit jaar, weer een positieve test, maar een paar dagen later weer mis. Daarna, zonder ook maar één keertje ongesteld te worden tussendoor, wéér zwanger, wat een schrik, helemaal omdat het na de 5e keer niet zo goed met mij ging in het koppie en ik had besloten om hiervoor professionele hulp te gaan zoeken. Maar ook deze keer duurde het niet lang en moest ik met Pasen voor de 6e keer afscheid nemen.

 

Voor mijn gevoel was toch niet alles gedaan qua onderzoeken in het ziekenhuis, helemaal niet toen ik later na ging denken over het ‘handelen’ van die ene arts. Ben toen zelf op onderzoek uitgegaan en in het AMC terecht gekomen. Wat een verademing was dat zeg, er werd gelijk aktie ondernomen, nog meer bloedonderzoeken en ook een waterecho. Ik had toen het idee, dat als zij niks zouden vinden, we er echt alles aan hadden gedaan en er ook niks te vinden zou zijn bij ons.

Bij de waterecho zagen ze ‘iets’ op het scherm, omdat toen niet duidelijk was, wat dat was, moest er een kijkoperatie volgen. Daarbij werd een poliep ontdekt, maar op dat moment kreeg de arts die niet weg en werd er besloten om onder narcose te gaan opereren. Dat gebeurde begin augustus van dit jaar. En hoewel de artsen hadden gezegd dat een poliep niet de oorzaak van alle ellende kon zijn geweest, had ik toch het idee dat de hele ‘schoonmaak’ misschien wel eens in m’n voordeel zou kunnen werken.

We moesten echt even één cyclus afwachten voor we weer een poging mochten doen. En ja hoor, poging nummer één, gelijk weer zwanger. Wat een onzekere en spannende tijd, maar toch ook die hoop, want het was nu tenslotte schoon. Tot vorige week (vandaag precies een week geleden), weer bloed, weg hoop. Toch liep het nu anders dan alle andere keren, dus de hoop begon weer terug te komen, dit mocht toch niet wéér mis gaan?! Afgelopen zondagmiddag begon het bloeden toch dan echt en ben ik ‘snachts het vruchtzakje verloren. Miskraam nummer 7 was een feit.

En nog wil ik niet opgeven, dit moet ons toch ook een keertje kunnen lukken??!!

 

Vlinder, 29 september 2009