Wendy, 5 miskramen

Ik ben Wendy en moeder van een dochtertje van 3. Voor veel mensen is dat niets bijzonders, maar net als jullie heb ik meerdere miskramen gehad voor ik Kayleigh eindelijk in mijn armen mocht sluiten. Voor zover ik weet heb ik er 5 gehad, maar het kunnen er ook meer zijn. Echter rekent de gynacoloog er maar 3, maar dat zal zo wel duidelijk worden.

Mijn eerste miskraam heb ik gehad toen ik 16 was, maar zelf reken ik deze ook nooit echt mee, omdat ik het toen niet zo erg vond. Ik had het kindje waarschijnlijk toch al niet gehouden. Hoe erg het misschien ook mag klinken. Ik zat nog op school en wist ook nog niet echt of ik wel de rest van mijn leven met deze jongen verder zou willen. Ook denk ik dat ik het kindje nooit een goed leven had kunnen geven. Ik dacht toen meer aan uitgaan e.d. Maar die keuze heb ik nooit hoeven maken omdat de natuur dat voor mij deed. Al vrij snel, ongeveer 2 weken nadat ik erachter kwam dat ik zwanger was kreeg ik bloedverlies. Ik heb er verder ook nooit iets mee gedaan. Ik vond het allemaal wel goed zo.

Mijn “eerste echte” miskraam kreeg ik in 2003. Dit keer was het echt geplanned en wilde ik het meer dan wat dan ook. Helaas kreeg ik naar slechts een paar weken al bloedverlies. De huisarts wilde wel dat ik nog even bij de gyneacoloog langs ging om te kijken of echt alles eruit was. Na een inwendige echo bleek alles schoon te zijn en was er geen spoor meer van een zwangerschap. Ik stond binnen 5 minuten weer buiten. Nog vrij perplexed zaten mijn toen nog vriend en ik elkaar aan te kijken. We wisten helemaal niet wat er gebeurd was, en hadden helemaal niets kunnen vragen.

Al vrij snel na deze miskraam raakte ik weer zwanger. Dit keer geen bloedverlies, dus ik zag het allemaal positief in. Mijn oma had per slot van rekening ook miskramen gehad en uiteindelijk heeft ze toch 3 jongens op de wereld gezet. Echter bij de echo constateerde de gyneacoloog dat de vrucht klein was voor het aantal weken dat ik zwanger was. Achteraf vraag ik me af of dat ook daadwerkelijk zo was, maar hij wilde dat ik gecurreteerd werd. Omdat ik de dag dat hij normaal de ok had ik in ondertrouw zou gaan besloot hij dat het die dag maar meteen moest. Alleen zou een ander de ingreep gaan doen. Weer stond ik buiten voor ik wat kon vragen. Wat ging er nou gebeuren. Ik zou gecurreteerd worden, maar wat is dat precies. Op de ok heeft de andere gyneacoloog die mij zou helpen zo goed en kwaad als het ging mij nog snel uitgelegd wat er ging gebeuren terwijl de anesthesist bezig was mij onder verdoving te brengen.

Na de ingreep is hij nog even bij mij geweest en werd er gezegd dat er een controle afspraak gemaakt zou worden bij mijn eigen gyneacoloog. Maar onze gezichten spraken boekdelen en heeft hij geregeld dat ik voortaan bij hem kon komen. Wat was ik opgelucht.

Het heeft daarna bijna een jaar geduurd voor ik weer zwanger raakte. Mijn eigen huisarts was met vakantie dus heb ik mijn oude huisarts gebeld. Ik had zelf ook al 2 testen gedaan, maar hij zou er voor de zekerheid nog 1 doen. Ook deze bleek positief. Mijn gyneacoloog had gezegt dat als ik het gevoel had dat als er iets mis was ik meteen naar het ziekenhuis moest gaan, zodat als het idd zo was ze meteen de vrucht konden onderzoeken op een mogelijke oorzaak. Dus toen ik na een paar weken bloed begon te verliezen zijn we meteen naar de ehbo gegaan. En ik had natuurlijk weer het geluk dat mijn vorige gyneacoloog dienst had. Hij heeft een test laten doen en zei dat deze negatief was en dat ik de test waarschijnlijk niet goed had gedaan. Met andere woorden je bent nog te dom om in een bakje te plassen, een test hierin onder te dompelen en te kijken of er een + of een – verschijnt. Als er 1 test was gedaan had ik me misschien nog voor kunnen stellen dat de test mis was gegaan. maar 3 waarvan 1 door een arts? Maar wat doe je er tegen. Deze blijkt achteraf ook nooit genoteerd te zijn, want mijn eigen gyneacoloog wist van niets.

Zwangerschap 4 verliep weer het zelfde. Ik zat ’s avonds tv te kijken en begon bloed te verliezen. Ik kreeg kramp en voelde dat ik vruchtje weer verloor. Ik heb het in een bakje gedaan en de volgende dag naar de gyneacoloog gebracht voor onderzoek. Er zijn toen ook bloedonderzoeken ingeplanned, maar uit beiden kwam geen oorzaak naar voren. Geen afwijking aan de vrucht, bij mij niets en bij mijn man niets.

Gewoon maar weer proberen. Ondertussen was er met de gyneacoloog afgesproken dat ik niet weer eerst naar de huisarts hoefde voor een verwijsbrief maar rechtstreeks naar hem toe kon bij een zwangerschap. De volgende zwangerschap is er dus ook meteen een echo ingeplanned. Met 8 weken kreeg ik een inwendige echo. Echter bleek de vrucht weer te klein. Toch wilde hij nog even wachten, want gezien mijn onregelmatige cycles kon het natuurlijk dat ik korter zwanger was. Na een week is er weer een echo gemaakt, maar de vrucht was niet gegroeid. Weer is het weg gehaald. Toen heb ik met mijn man besloten voorlopig niet weer zwanger te raken. Ik kon het zowel lichamelijk als geestelijk even niet meer aan.

In 2006 raakte een vriendin van mij zwanger en heb ik me daar op gestort. Ze wist totaal niet wat er allemaal gebeurde en wat ze moest doen. In haar vierde maand kreeg ze buikpijn en zijn we samen naar het ziekenhuis gegaan. Zij had geluk. Mijn gyneacoloog bleek dienst te hebben en heeft meteen een echo gemaakt. Bij het afscheid bleek dat het dus ook anders kon dan bij mijn eerste gyneacoloog. Mijn nieuwe herkende mij en zei meteen: de volgende keer dat ik je zie is voor je zelf en dan is alles goed.

Dat bezoek kwam dus sneller dan verwacht, want ik bleek toen zelf ook al zwanger te zijn. Met angst in het hart zijn we er heen gegaan. Toen hij na het maken van de echo zei dat alles goed was en ik wel gewoon naar de verloskundige kon heeft het bij nog ruim een maand geduurd voor ik het kon geloven. Het enige wat dus wel vreemd was dat de gyneacoloog op een andere datum kwam dan wij. Wegens omstandigheden hadden mijn man en ik in maanden maar 1 keer geslachtsgemeenschap gehad en ik wist dus precies wanneer de bevruchting plaats had gevonden. Maar gezien de grote van de vrucht rekende hij uit dat ik ongeveer 2 a 3 weken korter zwanger was. Ik wist dat dit natuurlijk nooit kon, maar het maakte me allemaal niets uit. Ik was zwanger en het was goed. Achteraf vraag je je alleen wel af of de eerste niet het zelfde was.

Na 35 weken is Kayleigh geboren. Een kerngezonde en ontzettend sterke baby. Volgens de artsen zou ze zeker 5 weken in de couveuse moeten blijven, maar na een week waren we al weer thuis.

Ze is nu 3 en we willen eigenlijk wel een broertje of zusje voor haar. Het wil nog niet echt lukken, maar aan de ene kant ben ik er ook wel blij om dat het niet lukt. De angst om weer miskramen te krijgen is er nog steeds. En ook het onbegrip is er nog steeds. In mijn omgeving is er buiten mijn man maar een die mij begrijpt. Zij heeft zelf ook meerdere miskramen gehad tussen haar zwangerschappen door. Verder begrijpt niemand mijn angst. Daarom doet deze site mij ook goed. Het geeft je het gevoel niet helemaal alleen te staan.